Ο Δημήτρης ΜυστακίδηςΤο λέω και μου φαίνεται σαν ψέμα.Ξεκίνησα να παίζω μουσική γιατί δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Το ρεμπέτικο και η λαϊκή κιθάρα έγιναν η πρώτη μου γλώσσα. Έτσι έμαθα να καταλαβαίνω τον κόσμο και να νιώθω ότι κάθε τραγούδι κουβαλάει μια ιστορία.Αυτή η συναυλία για τα τριάντα χρόνια δεν είναι απολογισμός. Δεν κλείνει έναν κύκλο. Είναι μια στάση, μια γιορτή πριν το επόμενο βήμα. Ένα σημείο όπου συναντιούνται η μνήμη, οι διαδρομές, οι συνεργασίες, αλλά και η ανάγκη να συνεχίσω να ψάχνω.Η διαδρομή δεν τελείωσε. Αυτήν, μόνο ο άγριος τρυγητής μπορεί να τη σταματήσει.Απλώς προχωρά — λίγο πιο συνειδητά, λίγο πιο βαθιά και πιο ανοιχτή από ποτέ.
Λιγότερο απο 1 λεπτό
Διάρκεια άρθρου:
Λεπτά
