«Αυτό που έμαθα δουλεύοντας με σπουδαίους σκηνοθέτες είναι ότι πρέπει να είσαι ο εαυτός σου, να εμπιστεύεσαι τη διαίσθησή σου και να μην προσπαθείς να είσαι κάποια άλλη.«Η ανάγκη μου να δημιουργήσω αυτή την ταινία ήταν για να βιώσει το κοινό λίγο από το πώς είναι να βρίσκεσαι σε μια δημιουργική διαδικασία, η οποία είναι μια πολύ θολή συνθήκη. Δεν ξέρεις πού πηγαίνεις, αλλά εξακολουθείς να πηγαίνεις, επειδή έχεις την πεποίθηση ότι θα βρεις τον τόπο που ψάχνεις. Μερικές φορές δεν ξέρεις πού πηγαίνεις, αλλά πηγαίνεις επειδή πρέπει. Και υπάρχουν πολλά μέρη, όταν δημιουργείς, στα οποία χάνεσαι και το να χάνεσαι σου επιτρέπει να εμπιστεύεσαι. Είναι αυτό το πέρασμα που δεν είναι εύκολο να βρεις και να βιώσεις, επειδή δεν θέλεις να χαθείς. Και αυτό συμβαίνει στον έρωτα, στην ιστορία που αφηγούμαι. Όταν πέφτω στο κάτω μέρος του τοίχου, είμαι χαμένη, έχει τελειώσει, έχει λήξει, αλλά στην πραγματικότητα, όχι, κάτι έρχεται και αυτή είναι η χαρά της ζωής που σε εκπλήσσει πάντα. Είναι πέρα από την κατανόησή σου, αλλά είναι η δύναμη της ζωής. Είναι μια δύναμη που μπορείς να την αποκαλέσεις αγάπη, αλλά δεν χρειάζεται. Είναι η δύναμη της ζωής» τόνισε.
