Ανατρέχοντας στα κείμενα και τις κασέτες του Ιανουαρίου για να πάρω το απαραίτητο vibe και κάνοντας μια πολύ πρόχειρη λίστα, με τσαλακωμένο χαρτί, μολύβι και μουτζούρες με αυτά που έμειναν στα ακουστικά μου τον Φεβρουάριο, κατέληξα στο συμπέρασμα πως έχουμε ένα πολύ καλό μουσικό έτος. Μπορεί να είναι και μια δική μου (προς)ευχή, αλλά ας αφήσω και τον Μάρτιο να μου δείξει τις προθέσεις του. Η πρώτη πλευρά λοιπόν της κασέτας είναι αφιερωμένη στην ξένη μουσική που συνόδευε τη σκέψη μου και κατάφερε να με κάνει να σταματήσω τον θόρυβο της πόλης. Ξεκινάω πολύ γρήγορα να σας πω για Raye
Οι Telenova με το “THE WARNING” έφτιαξαν έναν παραπάνω από τίμιο dream / alternative pop δίσκο ειδικά από τα μισά και μετά. O ήχος τους έγινε λίγο πιο ηλεκτρονικός αλλά πιο διάφανος και ακριβής. Η θεματολογία τους όπως λέει και η frontwoman Angeline Armstrong περιγράφοντας τον δίσκο είναι «αναλαμπές του Θεού σε έναν άθεο κόσμο άγχους και θορύβου», αντικατοπτρίζοντας μια περίοδο έντονων προσωπικών αγώνων και εσωτερικής πίεσης. Επίσης μου άρεσε που η φωνή της βγήκε πιο ξεκάθαρα μπροστά σε αυτόν τον δίσκο και έγινε λίγο πιο εύθραυστη και γλυκιά. Μπορεί και στους δίσκους της χρονιάς (μου).
Απήλαυσα σε βραδινό περπάτημα τον δίσκο της WILLOW “Petal Rock Black”. Πάρα πολύ διαφορετικός και ταυτόχρονα ίδιος από τους προηγούμενους δίσκους της φαίνεται πως ακροβατεί στο δίπολο jazz – punk. Στο “Petal Rock Black” επανέρχεται στη ρότα του “empathogen” και διανθίζεται με πιο spiritual jazz και progressive dark pop στοιχεία. Η WILLOW έγραψε, ερμήνευσε και έκανε την παραγωγή σε ολόκληρο τον δίσκο σχεδόν μόνη της, εργαζόμενη σε απομόνωση για περίπου 1,5 χρόνο. Περιλαμβάνει συνεργασίες με τους George Clinton, Kamasi Washington και Tune-Yards, καθώς και μια διασκευή του Prince, στο “Ι Would Die 4 U”, την οποία δεν βρήκα τόσο απαίσια όσο ο ξένος τύπος παρουσιάζει. Σίγουρα πολύ διαφορετική και διαστρεβλωμένη, όπου αν δεν έχει τύχει να ακούσεις το αυθεντικό κομμάτι δεν το καταλαβαίνεις. Αλλά σίγουρα όχι ό,τι χειρότερο έχω ακούσει!
To “Future Quiet”, το 23ο στούντιο άλμπουμ του Moby αποδεικνύει περίτρανα μια από τις σύγχρονες μουσικές ιδιοφυίες του καιρού μας. Το άλμπουμ είναι πολύ μαλακό με την ψυχοσύνθεση του ακροατή. Το πιάνο δημιουργεί μια ambient, νεοκλασική ατμόσφαιρα, ενώ ο μινιμαλισμός στις συνθέσεις είναι εκεί για να πουν στο εσωτερικό σου παιδί να κάνει ένα ή πολλά βήματα πίσω και να ηρεμήσει την βαβούρα του μυαλού. Εγώ τα κατάφερα κοιτώντας την αντίθεση ενός πορτοκαλί από το ηλιοβασίλεμα τοίχου πολυκατοικίας και τον γκρι ορίζοντα που έφερνε την βροχή, ακούγοντας rework “Precius Mind”.
