Η σουρεαλιστική κωμωδία «Ο αρχιτέκτων
Το έργο ήταν μια πρόταση του Γιώργου Παπαπαύλου. Μου άρεσε γιατί είχε ρυθμό, ήταν συμπυκνωμένο και ξεκάθαρο σχετικά με το τι διαπραγματευόταν. Επιπλέον, η σχέση δημιουργού και δημιουργήματος και οι προβληματισμοί που προκύπτουν ταιριάζουν απόλυτα σε αναρωτήσεις σχετικά με την Τέχνη.
Και τις δύο. Δε γίνεται να υπάρχει η μία χωρίς την άλλη. Θα χανόταν η ισορροπία. Όπως και στη ζωή μας. Συνυπάρχουν όλα.
Με κάποιο τρόπο κάθε σπίτι έχει μια ιδεολογία αφού αντικατοπτρίζει τον τρόπο που ζει όποιος το κατοικεί. Ο τρόπος που ζούμε είναι αυτομάτως μια πολιτική θέση, μια άποψη. Το σπίτι μπορεί να γίνει καθρέφτης κάθε ιδεολογίας, ανάλογα με την περίπτωση.
Όπως είπα και παραπάνω, ο ίδιος ο τρόπος ζωής μας είναι μια πολιτική θέση. Κοινωνικοπολιτική σίγουρα. Θέση που ακολουθείται από δράση. Το κείμενο είναι πολιτικό όπως είναι πολιτικό και κάθε κείμενο στο θέατρο που γεννά αναρωτήσεις για το “πώς ζούμε”. Η “κανονικότητα” και οι “σωστές αναλογίες” είναι συχνά υλικό που χρησιμοποιούν κοινωνίες ή κοινωνικές ομάδες, φανερά ή και όχι, για να χτίσουν τις δομές τους. Όμως χρειάζεται μεγάλη κουβέντα για το τι τελικά σημαίνουν, τι εννοεί κανείς όταν τις χρησιμοποιεί και πώς επιδρούν στους ανθρώπους.
Σίγουρα το ψάχνει απεγνωσμένα δημιουργώντας ένα χάος.
Να, μπορεί να γίνει. Γιατί οτιδήποτε απόλυτο, παρεμβαίνει, υποδεικνύει και επιβάλλει για να επιβληθεί.
Όχι. Τουλάχιστον συνειδητά. Έχω νιώσει όμως εγκλωβισμένη στην επιθυμία να δημιουργήσω -ενώ η ανάγκη μου μπορεί να είναι άλλη τη δεδομένη στιγμή.
Πιστεύω πως όχι. Κι αν κάνει την εμφάνισή του, του ζητώ ευγενικά να εξαφανιστεί.