Το μυστικό που κρύβει το ποίημα του Λαπαθιώτη δεν αποτελεί απλώς έναν φιλολογικό μύθο, αλλά μια από τις πιο συγκινητικές, τεκμηριωμένες αλήθειες της νεοελληνικής λογοτεχνίας.Προχωρώντας βαθύτερα στην ιστορία, ανακαλύπτουμε το πρόσωπο πίσω από τον μύθο και τις λεπτομέρειες της εποχής:τοῦ ἔρωτα πάλι τὸ στενό,
ὥσπου νὰ πέσει ἡ σκοτεινιὰ
μιὰ μέρα τοῦ θανάτου…
ποῦ θὰ θυμᾶμαι γιὰ καιρό,
– τί μοῦ στοιχίζει στὴν καρδιὰ
τὸ ξαναπέρασμά του;
Ἂς εἶναι, ὡστόσο, – τί ὠφελεῖ;
στερνὸ φιλί, πρῶτο φιλὶ
καὶ μὲ λαχτάρα πόση!
ποὺ μοῦ τὸ τάξανε πολλοί,
κι ὅμως δὲν μπόρεσε κανεὶς
ποτὲ νὰ μοῦ τὸ δώσει…
γυρνώντας πάλι στὸ βυθὸ
καὶ μὲ τὴ νύχτα μυστικά,
γίνουμε πάλι ταίρι,
αὐτὸ τὸ ἀνεύρετο φιλί,
ποὺ τὸ λαχτάρησα πολύ,
– σὰ μιὰ παλιά της ὀφειλὴ
– νὰ μοῦ τὸ ξαναφέρει…
Η αποκρυπτογράφηση του ποιήματος
Για να φανεί ξεκάθαρα η ακροστιχίδα, το ποίημα πρέπει να διαβαστεί στην αρχική του μορφή, η οποία αποτελείται από 12 μεγάλους (διπλούς) στίχους. Στη μορφή που παρέθεσες, οι στίχοι είναι τυπογραφικά “σπασμένοι” στη μέση. Αν ενώσεις τις γραμμές ανά δύο, το πρώτο γράμμα κάθε νέου, μεγάλου στίχου αποκαλύπτει το μυστικό:
Καημός, αλήθεια, να περνώ… (του έρωτα πάλι το στενό,)
Ωσπου να πέσει η σκοτεινιά… (μια μέρα του θανάτου…)
Στενό βαθύ και θλιβερό… (που θα θυμάμαι για καιρό,)
Τι μου στοιχίζει στην καρδιά… (το ξαναπέρασμά του.)
Ας είναι, ωστόσο, τι ωφελεί… (Γυρεύω πάντα το φιλί,)
Στερνό φιλί, πρώτο φιλί… (και με λαχτάρα πόση!)
Γυρεύω πάντα το φιλί… (που μου το τάξανε πολλοί,)
Κι όμως δεν μπόρεσε κανείς… (ποτέ να μου το δώσει…)
Ισως μια μέρα, όταν χαθώ… (γυρνώντας πάλι στο βυθό,)
Και με τη Νύχτα, μυστικά… (γίνουμε πάλι ταίρι,)
Αυτό το ανεύρετο φιλί… (που το λαχτάρησα πολύ,)
Σα μια παλιά της οφειλή… (να μου το ξαναφέρει…)
Η ιεροτελεστία της καβαφικής ηδονής μέσα από ένα ποίημα γραμμένο στο απόλυτο ερωτικό ημίφως
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Λογοτεχνία – Ποίηση – Lavart .
ποῦ θὰ θυμᾶμαι γιὰ καιρό,
Η ιεροτελεστία της καβαφικής ηδονής μέσα από ένα ποίημα γραμμένο στο απόλυτο ερωτικό ημίφως