Στα πέντε της χρόνια, η Τζούντιτ μπορούσε να νικήσει τον δάσκαλό της στο σκάκι. Γεννημένη στη Βουδαπέστη, εκείνη και οι αδελφές της έκαναν τα μαθήματά τους αποκλειστικά στο σπίτι ως μέρος ενός πειράματος του πατέρα τους, Λάζλο Πόλγκαρ, ο οποίος πίστευε ότι κάθε παιδί μπορεί να διαπρέψει από μικρή ηλικία αν λάβει τη σωστή εκπαίδευση.
Το 2003, η Πόλγκαρ πέτυχε ένα από τα καλύτερα αποτελέσματα της καριέρας της. Σε τουρνουά στην Ολλανδία τερμάτισε μισό βαθμό πίσω από τον τότε Παγκόσμιο Πρωταθλητή Βισβανάθαν Άναντ, έναν βαθμό μπροστά από τον Βλαντίμιρ Κράμνικ και νίκησε τον Ανατόλι Κάρποφ. Την επόμενη χρονιά γεννήθηκε ο γιος της Όλιβερ και έκανε ένα διάλειμμα από το σκάκι.
Το 2005 συμμετείχε σε δύο τουρνουά που την έφεραν στην υψηλότερη θέση της παγκόσμιας κατάταξης, στην όγδοη θέση.
«Το να είσαι επαγγελματίας σημαίνει ότι το 100% δεν είναι αρκετό», είπε. «Το νούμερο ένα, δύο και τρία στη ζωή μου ήταν το σκάκι. Η πραγματικότητα για τις γυναίκες είναι ότι, όταν μπαίνει ένα παιδί στη ζωή, οι προτεραιότητες αλλάζουν».
Μετά τη γέννηση της κόρης της το 2006, η Πόλγκαρ δήλωσε ότι «τα πράγματα στην καριέρα μου έπεσαν πολύ. Όχι μόνο οι βαθμοί μου, αλλά δεν ήμουν ευχαριστημένη με τον τρόπο που έπαιζα». Η κατάταξή της έπεσε από τη 10η στη 50ή θέση στον κόσμο και το 2008 τερμάτισε τελευταία στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Blitz.
«Όλα σχεδόν κατέρρευσαν», είπε στο Chess magazine, «παρόλο που είχα βοήθεια με τα παιδιά μου από την πρώτη μέρα από παππούδες και νταντάδες. «Πρώτα απ’ όλα, οι προτεραιότητές μου στη ζωή και στο μυαλό μου άλλαξαν. Δεν είχα το ίδιο ενδιαφέρον για το σκάκι όπως πριν».
Όπως αποκάλυψε στο βιβλίο της How I Beat Fischer’s Record, μόνο όταν έπαιξε ένα άνοιγμα που ήταν αγαπημένο της από την παιδική ηλικία (το Γκαμπί του Βασιλιά) εναντίον του μετέπειτα νικητή του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2009 ένιωσε ξανά την επιθυμία να αφοσιωθεί στο σκάκι.
«Ένιωσα σαν για μια στιγμή να επέστρεψε η Τζούντιτ του 1988, που πολλοί (συμπεριλαμβανομένης και εμένα) είχαν ξεχάσει, για να χαρίσει τις χαρακτηριστικές λαμπρές της παρτίδες. Όταν παντρεύτηκα, πολλοί από τους συναδέλφους μου πίστεψαν ότι η ζωή μου θα έπαιρνε διαφορετική κατεύθυνση και ότι πιθανότατα δεν θα με ενδιέφερε πια το παιχνίδι. Στην πραγματικότητα συνέβη το αντίθετο. Με κάποιον τρόπο έγινα πιο ισορροπημένη και η ζωή μου έγινε πιο ολοκληρωμένη».
Στις 13 Αυγούστου 2014, ανακοίνωσε στην εφημερίδα The Times του Λονδίνου την αποχώρησή της από το σκάκι στο υψηλότερο επίπεδο. Όσα κατάφερε έγραψαν ιστορία και πολλές φορές, η ιστορία περνάει από το Netflix. To Queen of Chess είναι στον αέρα και αυτή είναι μια καλή στιγμή να πατήσουμε το play. Ή να κουνήσουμε το πιόνι μας.