«Η φωτογραφία μόδας είναι τέχνη. Οπως και στη φωτογραφία τοπίου, έτσι και εδώ, η ποιότητα κάνει τη διαφορά. Αυτό που μετατρέπει τη φωτογραφία μόδας σε τέχνη είναι η πρωτοτυπία: μια ιδέα που δεν έχει ξαναειπωθεί ή που τουλάχιστον παρουσιάζεται με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο. «Επέμεινα από την αρχή να κάνω τα πράγματα όπως ήθελα, και ήταν ένα ρίσκο, αλλά ευτυχώς πέτυχε. Γι’ αυτό άρχισα να δουλεύω πολύ στην Ελλάδα, ήμουν νέος, είχα μεγαλώσει στο εξωτερικό, είχα δουλέψει σε άλλες χώρες με περιοδικά προχωρημένης αισθητικής, με εμπιστεύτηκαν και με άφησαν να πειραματίζομαι».«Δεν είσαι μόνο τα υλικά που χρησιμοποιείς, αλλά κυρίως οι επιλογές σου, αυτές που σε έχουν οδηγήσει σε ένα συγκεκριμένο σημείο και καθορίζουν τι τελικά παράγεις όταν φτάνεις εκεί. Είσαι το αποτέλεσμα όλων αυτών των εμπειριών. Στη Νέα Υόρκη έμαθα από τους ανθρώπους που γνώρισα, από όσα είδα, από τις εκθέσεις που επισκέφθηκα.
Απορρόφησα ό,τι μπορούσα, “ξεζούμισα” τα ερεθίσματα όσο ήμουν εκεί, και κάποια στιγμή κατάλαβα πως έπρεπε να συνεχίσω αλλού. Στο Λονδίνο ήρθα σε επαφή με κάτι εντελώς διαφορετικό, μου άλλαξε τον τρόπο σκέψης και την κατεύθυνση. Τότε κατάλαβα και γιατί θαύμαζα τους φωτογράφους που θαύμαζα όταν ήμουν μικρότερος στη Μελβούρνη, όλα άρχισαν να συνδέονται».
Η σχέση του με τη φωτογραφία μόδας διαμορφώθηκε από πολύ νωρίς. «Πάντα ήξερα ότι θέλω να γίνω φωτογράφος μόδας. Θαύμαζα φωτογράφους όπως ο Αβεντον και ο Πεν. Στις βιβλιοθήκες έβλεπα τις δουλειές τους και εντυπωσιαζόμουν. Αργότερα τους “συναντούσα” και στα περιοδικά και παρακολουθούσα πώς είχε εξελιχθεί το ύφος το έργο τους. Με ενδιέφερε ιδιαίτερα η ματιά τους: πώς δούλευαν όταν έκαναν ένα βιβλίο και πώς αυτή η ίδια ματιά μεταφραζόταν όταν δούλευαν για ένα περιοδικό».
Η μαγεία της αναλογικής φωτογραφίας
Αναπόφευκτα, η συζήτηση φτάνει και στη σχέση ανάμεσα στην αναλογική και την ψηφιακή φωτογραφία, όχι μόνο ως αισθητική επιλογή, αλλά και ως τεχνική και πρακτική συνθήκη. Ο Γεωργούσης μεγάλωσε με το φιλμ και τον σκοτεινό θάλαμο και πέρασε στο ψηφιακό μόνο όταν ένιωσε ότι δεν θα χάσει την ποιότητα της εικόνας.
«Κάποτε η φωτογραφία είχε κάτι το μαγικό. Ο μάγος ήταν ο φωτογράφος: έμπαινε σε ένα σκοτεινό κουτί και, με χημεία, έβγαζε κάτι που κανείς άλλος δεν μπορούσε να δει. Ηταν λίγο και σαν μαγειρική. Είχες έναν καλό σεφ που, με τρία υλικά, μπορούσε να δημιουργήσει είτε ένα πιάτο για αστέρι Michelin είτε κάτι εντελώς για πέταμα. Υπήρχαν το φιλμ, η εμφάνιση, ο φωτισμός, ο φακός, η κάμερα, το χαρτί της εκτύπωσης.
Η προσωπικότητα του φωτογράφου τότε ήταν πολύ πιο ξεκάθαρη. Είχες ένα συγκεκριμένο ύφος, ένα προφίλ που δεν μπορούσες να αλλάξεις εύκολα. Ηταν ενσωματωμένο στον τρόπο που έβλεπες και δούλευες. Σήμερα, με το Photoshop ή ακόμα και με τις ίδιες τις κάμερες, μπορείς να αλλάξεις πάρα πολλά. Τίποτα δεν μένει πραγματικά σταθερό. Γι’ αυτό και όλοι μοιάζουν λίγο μεταξύ τους: στο τέλος ο ένας κοιτάζει τον άλλον και προσπαθεί να κάνει το ίδιο – και μπορεί να το κάνει. Παλιά δεν ήταν τόσο εύκολο. Και ίσως γι’ αυτό, τότε, η φωτογραφία είχε πιο καθαρή φωνή».
INFO «Push Plus One» στην K-Gold Temporary Gallery. Aγία Παρασκευή, Λέσβος, από τις 17 Ιανουαρίου έως τις 15 Μαρτίου.