Γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης, αναδημοσίευση απο τη σελίδα filmandtheater
Η απόλαυση
Η απελπισία πλέον φωλιάζει στον παλιότερο κρατούμενο. Δεν θα έχει κάποιον για να κάνει τον ξερόλα, να δείχνει ότι είναι κάποιος. Είναι έτοιμος να αυτοκτονήσει. Αν δούμε λίγο πιο προσεκτικά αυτόν τον άνθρωπο, θα διαπιστώσουμε ότι η φυλακή είναι ελευθερία και ασφάλεια για αυτόν. Καταπιεσμένος από τη μητέρα και τον πατέρα του, πιεσμένος από τον επαγγελματικό κόσμο στον οποίο ζούσε, η φυλακή είναι κάτι σαν επιστροφή στη μήτρα, στην ασφάλεια και στην απόλαυση, εκεί όπου το υστερικό μηδενίζεται και, σε αυτό το κουκούλι, είναι πλέον ασφαλής. Είναι κι αυτή μια κάποια λύση. Το μόνο που θέλει είναι να έχει κάποιον που θα επιβεβαιώνει την ταυτότητά του. Αυτός είναι ο κατάδικος που έχει φύγει. Αυτός ο χωρισμός είναι ο ευνουχισμός του και τον οδηγεί στην επιθυμία να πεθάνει.
Ο Βασίλης Τσιράκης θέτει αυτόν τον προβληματισμό: αξίζει τον κόπο να δοκιμάσει κάποιος τις δυνάμεις του και να προσπαθήσει να αλλάξει, έστω και λίγο, τον κόσμο; Φυσικά, αυτό αφήνεται να εννοηθεί από το κείμενο. Στην παράσταση αυτό φαίνεται με τη διστακτική κίνηση αυτοκτονίας και με το θάρρος του άλλου κρατούμενου. Η αλλαγή στο θεατρικό είναι ότι όλο αυτό ήταν μέρος ενός πειράματος, όπως το έχουμε δει στο «Cube», στον κινηματογράφο. Σε αυτή την παράσταση το συμπέρασμα θα πρέπει να το διατυπώσει ο θεατής στο μετακείμενό του, όταν τελειώσει η παράσταση, απαντώντας στα ερωτήματα που του θέτει ο ίδιος του ο εαυτός.
Η παράσταση
Μια εξαιρετική παράσταση. Η σκηνοθεσία προσέχει και την παραμικρή λεπτομέρεια. Οι ηθοποιοί έχουν διδαχθεί άρτια και τελικά παίζουν με χειρουργική ακρίβεια τον ρόλο τους. Οι αλλαγές τους είναι μικρές, όμως, όσο ο αφηγηματικός χρόνος εξελίσσεται, βλέπουμε δύο εντελώς διαφορετικούς ανθρώπους, άρα διαφορετικά αξιακά συστήματα. Τα σκηνικά είναι πολύ απλά: ένα μικρό κελί με όλα τα απολύτως απαραίτητα. Οι ήχοι προσδιορίζουν την αλλαγή του χρόνου και τη μετατροπή του χώρου, αφού το κελί αλλάζει ως δεξαμενή ερεθισμάτων. Τα κοστούμια είναι απλά, καθημερινά, απόλυτα ρεαλιστικά. Στο τέλος έρχεται αβίαστα η συγκίνηση από τη σύγκρουση των αξιών, χωρίς να εκβιάζεται ο θεατής. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι τα πρόσωπα, ο χώρος και οι χώρες δεν προσδιορίζονται, ώστε να παραμένουν ανοιχτά σε οποιαδήποτε ερμηνεία.