Τα τελευταία χρόνια η κινηματογραφική βιομηχανία μοιάζει να έχει καταλήξει σε μια αρκετά ξεκάθαρη στρατηγική: αν κάτι λειτούργησε στο παρελθόν υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να επιστρέψει. Sequels, prequels, remakes και reboots
Sequels, remakes, spin-offs: μήπως το έχουμε παρακάνει;
Sequels, remakes, spin-offs: μήπως το έχουμε παρακάνει;
Sequels, remakes, spin-offs: μήπως το έχουμε παρακάνει;
Sequels, remakes, spin-offs: μήπως το έχουμε παρακάνει;
Sequels, remakes, spin-offs: μήπως το έχουμε παρακάνει;
Sequels, remakes, spin-offs: Μήπως το έχουμε παρακάνει;
Τι κάνει τελικά μια συνέχεια “απαραίτητη”;
Η διαφορά δεν βρίσκεται στο αν μια ιστορία επιστρέφει, αλλά στο πώς και γιατί επιστρέφει. Μια συνέχεια δεν γίνεται απαραίτητη επειδή το κοινό αγαπάει τον κόσμο της · αυτό από μόνο του δεν αρκεί. Γίνεται απαραίτητη όταν έχει λόγο να υπάρχει πέρα από τη νοσταλγία, όταν υπάρχει μια ιδέα που δεν έχει ειπωθεί ακόμα ή μια οπτική που αξίζει να εξερευνηθεί.
Συνήθως αυτό φαίνεται αρκετά γρήγορα: αν μια ταινία μπορεί να σταθεί μόνη της, χωρίς να βασίζεται συνεχώς στο original, τότε κάτι κάνει σωστά. Αν προσθέτει κάτι νέο, είτε στην ιστορία είτε στους χαρακτήρες, τότε έχει λόγο ύπαρξης. Αν όμως απλώς επαναλαμβάνει γνώριμα στοιχεία τότε δύσκολα ξεφεύγει από την αίσθηση του “ξαναζεσταμένου”.
Ίσως το πιο σημαντικό: όταν νιώθεις ότι πρώτα υπήρξε η ιδέα και μετά η απόφαση για συνέχεια, τότε συνήθως το αποτέλεσμα δικαιώνει την ύπαρξή του. Όταν συμβαίνει το αντίθετο, το κοινό το καταλαβαίνει.