Ο Φλεβάρης κατάφερε να μου δώσει ακόμη τρεις δίσκους της χρονιάς (μου) και αυτοί είναι το “Waves” από τους Moonchild, το “To Whom This May Concern” της Jill Scott, και το “ACT II” της Shasha Keable. Για πάμε να τα αναλύσουμε:
Jill Scott – To Whom This May Concern: Ξεκινάω με την Jill Scott και “To Whom This May Concern”. Μα τι δίσκος!!! Η Jill Scott επιστρέφει δισκογραφικά μετά από έντεκα χρόνια. Τελευταίο δισκογραφικό εγχείρημά της ήταν το Woman το 2015 και η παύση αυτή όπως δηλώνει η ίδια ήταν μια συνειδητή απόφαση προκειμένου να ζήσει νέες εμπειρίες, να ανανεωθεί και να περιμένει την κατάλληλη έμπνευση. “Amen Sista”! Φωνάζει η συντάκτρια όσο ακούει και γράφει για το “To Whom This May Concern”, το οποίο κατάφερε να μείνει όλο τον Φεβρουάριο στα ακουστικά μου και να με κάνει να επιστρέφω ξανά και ξανά ανακαλύπτοντας κάθε φορά ένα διαφορετικό διαμάντι από τα δεκαεννιά του δίσκου και τα 58 λεπτά και 22 δευτερόλεπτα του δίσκου. Μεγάλος δίσκος! Με διπλή ανάγνωση η τελευταία πρόταση! Φανταστική μπάντα, υπέροχες ενορχηστρώσεις, στίχοι βάλσαμο. Τολμηρό, ασυμβίβαστο, εμβαθύνει και αναδεικνύει την καλλιτεχνική της οντότητα. Ωραία, χορταστική RnB, περνάει σχεδόν από όλο το φάσμα της μαύρης μουσικής και ενώνεται εκπληκτικά με την contemporary jazz. Δεν είναι μονότονη, δεν είναι μια στείρα αναπαραγωγή «σωστής» μουσικής τεχνικής. Η φωνή της εξυπηρετεί κάθε μουσική επιλογή. Δίσκος της χρονιάς (μου).
Moonchild – Waves: Άλλος ένας δίσκος που με πήρε μαζί του την τελευταία εβδομάδα του Φεβρουαρίου είναι αυτός των Moonchild με τίτλο “Waves”. Φανταστικό alternative R&B, neo-soul, contemporary jazz τρίο από το Λος Άντζελες, γνωστοί για τον ρέοντα και χαλαρωτικό τους ήχο. Ένας καταπραϋντικός soulful ήχος. Εδώ στο τρίτο τους ολοκληρωμένο στούντιο άλμπουμ φαίνονται πιο απελευθερωμένοι από ποτέ και σε αντίθεση με τα προηγούμενα άλμπουμ τους που επικεντρώνονταν σε τραγούδια αγάπης, το “Waves” είναι ένα βαθύτατα προσωπικό έργο που εξερευνά τη διαχείριση της απώλειας, το πένθος, τη θεραπεία και την ψυχική ανθεκτικότητα. Oι συνεργασίες τους με την προαναφερθείσα Jill Scott, τον Robert Glasper τη Lalah Hathaway, τον PJ Morton και τη Rapsody αναβαθμίζουν τoν experimental soul πυρήνα του άλμπουμ και την πιο ώριμη πλέον ερμηνεία και στιχουργική της Amber Navran. Προσωπικά λάτρεψα τα “Ride The Wave”, “Up From Here”, “Counting”, “Sweet Spot”, “For Yourself”. Δίσκος της χρονιάς (μου).
Shasha Keable – Act II: Έχω ένα συνήθειο, δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό ή κοινό OCD σύμπτωμα που μου επιβάλλει να ακούω ολοκληρωμένα άλμπουμ, ΕP, ακόμα – ακόμα και πρότζεκτ δύο και μόνο κομματιών. Αυτό έγινε και με το Αct Right αρχικά της Shasha Keable! Περίμενα καρτερικά την ολοκλήρωσή του. Και ΜΠΟΥΜ! Καυτό και σύγχρονο RnB straight outta Southwark. Όταν λέω σύγχρονο RnΒ εννοώ μια μείξη από την κλασική βρετανική soul με έντονα στοιχεία neo-soul και gospel αρμονιών. Αλλά και με latin επιρροές (ας μην ξεχνάμε τη μισή Κολομβιανή καταγωγή της) και την απαραίτητη αλητεία και ωμότητα που χαρακτηρίζει τους νέους καλλιτέχνες του Λονδίνου. Το άλμπουμ εμβαθύνει σε θέματα ερωτικής οικειότητας, αυτοκυριαρχίας και ομοφυλόφιλων σχέσεων, με την Keable να παρουσιάζεται πιο σίγουρη και τολμηρή από ποτέ, δίνοντας μια πολύ αληθινή στιχουργική προσέγγιση στ@ ακροατ@ ! Λάτρεψα τα “Feel Something”, “WHY”, “move it along ft. Leon Thomas”, “tell me what you want”, “nobody”, “TAI CHI”. Δίσκος της χρονιάς (μου).