Κλείσε τα τηλέφωνα. Ο σπουδαίος ποιητής Γ. Χ. Ώντεν περιγράφει στο «Πένθιμο Μπλουζ» την πιο σκληρή αλήθεια της απώλειας: Την οργή που νιώθεις όταν το δικό σου σύμπαν έχει γκρεμιστεί, αλλά η ζωή των άλλων συνεχίζεται κανονικά.
Το πιο εξοργιστικό και αβάσταχτο πράγμα όταν χάνεις τον άνθρωπό σου, δεν είναι ο ίδιος ο θάνατος. Είναι το γεγονός ότι την επόμενη κιόλας μέρα, ο ήλιος ανατέλλει ξανά, η κίνηση στους δρόμους συνεχίζεται και οι άνθρωποι γύρω σου γελούν και πίνουν αμέριμνοι τον καφέ τους. Το «Πένθιμο Μπλουζ» (Funeral Blues) του W.H. Auden δεν είναι απλώς ένα ποίημα. Είναι η απόλυτη, σπαρακτική κραυγή του ανθρώπου που πενθεί και απαιτεί το αδύνατο: Να σταματήσει ολόκληρη η γη να γυρίζει, επειδή ο δικός του κόσμος μόλις τελείωσε.
Αναρωτήθηκες ποτέ γιατί μπροστά στον μεγάλο πόνο, κάθε καθημερινός ήχος (ένα τηλέφωνο που χτυπάει, ένα τραγούδι, το γαύγισμα ενός σκύλου) μοιάζει με ασυγχώρητη ύβρη;
Το απόφθεγμα της ημέρας από Γκυ ντε Μωπασάν: «Οι πιστοί άνδρες αγαπούν τις γυναίκες, ενώ…»
Πένθιμο Μπλουζ
Κόψτε τα τηλέφωνα, πάψτε τα ρολόγια,
Το πιάνο κλείστε, πνίξτε τύμπανα και λόγια.
Δώστε ένα κόκαλο στο σκύλο να ησυχάσει.
Ο θρήνος άρχισε, το φέρετρο ας περάσει.
Τ’ αεροπλάνα από πάνω μας στενάζουν
«Πέθανε τώρα αυτός» στον ουρανό να γράψουν
Μαβιέ κορδέλες βάλτε στ’ άσπρα περιστέρια,
Οι τροχονόμοι μαύρα γάντια έχουν στα χέρια.
Ανατολή και δύση μου, βορρά και νότε,
Χαρά της Κυριακής, της εβδομάδας μόχθε.
Ήσουν φωνή, τραγούδι μου, μέρα, σκοτάδι,
Πίστευα αιώνια τη δική μας την αγάπη…
Τ’ αστέρια δεν τα λαχταρώ, πάρτε τα, σβήστε
Τον ήλιο ρίξτε τον και το φεγγάρι κρύψτε.
Αδειάστε τον ωκεανό, κάψτε τα δάση,
Τίποτα πια καλό, ποτέ, δε θα χαράξει.
(Μτφ. Ερρίκος Σοφράς)
Βίκτωρ Ουγκώ: Δεν νοσταλγείς τα νιάτα σου, αλλά την εποχή που…
Φωτογραφία εξωφύλλου