Εικόνες θαλασσινές, γεμάτες τρυφερότητα και αγριάδα, με γνώριμες φιγούρες από βαρκάρηδες, από καπετάνιους και γυναίκες που περιμένουν τους άνδρες ναυτικούς να γυρίσουν από τις μάχες με τα κύματα. Όλες οι ιστορίες που έχουν στοιχειώσει το ελληνικό ασυνείδητο ξεδιπλώνονται σε μοναδικά έργα διαφορετικής έμπνευσης και έκτασης που εκτίθενται στη Γκαλερί Σκουφά, σε μια μοναδική έκθεση με τον τίτλο «Παρὰ θῖν’ ἁλός».
Όλα αυτά συνδέονται, βέβαια, με τις προσωπικές του αντιλήψεις και την πρόσληψη της τέχνης ως κάτι άμεσα συνδεδεμένο με το στοιχείο των arts and crafts: «Το “δέσιμο” του τραύματος με την ελαφρότητα οφείλεται ίσως στο ότι πρέπει να πιστεύω ότι ο ζωγράφος είναι και μάστορας-χειρώναξ. Άλλο σημείο αναφοράς ήταν οι μάστορες-επιπλοποιοί που θαύμαζα το πως χειρίζονταν τα εργαλεία και τους παρατηρούσε στη γειτονιά. Είναι λοιπόν εκ του φυσικού η ανάγκη της εκφραστικότητας μου μέσα από τη χειροναξία-ένας δηλαδή τρόπος να πλησιάζω την παιδική μου έκφραση που εμπεριέχει το τραύμα», καταλήγει ο καλλιτέχνης.
Αυτός ο αυθόρμητος χαρακτήρας του χειροποίητου, που θέλει να αποπνέουν τα έργα του δίνοντας την αίσθηση ότι φτιάχνονται εκείνη τη στιγμή, μπροστά μας, είναι κεντρικός στην τέχνη του Μαντζαβίνου: σαν να θέλει να μας εισαγάγει στο προσωπικό του εργαστήρι. Ταυτόχρονα, όμως, αποκαλύπτουν τις διαφορετικές του πτυχές: Μαζί με το βιωματικό και προσωπικό στοιχείο και το ονειρικό, που διαπερνά την τέχνη του και δεν μπορούμε να μην τον ρωτήσουμε τι ενέπνευσε ένα αγαπημένο μας έργο από την έκθεση, «Το Σπίτι κοντά στη θάλασσα», που παραπέμπει άμεσα στους ονειρικούς πίνακες του Σαγκάλ.
Συμφωνεί μαζί μας ότι το συγκεκριμένο έργο και η ζωγραφική του πράγματι καθορίζονται σε υπέρτατο βαθμό από τα όνειρα και τη φαντασία του.
«Αφού σκαλίσω την προσωπική μου μνήμη από συναίσθημα-μυρωδιά-συναίσθημα-εικόνα, βρίσκω την ταυτότητα του κάθε έργου, η μνήμη και η πραγματικότητα παράγουν έμπνευση και έργο. Κάθε τοπίο που ζωγραφίζω πρέπει να ενεργοποιεί τη μνήμη και τη φαντασία. Γιατί δεν έχω ταξιδέψει ποτέ από θάλασσα, δεν μπαίνω σε καράβι και το καλοκαίρι που συνδέεται με αυτή δεν το αγαπώ» καταλήγει σχολιάζοντας έργα που δεν μπαίνουν σε λόγια και απαιτούν τη ζωντανή σύνδεση μαζί τους, μέσα από την επίσκεψη στην έκθεση, στη Gallery Skoufa, που διαρκεί μέχρι τις 7 Φεβρουαρίου 2026.
