Η Μαρία Πλυτά• Η μητέρα στα Αρραβωνιάσματα (1950): Η έμφυλη βία ως «κρυφό» αφηγηματικό κέντρο
• Αναπαράσταση θηλυκοτήτων και αρρενωποτήτων στη Λύκαινα (1951)
• Η (ερωτική) στρατιωτική ζωή εν Ελλάδι: Για τον Βαφτιστικό (1952)
• Εύα (1953): Κινηματογραφικός μοντερνισμός, γυναικεία αυτενέργεια και αστική πλήξη
• Αμφίσημη νεωτερικότητα, φαντασματική παράδοση: Οι αντιφάσεις στο Κορίτσι της Γειτονιάς (1954)
• Φύλο και συναισθηματική ιστοριογραφία στη Δούκισσα της Πλακεντίας (1956)
• Τζιπ, Περίπτερο και Αγάπη (1957): Η κωμωδία ως όχημα για την εξέλιξη της κοινωνίας και του κινηματογραφικού μέσου
• Μόνο για μια νύχτα (1958): Ενσυνείδητη κινηματογραφική γραφή, γυναικεία ενδυνάμωση και ειδολογικές υπερβάσεις
• Τα βυθισμένα νοήματα στα Ναυάγια της Ζωής (1959) της Μαρίας Πλυτά: Γυναικεία σεξουαλικότητα και ταξική αναδιαμόρφωση;
• Άντρας είμαι και το κέφι μου θα κάνω (1960): Παρενδυσία και φύλο
• Ήρθες αργά (1961) και Η κυρία με τις καμέλιες: Κινηματογραφική μεταφορά και γυναικεία αναπαράσταση
• Ο λουστράκος (1962): Ο μικρός Βασίλης ως σύμβολο μιας γενιάς
• Αρρενωπότητες σε κρίση και νεωτερικότητα
• Ο ανήφορος (1964): Θηλυκότητες & έμφυλη βία
• Ο Νικητής (1965) και η εύθραυστη αρρενωπότητα του Δημήτρη Παπαμιχαήλ
• Ο εμποράκος (1967): Αποκλίνοντα στερεότυπα
• Η άγνωστη της νύχτας (1970): Το τελευταίο μεγάλο παραμύθι της Μαρίας Πλυτά
Λιγότερο απο 1 λεπτό
Διάρκεια άρθρου:
Λεπτά
