O θεατρικός μονόλογος «Girls & Boys» του Dennis Kelly, σε μετάφραση και σκηνοθεσία Λητώς Τριανταφυλλίδου, με τη Νατάσα Εξηνταβελώνη, κάνει πρεμιέρα απόψε, βράδυ Παρασκευής 17 Απριλίου, στο Θέατρο Αλάμπρα [Στουρνάρη 53, Αθήνα].«Αυτό που με προσέλκυσε, αρχικά, στο “Girls and Boys” ήταν η ίδια η γυναικεία φωνή του έργου. Πρόκειται για έναν χαρακτήρα που δεν ζητά τη συμπάθεια του θεατή, αλλά διεκδικεί τον χώρο του με οξύτητα, χιούμορ και διαύγεια που συχνά μας φέρνει σε αμηχανία. Με απασχολεί ιδιαίτερα το πώς αποτυπώνονται οι γυναίκες στο θέατρο, και εδώ ο Dennis Kelly δημιουργεί μια ηρωίδα πολυδιάστατη, που ξεφεύγει από κάθε εύκολη κατηγοριοποίηση.«Νομίζω, υπάρχει μια έντονη ανάγκη, ίσως πιο έντονη από ποτέ, να βιώσουμε συλλογικά ιστορίες που μας συγκινούν και ανοίγουν έναν χώρο συναισθηματικού και ηθικού προβληματισμού. Είναι, για μένα, πολύ ελπιδοφόρο ότι το κοινό επιλέγει να έρθει σε επαφή με τέτοιου είδους έργα. Δείχνει ότι δεν αναζητούμε μόνο τη διασκέδαση, αλλά και μια βαθύτερη, κοινή εμπειρία.«Η ηρωίδα του “Girls and Boys” είναι μια γυναίκα βαθιά αντιφατική και γι’ αυτό τόσο αναγνωρίσιμη. Είναι δυναμική, διεκδικητική, με χιούμορ και ευφυΐα, αλλά ταυτόχρονα φέρει μια υπόγεια ανασφάλεια που διαπερνά τον τρόπο που αφηγείται τη ζωή της. Μέσα από την ιστορία της, βλέπουμε μια σύγχρονη γυναίκα να προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε πολλαπλούς ρόλους -μητέρα, σύντροφος, επαγγελματίας- και, μερικές φορές, να αποτυγχάνει. Η καθημερινότητά της είναι, σχεδόν, αναγνωρίσιμη· και ίσως γι’ αυτό, το τέλος της ιστορίας της έρχεται σαν ένα σοκ.«Ο “αντίπαλος” της ηρωίδας παραμένει σε μεγάλο βαθμό αόρατος και αυτό είναι μια πολύ συνειδητή επιλογή του έργου. Ο Dennis Kelly δεν μας δίνει πολλές πληροφορίες γι’ αυτόν: δεν έχει όνομα, δεν έχει δική του φωνή, δεν “υπάρχει” παρά μόνο μέσα από την αφήγηση της ηρωίδας και τις πράξεις του.«Η κεντρική σκηνοθετική γραμμή προέκυψε από την ίδια την ιδιότυπη ισορροπία που εξερευνά το έργο του Dennis Kelly, ανάμεσα στην κωμωδία και την τραγωδία, στην ειρωνεία της καθημερινότητας και σε κάτι βαθιά σκοτεινό. Είναι ένα κείμενο που χτίζει την κλιμάκωσή του με μεγάλη λεπτότητα, και για μένα ήταν σημαντικό να εμπιστευτώ αυτή τη διαδρομή χωρίς να την “επιβαρύνω” με περιττά τεχνάσματα. Αντίθετα, προσπαθήσαμε να οξύνουμε αυτή τη μετάβαση -να αφήσουμε το γνώριμο και το οικείο να συνυπάρχουν με κάτι που σταδιακά γίνεται αβάσταχτο.«Αυτή η ισορροπία δεν είναι μόνο ένα δραματουργικό τέχνασμα, είναι μια βαθιά ανθρώπινη κατάσταση. Οι άνθρωποι είμαστε ικανοί για τα πιο τρυφερά και τα πιο φρικτά πράγματα, και αυτά τα δύο συνυπάρχουν διαρκώς στην καθημερινότητά μας. Το έργο του Dennis Kelly απλώς το φέρνει αυτό στην επιφάνεια με μεγάλη ακρίβεια, χωρίς να το απλοποιεί.