Έχοντας ήδη διαγράψει μια μακρά πορεία (με κοντά τριψήφιο αριθμό συμμετοχών σε φεστιβάλ και προβολές σε περίπου τριάντα χώρες), Μίλησες πριν για την αδράνεια της εποχής. Εσύ που ζεις στις ΗΠΑ, είναι πια η ζωή εκεί τόσο δυσοίωνη όπως τη βλέπουμε εδώ, από απόσταση; Είναι μια ιστορία τρόμου. Το νιώθεις και στην καθημερινότητα; Ότι κάτι έχει αλλάξει δραστικά ας πούμε; Στο Λος Άντζελες η αλήθεια είναι ότι διδάσκω σε ένα από τα πιο προοδευτικά πανεπιστήμια, οπότε, ξέρεις, είναι ένας μικρόκοσμος, μια ουτοπία. Έχει όμως πάρα πολλούς ξένους φοιτητές, κυρίως από Ασία, Κίνα, που είχαν τεράστιο πρόβλημα να ανανεώσουν τις βίζες τους. Αλλά κι εμένα, ενώ το κάνω κάθε χρόνο εδώ και 25 χρόνια, για πρώτη φορά μου πήρε τρεις μήνες να ανανεωθεί. Κι επίσης όλο αυτό, το ότι ξαφνικά πιάνουν ανθρώπους στον δρόμο και τους βάζουν σε βαν. Αυτό προφανώς συμβαίνει σε ειδικές περιοχές και το Λος Άντζελες είναι μία πόλη πολυπολιτισμική. Στην ουσία είναι σαν πάρα πολλά χωριά ενωμένα. Εμείς μένουμε σε μια περιοχή που έχει αρκετούς Μεξικάνους και γενικώς λατινοαμερικάνους μετανάστες. Δεν οδηγώ στο Λος Άντζελες, μου αρέσει να περπατάω πολύ, κάνω και μια ώρα για να πάω στη δουλειά μου. Με έχουν σταματήσει δύο φορές και τους έδειξα το διαβατήριο με τη βίζα μου. Αν δεν το είχα επάνω μου, θα με είχαν βάλει κι εμένα σε ένα βαν για εξακρίβωση. Και πλέον το παίρνω πάντα μαζί μου όταν κυκλοφορώ. Ειδικά σε μια πόλη σαν το Λος Άντζελες που είναι σχεδόν παράνομο να περπατάς, το γεγονός ότι κυκλοφορώ, περπατάω με τα ψώνια, είναι πια τρομακτικό γιατί μπορεί να σε τσιμπήσουν. Πώς βλέπεις να τελειώνει αυτό; Υπάρχει περίπτωση να τελειώσει με καλό τρόπο; Όπως σου είπα δεν είμαι αισιόδοξη. Κι αυτή τη στιγμή ναι, είναι μια ιστορία τρόμου. Αυτός ο τρόμος είναι κάτι καθημερινό και έχει διεισδύσει παντού. Και το πιο ενδιαφέρον και ίσως το πιο τρομακτικό είναι πως πρόκειται για κάτι φοβερά performative. Αυτή η παραστατικότητα της εξουσίας. Γιατί ο πλανητάρχης αυτός στην ουσία κάνει ένα σόου. Αυτός ο ναρκισσισμός δηλαδή της καθημερινής παράστασης που δίνει, είναι για μένα το πιο επικίνδυνο. Κάτι το οποίο μέσα στη γενική κατανάλωση του θεάματος εκλαμβάνεται ως θετικό, προβάλλεται ως θετικό. Δηλαδή έχει την ίδια αξία και δημοτικότητα με ένα τικ τοκ με εκατομμύρια φόλουερς. Αυτή η εξίσωση του θεάματος της εξουσίας και του θεάματος των σόσιαλ μίντια, το οποίο είναι το αντίθετο στην ουσία. Κι ενώ είναι σόου οι επιπτώσεις είναι αληθινές. Δεν είναι απλά το παριστάνω. Σε βάζουν στο βαν στα αλήθεια. Δεν είναι βίντεο γκέιμ, αλλά στην ουσία στήνεται και παίζεται ως βίντεο γκέιμ.
Λιγότερο απο 1 λεπτό
Διάρκεια άρθρου:
Λεπτά
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο
ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός
.