Το βράδυ της εκείνης της Κυριακής, αρχικά, έμοιαζε σαν να είναι ίδιο με όλα τα άλλα. Είχα κανονίσει να δω το πολυσυζητημένο live της Τάμτα στο SMUT και μεταξύ δουλειάς, διασκέδασης και περιέργειας αποφάσισα να ντυθώ λίγο extra, καθώς θεωρώ οτι από όσα έχω δει απο δημοσιεύματα, αρμόζει στον χώρο αλλά και στην ιδιοσυγκρασία της Τάμτα. Δεν πηγα all the way, καθώς δεν ήξερα ακριβώς τι να περιμένω. Κάπου ανάμεσα σε eyeliner που ξεφεύγει από τους κανόνες και ρούχα που μοιάζουν να ανήκουν σε μια άλλη εκδοχή του εαυτού μου, αρχίζω να καταλαβαίνω ήδη απο την είσοδο ότι πάω σε έναν χώρο πολύ ιδιαίτερο για να παρακολουθήσω ίσως ενα από τα πιο ξεχωριστά live της Αθήνας, που διεξάγεται για 3η επιτυχημένη χρονιά.
Το βλέπω από τον κόσμο και απο την διάθεση που εχουν ενώ περιμένουν. Αναρωτιέμαι όμως εάν οι υψηλές προσδοκίες μου και όλο το Hype θα δικαιωθούν ή θα απογοητεύσουν.
Από τη στιγμή που περνάς την πόρτα, το προσωπικό σε καλωσορίζει και σου βάζει αυτοκόλλητα στην κάμερα. Κάπως έτσι, αφήνεις πίσω σου την ανάγκη να καταγράψεις και να αποδείξεις. Δεν υπάρχουν stories, δεν υπάρχουν φωτογραφίες. Υπάρχει μόνο η εμπειρία.
H «Αυτοταπείνωση» της Τάμτα αποκτά κινηματογραφική μορφή
Με το που μπαίνεις αντιλαμβάνεσαι ότι δεν υπάρχει dress code και οτι πραγματικά σε αυτόν τον χώρο μπορείς να είσαι αναπολογητικά ο εαυτός σου, χωρίς να φοβάσαι εάν θα σε κρίνει κάποιος. Στους ήχους του DJ set από τον 555ivas, o κοσμος ξεκινάει να μαζεύεται. Οι πολύ φανατικοί του show έχουν πιάσει τι καλύτερες θέσεις, μπροστα στο stage. Πολύ σύντομα, ανεβαίνει στο stage η Vassilina και σε βάζει στο κλίμα για το live που πρόκειται να ακολουθήσει.
Λίγο μετά, ανεβαίνει στην σκηνή η Τάμτα. Όταν λέμε σκηνή εννοούμε ενα τεράστιο κλουβί καλυμμένο με ενα ημιδιαφανές υλικό το οποίο απομακρύνεται και κάπως έτσι έρχεσαι σε πρώτη επαφή με ολόκληρο το συμπάν που έχει ετοιμάσει η Τάμτα για εμάς… και για να είμαι πιο συγκεκριμένη, η Τάμτα δεν ανεβαίνει απλώς στη σκηνή, καταλαμβάνει τον χώρο με το καλλιτεχνικό της εκτόπισμα. Με αναφορές από το άλμπουμ της Identity Crisis και the villain heroine, το show χτίζεται σαν μια αφήγηση γύρω από την ταυτότητα, τη ρευστότητα και την αποδόμηση του «ποιος είσαι».
Τα κοστούμια είναι υπερβολικά με τον καλύτερο τρόπο, σχεδόν γλυπτικά, το σκηνικό καταπληκτικό, αλλά με έναν μη επιτηδευμένο τρόπο, τα props ουσιαστικά και οι performers της Τάμτα πραγματικά εκπληκτικοί και ως χορευτές και ως characters. Κάπου εκεί αρχίζω να καταλαβαίνω το hype που έχει δημιουργηθεί αυτά τα 3 χρόνια και οτι δεν πρόκειται για μια συναυλία με τη συμβατική έννοια, αλλά για ένα οπτικοακουστικό σύμπαν που σε μαγνητίζει απο την πρώτη στιγμή. Ενα συμπάν που δεν ήξερες οτι υπάρχει και όμως το είχες τόσο αναγκη. Ο ήχος, τα φώτα, τα σώματα των χορευτών που κινούνται σχεδόν μηχανικά και ταυτόχρονα απόλυτα συναισθηματικά, δημιουργούν μια εμπειρία που μοιάζει εξωσωματική. Σταματάς απλά να παρακολουθείς και γίνεσαι ο ίδιος ενα με το performance. Και το πιο απρόσμενο; Ακόμα κι αν δεν ανήκεις στον κόσμο της ηλεκτρονικής pop ή της techno μουσικής, κάτι μέσα σου βρίσκει τρόπο να συντονιστεί. Είναι σαν να ανακαλύπτεις μια καινούρια γλώσσα έκφρασης χωρίς να το καταλάβεις.
Το δεύτερο μέρος του show, αποτελεί επίσης μεγάλη έκπληξη, αφού απο το απολυτα εικαστικό, ηλεκτρονικό και ιδιαίτερο πρώτο μισό, που αντιπροσωπεύει το νέο era της Τάμτα, η διάθεση αλλάζει εντελώς και γίνεται μια αναδρομή στις μεγαλύτερες επιτυχίες της 20χρονης καριέρας της. Φυσικά, διασκευασμένες με έναν τρόπο όπου δεν σε βγάζει καθόλου απο το mood, ίσα ίσα μοιάζει σαν φυσική συνέχεια. O χώρος του Smut μετατρέπεται σε τεράστιο party, κάτι που δεν θα μπορούσα να προβλέψω στο πρώτο μισό. «Δεν Τελειώνει Ετσι η Αγαπη», «Replay», «Ελα στο Ρυθμό», «Seniorita» και «Φταις» είναι μόνο μερικά από τα τραγούδια που θα ακούσεις και θα δεις την Τάμτα να κάνει perform σε απόσταση αναπνοής, ενα με το κοινό πλέον.
2 ολόκληρες ωρες live πέρασαν και η αλήθεια ειναι οτι δεν καταλαβα πως. Τρομερό respect σε όλους και κυρίως στην Τάμτα που μέχρι το τελευταίο τραγούδι το εκανε perform σα να είναι το πρώτο. Φεύγοντας, δεν έχεις κάτι να δείξεις. Δεν έχεις φωτογραφίες, δεν έχεις βίντεο. Έχεις όμως κάτι πολύ πιο σπάνιο: την αίσθηση ότι για λίγες ώρες ήσουν κάπου που σου επέτρεψε να νιώσεις άπειρα διαφορετικά συναισθήματα, να πειραματιστείς, να υπάρξεις απολυτα και αναπολογητικά ως ο εαυτό σου, χωρίς φίλτρα. Και αυτό, τελικά, είναι το πιο δυνατό αποτύπωμα που μπορεί να αφήσει ένα live. Είναι μια εμπειρία που δικαίωσε τις υψηλές προσδοκίες μου και που μπορώ να πω με βεβαιότητα οτι ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΑΣΕΙΣ, ειδικά εάν έχεις βαρεθεί τα ιδια και τα ιδια στην νυχτερινή Αθήνα.
Η Τάμτα στο OK!: «Θα ήθελα να ήμουν στην αποστολή Artemis II στο φεγγάρι»
The post Βρέθηκα στο live της Τάμτα: Δεν ήταν συναυλία, ήταν κάτι που σε πάει σε άλλη διάσταση appeared first on Mad.gr.