«Οι παίκτες του πινγκ-πονγκ πρέπει να επιβιώνουν με την εξυπνάδα τους. Ένας παίκτης που βασιζόταν μόνο στις αμοιβές των επιδείξεων μπορούσε να λιμοκτονήσει. Οι κορυφαίοι παίκτες ήταν είτε τζογαδόροι είτε λαθρέμποροι ή και τα δύο. Είχα ήδη κερδίσει πάνω από 175 τρόπαια, αλλά δεν μπορούσα να τα φάω», γράφει ο Μάρτι Ράισμαν στην αυτοβιογραφία του «The Money player».
Ο Τιμοτε Σαλαμέ στην ταινία Marty Supreme του Τζος Σάφντι.
Marty Supreme @A24
Ο πρωταθλητής Μάρτι Ράισμαν παραλαμβάνει το τρόπαιο στον τελικό του απλού ανδρών στο Γουέμπλεϊ της Αγγλίας, στις 19 Φεβρουαρίου 1949. (AP Photo)
Ο παίκτης του πινγκ-πονγκ Μάρτιν Ράισμαν κατά τη διάρκεια προπόνησης στη Νέα Υόρκη, στις 7 Φεβρουαρίου 1951, πριν ταξιδέψει στο εξωτερικό ως μέλος της αμερικανικής ομάδας για τον διεθνή διαγωνισμό πινγκ-πονγκ στη Βιέννη. (AP Photo/Ed Ford)
Ο πρωταθλητής πινγκ-πονγκ Μάρτιν «Μάρτι» Ράισμαν δέχεται συγχαρητήρια από τον Βίκτορ Μπάρνα, τον οποίο νίκησε στον τελικό του απλού ανδρών στο Γουέμπλεϊ της Αγγλίας, στις 19 Φεβρουαρίου 1949. (AP Photo)
Αγωνιστικά, ο Ράισμαν αναρριχήθηκε στους κορυφαίους παίκτες στον κόσμο. Κέρδισε το πρώτο του παγκόσμιο πρωτάθλημα σε ηλικία μόλις 19 ετών, νικώντας τον Ουγγροβρετανό ρέκορντμαν Βίκτορ Μπάρνα. Στη συνέχεια, κατέκτησε 22 διεθνή και εθνικά πρωταθλήματα μεταξύ 1946 και 2002, συμπεριλαμβανομένων δύο U.S. Open και ενός British Open, σύμφωνα με το Forbes.
Το 1952 ηττήθηκε από τον Χιρότζι Σάτο, ο οποίος χρησιμοποιούσε τη νέα ρακέτα με σπόγγο — μια καινοτομία που άλλαξε για πάντα το άθλημα. Ο Ράισμαν βέβαια πίστευε ότι το hardbat διατηρούσε έναν «διάλογο» μέσα στο παιχνίδι· ο σπόγγος, αντίθετα, το μετέτρεπε σε κάτι αστραπιαίο και απρόσωπο. Δεν προσαρμόστηκε εύκολα στην καινοτομία που έφερε η τεχνολογία, γιατί προφανώς δεν ήθελε να προδώσει τη φιλοσοφία του. Στον επαναληπτικό αγώνα θα κέρδιζε τον Σάτο δείχνοντας την προσήλωσή του στον «δικό του τρόπο».
Ο Μάρτι Ράισμαν έζησε τη ζωή του φτιάχνοντας ιστορίες που ακροβατούν ανάμεσα στην αλήθεια και τον μύθο. Συνέχισε απτόητος: κέρδισε εθνικό τίτλο στα 67 του, άνοιξε δικό του κλαμπ στη Νέα Υόρκη, όπου σύχναζαν προσωπικότητες όπως ο παγκόσμιος πρωταθλητής στο σκάκι Μπόμπι Φίσερ και ο συγγραφέας Κουρτ Βόνεγκατ, απήγγελε σαιξπηρικούς μονολόγους στα πεζοδρόμια του Μανχάταν σε ακτιβιστές, πέρασε κρίσεις άγχους και επανήλθε…
Πέθανε το 2012, στα 82 του, χωρίς να απολογηθεί για τη ζωή που έζησε. «Δεν υποχώρησα ποτέ από ένα στοίχημα», είχε δηλώσει στους New York Times εννέα μήνες πριν το θάνατό του, με την παραδοχή ότι «αντιμετώπιζε τους ανθρώπους με το πνεύμα ενός μονομάχου».
Το «Marty Supreme» του Τζος Σάφντι με πρωταγωνιστή τον Τιμοτέ Σαλαμέ ο οποίος ζει το δικό του όνειρο βαδίζοντας προς τα Οσκαρ, είναι μια ιστορία για τους ανθρώπους που τρέχουν ξέφρενα και δεν σταματούν. Προκειμένου να κατακτήσεις το (αμερικανικό) όνειρο, δεν θα βάλεις πουθενά τελεία.