Φωτο: Θανάσης Κρίκης (10AM)
Φωτο: Θανάσης Κρίκης (10AM)
Φωτο: Θανάσης Κρίκης (10AM)
Υπήρξαν συνεργασίες που σας στενοχώρησαν στο θέατρο;
«Βεβαίως. Που με πίεσαν, με στενοχώρησαν, που με θύμωσαν, που με αδίκησαν. Από όλα έχει ο μπαξές του θεάτρου. Μάλιστα, ύστερα από μια συγκεκριμένη συνεργασία έγινε ένα “κρακ” μέσα μου και είπα “τέλος”, ότι από εδώ και πέρα εγώ θα ελέγχω τα πράγματα και θα είμαι μόνο σε δουλειές που πραγματικά έχουν να δώσουν κάτι σε εμένα και να πουν κάτι στο κοινό».
Συγχωρήσατε αυτούς που σας έβλαψαν;
«Είμαι της άποψης ότι πρέπει να συγχωρείς τους ανθρώπους. Αλλά όχι τις καταστάσεις, τις ενέργειες. Τις ενέργειες δεν πρέπει να τις ξεχνάς. Αλλά εγώ καμιά φορά τις ξεχνάω και την ξαναπατάω από τους ίδιους ανθρώπους».
Υπήρξαν άνθρωποι που σας ζήτησαν συγγνώμη στην πορεία σας;
«Ναι, κυρίως δημοσιογράφοι για εκείνη την αλησμόνητη εποχή, για όλα αυτά τα κακεντρεχή που εκτόξευαν εναντίον μου. Μου ζήτησαν συγγνώμη για να τους δώσω μια συνέντευξη και κάπως να μπουν τα πράγματα στη θέση τους. Αφενός αυτό δεν χρειάζεται πλέον. Αφετέρου, όπως σας είπα και πριν, δεν κρατάω κακία. Θυμάμαι τις πράξεις, αλλά βρίσκω δικαιολογία λόγω του κλίματος εκείνης της περιόδου. Δεν θέλω βέβαια να το παίζω και αγία. Υπάρχουν άνθρωποι που παραμένουν ακόμη σε blacklist για εμένα».
Με ό,τι κάνετε στην τηλεόραση είστε ευχαριστημένη;
«Οταν μπαίνω στο πλατό του “Rouk Zouk” και ακούω το “3, 2, 1, πάμε”, είναι σαν να πατάς το κουμπί της χαράς, της ελευθερίας, του παιδιού μέσα μου. Είναι η ψυχοθεραπεία μου αυτή η εκπομπή. Και δεν πίστευα ότι θα μου συνέβαινε ποτέ κάτι τέτοιο. Οπως σας είπα, είμαι ένας άνθρωπος που φοβάται την έκθεση. Στο “Rouk Zouk” όμως είμαι όσο πιο κοντά γίνεται σε αυτό που είμαι πίσω από την πόρτα του σπιτιού μου. Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι εγώ, που είμαι βουτηγμένη στη συστολή, θα μπορούσα να είμαι τόσο διαχυτική με ανθρώπους που βλέπω πρώτη φορά. Δεν έχω υπάρξει ποτέ έτσι προηγουμένως».
Μιλήστε μας και για το νέο σας τηλεοπτικό project.
«Για εµένα είναι µια εντελώς καινούργια διαδικασία. Παρ’ όλο που είµαι 35 χρόνια στον χώρο, τέτοιου είδους εκποµπή όπως το “Moments” δεν έχω παρουσιάσει ξανά. Μου αρέσει που ως περιεχόμενο δεν έχει κάποιον “πονηρό” σκοπό, δεν αναζητά το κίτρινο ή τη φθηνή συγκίνηση. Και σε αυτό ήταν σύμμαχοί μου εξαρχής και ο ΑΝΤ1 και η εταιρεία παραγωγής, η Foss Productions. Απολαμβάνω που όσοι καλεσμένοι έχουν μέχρι στιγμής έρθει στην εκπομπή έχουν φύγει με ένα χαμόγελο στα χείλη, βλέποντας στιγμές της ζωή τους να περνούν από μπροστά τους».
