Το νέο βιβλίο της βραβευμένης συγγραφέα Λείας Βιτάλη, «Η οργή των μικρών ανθρώπων», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.Γενικότερα, όλη η έρευνα και η συγγραφή του βιβλίου μού πήρε πέντε χρόνια και οφείλω να ομολογήσω ότι αυτά τα πέντε χρόνια τα πέρασα πολύ δημιουργικά και ευχάριστα με τους ήρωές μου».«Έχει πολύ ενδιαφέρον να δει κανένας με ποιο τρόπο ένας γονιός ασχολείται με τη δολοφονία του γιού του· ιδιαίτερα σε μία κρίσιμη περίοδο της επανάστασης, όπου είχε προκύψει ένας εμφύλιος. Αυτό μου έδωσε τη δυνατότητα αφενός μεν να ξεσκεπάσω τη βαθύτερη προσωπικότητα του πατέρα Κολοκοτρώνη, όπως είπα και παραπάνω, αλλά συγχρόνως μέσω της επιμονής του, επειδή ακριβώς είχε προσωπικό ενδιαφέρον να βρεθεί ο δολοφόνος του γιου του, μου δόθηκε η δυνατότητα να ανακαλύψω πολλές κρυμμένες αλήθειες της ιστορίας και να αναδείξω τον ρόλο που έπαιξαν οι Ευρωπαίοι αλλά και κάποιοι Έλληνες στην προσπάθειά τους να υπονομεύσουν την ελληνική επανάσταση ή να χειραγωγήσουν το κράτος το οποίο θα προέκυπτε μετά την απελευθέρωση».«Μία επανάσταση -καθώς είναι ένα πολύπλοκο θα έλεγα πλέγμα γεγονότων αποφάσεων, δράσεων και λοιπά-, έχει πάρα πολλά στοιχεία που μπορεί να ενδιαφέρουν έναν συγγραφέα, όπως είναι ο ανθρώπινος παράγων, όπως είναι η διεθνής διπλωματία, όπως είναι οι ύπουλες και κρυφές διαπραγματεύσεις και άλλα πολλά που συμβαίνουν σε κάποιες τέτοιες κρίσιμες περιόδους της ιστορίας. Κάποια από αυτά τα θεώρησα πολύ σημαντικά, όπως ήταν η οργή των μικρών ανθρώπων. Αυτή η οργή, επειδή βρέθηκε σε χέρια ενός ανθρώπου με όραμα, μπόρεσε να μεγαλουργήσει, δηλαδή να ολοκληρώσει μία επανάσταση. Ένα άλλο, επίσης σημαντικό, στοιχείο, ήταν η ανάμειξη των ξένων δυνάμεων, ιδιαίτερα των Ευρωπαίων στην πορεία της επανάστασης, πράγμα το οποίο είναι από τα ελάχιστα προβεβλημένα στοιχεία ή θα έλεγα ακόμη και διαστρεβλωμένα στην ιστορία μας. Αυτό, φυσικά, χρειάζεται τόλμη εκ μέρους του συγγραφέα, αλλά επειδή θεωρώ ότι ένας συγγραφέας οφείλει να είναι τολμηρός και να μη χαϊδεύει αυτιά, τόλμησα να τα γράψω. Και όπως πίστευε ο Τζώρτζ Όργουελ αλλά και ο Μπέρτολντ Μπρεχτ, ο Όσκαρ Ουάιλντ και πολλοί άλλοι, η τέχνη οφείλει να ενοχλεί την εξουσία και να ταράζει το κατεστημένο».«Το πιο απαιτητικό οπωσδήποτε ήτανε η έρευνα αλλά και η απόδοση με ακρίβεια των ιστορικών γεγονότων, ώστε να μην υπάρξουν παρανοήσεις και λάθη, παρόλο που το μυθιστόρημα αφήνεται στη συγγραφική φαντασία και στη δημιουργία των χαρακτήρων των προσώπων. Το πιο συγκινητικό για μένα θα έλεγα ήταν η ανακάλυψη του ήρωα Θεοδωράκη Κολοκοτρώνη. Ο οποίος πέρα από ήρωας, που κατέληξε να είναι βεβαίως στο τέλος, υπήρξε ένας άνθρωπος και μάλιστα ένας “μικρός”, απλός άνθρωπος που κατόρθωσε να γίνει ο ηγέτης της επανάστασης και να την φέρει εις πέρας, να γίνει ο θεός των “μικρών” ανθρώπων, να τους οδηγεί και να τους εμπνέει. Επιπλέον, με ενδιέφερε και η ψυχογραφία του, καθώς ως άνθρωπος είχε το δικό του όραμα, τις δικές του αμφιβολίες, αμφισβητήσεις ή τη διαμάχη του ακόμη και με τον ίδιο τον Θεό, αλλά και τους έρωτές του -οι οποίοι είναι άγνωστοι ακόμη στο ευρύ κοινό».«Η τρυφερότητά του, η ευγένειά του, ο σεβασμός του προς το γυναικείο φύλο, η αγριότητά του αλλά, συγχρόνως, και η καλοσύνη του. Φυσικά, όλα αυτά συνθέτουν έναν αληθινό άνθρωπο ή αν θέλετε μέσα στο δικό μου μυαλό πήρε αυτές τις διαστάσεις. Καθώς μελετούσα τη δράση του και τις αποφάσεις του θεωρώ ότι πραγματικά ο Θεοδωράκης Κολοκοτρώνης ήταν ένας αληθινός, βαθύτατα σκεπτόμενος, οραματιστής και ερωτικός άνθρωπος με εν συναίσθηση».
