Ο Πάνος Παππάς και η Δέσποινα Χαραλάμπους σκηνοθετούν το «Τόμος 7», ένα ελληνικό sci-fi που σπάει τον χρόνο

Σ

Διαβάστε επίσης:Πέθανε η Γαλλίδα ηθοποιός Νάντια Φαρές

Ο ήρωας επιστρέφει ξανά και ξανά νέος. Είναι προνόμιο να ξεκινάς συνεχώς από την αρχή; Κάθε ηλικία έχει το δικό της τίμημα. Η νεότητα, χωρίς την προσμονή των γηρατιών, είναι κατάρα. Τα γηρατειά, χωρίς τον απελπισμένο φθόνο της νεότητας, είναι προνόμιο. Ο ήρωας, για να ξανά-έρθει, πρέπει να πεθάνει. Μεταφορικά, κάθε ελπιδοφόρο ξεκίνημα προϋποθέτει ένα θάνατο, εν τέλει και το δικό μας.

Διαβάστε επίσης:Γιάννης Βόγλης: Δέκα χρόνια χωρίς τον σπουδαίο ηθοποιό

Αν η ιστορία επαναλαμβάνεται, τότε τι νόημα έχει να προσπαθεί κανείς να τη αλλάξει; Δεν επαναλαμβάνεται η Ιστορία, ανακυκλώνεται, και αυτή η διαφορά είναι κρίσιμη. Με τα ίδια υλικά μπορεί να προκύψει κάτι εντελώς διαφορετικό. 

Ο σχεδιασμός του κόσμου της επίσης είναι πολύ συγκεκριμένος. Πόσο δύσκολο είναι να φτιάχνεις έναν φανταστικό κόσμο χωρίς να μοιάζει με μίμηση άλλων; Η συγκεκριμένη υποκατηγορία επιστημονικής φαντασίας που ανήκει αυτή η ταινία λέγεται “κοσμοπλασία”. Αναζητούμε από την αρχή μιαν εικόνα που να εκφράζει τα σημαινόμενα. Στη προκειμένη περίπτωση τον “εγκλεισμό”, την αδυναμία απόδρασης. Η ιδέα του θόλου, που είναι ταυτόχρονα μήτρα αλλά και αξεπέραστο όριο, μυρμηγκοφωλιά και θερμοκήπιο, ανήκει στον σπουδαίο Βέλγο κομίστα François Schuiten, με τον οποίο συνεργαζόμαστε από το 2011, και την προηγούμενη ταινία μας “Memory Reloaded”.

Στην ταινία υπάρχει και χιούμορ μέσα στην καταστροφή. Είναι ο μόνος τρόπος για να αντέξει κανείς μια δυστοπία; Χιούμορ, και κυρίως αυτοσαρκασμός. Τίποτα δεν είναι πιο σοβαρό από τον ανθρώπινο πόνο. Το χιούμορ στη ζωή και στην Τέχνη είναι ο τρόπος να δείχνουμε τον σεβασμό μας.

Αν ένας θεατής βγει από την αίθουσα με μόνο μία σκέψη στο μυαλό, ποια θα θέλατε να είναι; “Ίσως να πρέπει να την ξαναδώ”…

Και κάτι για το τέλος, αν ο χρόνος όντως επαναλαμβάνεται, θα κάνατε ξανά αυτή την ταινία; Όχι την ίδια, μία που να της μοιάζει.