Εσείς είστε ικανοποιημένη με τη δική σας ζωή; Περάσατε ποτέ κρίση ηλικίας;
«Με πετυχαίνετε ακριβώς σε αυτή τη φάση. Βέβαια, δεν είναι μια κρίση ηλικίας που σχετίζεται με την εμφάνισή μου, τις ρυτίδες μου. Θα προσπαθήσω να εξηγήσω τι εννοώ. Προσωπικά, έχω ένα μεγάλο θέμα με την αλλαγή. Την απεχθάνομαι. Μου είναι δύσκολο δηλαδή να αλλάζουν οι σχέσεις γύρω μου, οι αισθηματικές, οι φιλικές, οι επαγγελματικές, ακόμη και τα πράγματα ή τα αντικείμενα που με περιβάλλουν. Και τα τελευταία χρόνια, κυρίως μετά τα 45 μου, συνειδητοποίησα ότι η ζωή είναι μόνο “αλλαγή”. Και έτσι δυσκολεύομαι πολύ. Ολα αλλάζουν. Αλλάζουν οι άνθρωποι με τους οποίους περνάμε τη ζωή μας, οι φίλοι μας, ακόμη και ο ίδιος ο εαυτός μας. Και εγώ, που μεγάλωσα με τον ρομαντισμό του περίφημου “για πάντα”, όταν αυτό γκρεμίστηκε, κατακρημνίστηκα και μέσα μου. Με τύλιξε ένα πέπλο ματαιότητας. Γιατί εάν όλα τελικά γεννιούνται, κάνουν έναν κύκλο για να πεθάνουν, τι μένει; Οπότε παλεύω ακόμα με αυτό το αίσθημα ματαιότητας – δεν ξέρω εάν το έχω νικήσει εντελώς ακόμη. Θα έλεγα ότι αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στη δίνη μιας αλλαγής».
Τι έχει αλλάξει ριζικά μέσα σας;
«Είμαι σε μια διαδικασία τού να επαναφέρω τη χαρά, την ανεμελιά στη ζωή μου. Με τύλιξε για πολύ καιρό αυτή η ματαιότητα για την οποία σας μίλησα».
Φλερτάρατε με αυτό που λέγεται κατάθλιψη;
«Οχι με αυτό που θα έλεγε κανείς διαγνωσμένη κατάθλιψη. Θέλω να είμαι προσεκτική με τις λέξεις. Αλλά με ένα βαρύ αίσθημα ματαιότητας, ναι. Εμένα η καραντίνα, ξέρετε, με βοήθησε πολύ. Επέτρεψα για πρώτη φορά στον εαυτό μου να βουλιάξει, να κλάψει ελεύθερα, να αντιμετωπίσει τις αδυναμίες του χωρίς ρολόι, χωρίς ενοχή. Γιατί ήταν η μόνη περίοδος που δεν συναναστρεφόμουν κόσμο, γιατί δεν υπήρχε το κομμάτι της δουλειάς, των γυρισμάτων, και έτσι κανείς δεν μπορούσε να δει την αδυναμία μου, την οποία θέλω πάντα να κρύβω».
Υπήρξε περίοδος που κρυβόσασταν από τους γύρω σας;
«Για δύο χρόνια πήγαινα στα γυρίσματα του “Rouk Zouk” και είχα μάθει να μπαίνω κάπως στο ρελαντί. Ξυπνούσα δηλαδή με ένα βάρος και έλεγα μέσα μου: “Σου επιτρέπω να το νιώθεις μέχρι τις 12, που θα πας στο γύρισμα”. Ξεκινούσα παίζοντας κάτι σαν θέατρο, γιατί δεν ήθελα να καταλάβει κανείς πώς είμαι. Και μπαίνοντας σε αυτή τη διαδικασία μετά πραγματικά χαλάρωνα. Γι’ αυτό είμαι ίσως τόσο δεμένη με το “Rouk Zouk”, γιατί την πραγματική ζωή μου την τύλιγε τότε η ματαιότητα. Στην καραντίνα λοιπόν για πρώτη φορά διαλύθηκε ο χρόνος και επέτρεψα στον εαυτό μου να βγάλει τα συμπεράσματά του, να βρει τα λάθη του, τα καλά, τα στραβά του».
Κοιτώντας την πορεία σας, βάλατε πρώτα τη ζωή σας ή την καριέρα σας;
«Πάντα με ενδιέφερε πιο πολύ η ζωή μου. Η ζυγαριά έγερνε πάντα εκεί. Σήμερα τα πράγματα είναι κάπου στη μέση. Αλλά στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου την προσοχή μου την είχα στραμμένη στην προσωπική μου ζωή: να αγαπώ τους άλλους, να είμαι ερωτευμένη».
Σήμερα τον έχετε απομυθοποιήσει σε έναν βαθμό τον έρωτα;
«Ναι. Θα ήταν αστείο τώρα να ερωτευθώ ξαφνικά όπως ερωτευόμουν στα 18 μου. Δεν νομίζετε;».