«Η Νατάσα Εξηνταβελώνη φέρνει πάντα στη σκηνή το 100%, χωρίς καμία διάθεση συγκράτησης. Έχει μια σπάνια ικανότητα να παραδίδεται ολοκληρωτικά στη στιγμή, να κινείται με ακρίβεια μέσα στις συνεχείς μετατοπίσεις του κειμένου, από το χιούμορ στο σκοτάδι, χωρίς να χάνει ποτέ τον έλεγχο. Η ευαισθησία της, αλλά και το σκηνικό της θάρρος, έδωσαν στην ηρωίδα μια απρόβλεπτη ένταση και μια αλήθεια που δεν είναι ποτέ εύκολη ή καθησυχαστική.«Πολύ δύσκολη ερώτηση. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι ουσιαστικό που μπορείς να πεις σε έναν άνθρωπο που έχει χάσει όσα εκείνη. Και, σίγουρα, δεν θα είχα ούτε μια συμβουλή, ούτε μια προειδοποίηση να της δώσω. Δεν πιστεύω ότι έκανε κάτι “λάθος”, ούτε ότι θα μπορούσε να είχε αποτρέψει αυτό που συνέβη, αν είχε φερθεί διαφορετικά. Ίσως το μόνο που μπορεί να κάνει κανείς σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι να σταθεί απέναντί της με μια σιωπηλή αναγνώριση, χωρίς εξηγήσεις ή περιττά λόγια».«Πλέον, είναι ίσως της μόδας να μιλάμε για τοξικές σχέσεις, αλλά πίσω από αυτή τη λέξη κρύβονται, συχνά, πολύ πιο σύνθετες και δύσκολες πραγματικότητες. Σε καταστάσεις ενδοοικογενειακής βίας είναι εξαιρετικά δύσκολο να βλέπουμε καθαρά τους ανθρώπους που θεωρούμε οικογένεια και αγαπάμε. Υπάρχει μια βαθιά ανάγκη να εξηγήσουμε, να δικαιολογήσουμε, να προστατεύσουμε τη σχέση -και μέσα σε αυτή τη διαδικασία, τα όρια του “φυσιολογικού” αρχίζουν να θολώνουν. Νομίζω, άλλωστε, ότι κάθε άνθρωπος που αγαπά έχει την τάση να παίρνει και την ευθύνη για τις πράξεις του συντρόφου του. Έτσι, κάτι που στην αρχή φαίνεται ασήμαντο -μια φράση, μια συμπεριφορά, μια στιγμή ελέγχου…-, μπορεί εκ των υστέρων να αποδειχθεί καθοριστικό.«Θα ήθελα ο θεατής να φεύγει με μια διάθεση συζήτησης και έρευνας. Όχι με έτοιμες απαντήσεις, αλλά με ερωτήματα. Να νιώσει την ανάγκη να μιλήσει, να επεξεργαστεί αυτό που είδε, ίσως και να τοποθετηθεί απέναντί του. Αν μια παράσταση καταφέρει να ανοίξει έναν τέτοιο χώρο -προσωπικό και συλλογικό ταυτόχρονα- τότε νομίζω πως έχει ήδη πετύχει τον στόχο της. Να μην τελειώνει τη στιγμή που πέφτουν τα φώτα, αλλά να συνεχίζει κάπως μέσα μας».«Η ευχή για “παγκόσμια ειρήνη” μπορεί να ακούγεται απλή ή σχεδόν αφελής, αλλά σήμερα μου φαίνεται πιο ουσιαστική και επείγουσα από ποτέ».Girls & Boys του Dennis Kelly Με τη Νατάσα Εξηνταβελώνη Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Λητώ Τριανταφυλλίδου Σκηνικά: Δημήτρης Πολυχρονιάδης Μουσική: Αλεξάνδρα Κατερινοπούλου Κίνηση: Κωνσταντίνος Παπανικολάου Φωτογραφίες – Βίντεο: Δέσποινα Σπύρου Video Editing: Μαριάνα Τρούμπη Βοηθός Σκηνοθέτη: Τζέσικα Κουρτέση Graphic Design: Γκέλυ Καλαμπάκα Επικοινωνία: Αντώνης Κοκολάκης Social Media: Renegade Media Παραγωγή: Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη21 0522 0120 Παραστάσεις: από 17 Απριλίου Παρασκευή & Σάββατο | 21:00 Κυριακή | 19:00 Διάρκεια: 90’ Υπεύθυνος Επικοινωνίας: Αντώνης Κοκολάκης
