Γράφει η Χριστίνα Κόλλια*
Μέχρι, που, στις 8 Μαρτίου του 1857, οι εργάτριες της Νέας Υόρκης εξεγείρονται σε μια ιστορική αιματοβαμμένη διαδήλωση, αιτώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας και εδραιώνουν την απαρχή της πράξης για την αναγνώριση του πολυσήμαντου ρόλου της γυναίκας.
Στον 21ο αιώνα τα γυναικεία δικαιώματα έχουν πλέον θεσμοθετηθεί, όμως στις ενδεικτικές περιπτώσεις που ακολουθούν φαίνεται πως ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς.
Στην Ινδία, η Garuda Punara, ιερό κείμενο των Ινδών, προτρέπει τη γυναίκα να καεί μαζί με τη σωρό του άνδρα της με ανταμοιβή τη δικαίωσή της στη μεταθανάτια ζωή.
Στο Πακιστάν δεκάδες γυναίκες, ετησίως, δέχονται επίθεση με βιτριόλι για λόγους όπως η ερωτική απόρριψη.
Στο Ιράν η ποινή της μοιχείας, που εφαρμόζεται μόνο στις γυναίκες, είναι συχνά ο λιθοβολισμός.
Στην Κίνα η θανάτωση των νεογέννητων βρεφών θηλυκού γένους, λόγω κόστους χωρίς τέλος ανταποδοτικότητας, είναι ένα σύνηθες φαινόμενο.
Στην προηγμένη Ευρώπη το ποσοστό αύξησης της γυναικείας κακοποίησης σε επίπεδο σωματικής, λεκτικής, σεξουαλικής, εργασιακής και ψυχολογικής βίας είναι σταθερά ανοδικό.
Φτάνοντας στην περίοδο του lockdown, η οποία βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη, οι εκτιμήσεις είναι ήδη δραματικές με τη γυναικεία κακοποίηση να σημειώνει κατακόρυφη αύξηση και τον ΟΗΕ να κάνει έκκληση για αναχαίτιση του φαινομένου.
«Έτσι ζήσαμε. Αγνοημένες και μονάχες μέσα στο εσωτερικό μας πάθος, αγνοημένες κι έρημες μέσα στην ιερότητα της μητρότητάς μας…» Τάσος Λειβαδίτης – Γυναίκες
Αν και τα στοιχεία, μαζί με τις πρόσφατες αποκαλύψεις στη χώρα μας, καταδεικνύουν ότι το φυλετικό και συλλογικό ασυνείδητο έχει να αναμετρηθεί με πολλαπλά ακόμα δαιμόνια έως την κάθαρσή του, άντρες συνοδοιπόροι, όπως οι ποιητές, συνδέουν επάξια το ρόλο τους με τον πολυσήμαντο ρόλο της γυναίκας στο δράμα και το δρώμενο της ζωής.
«Ιδού, αυτές οι γυναίκες φέρνονται θαυμαστά, αυτές είναι μεγαλόψυχες και λένε ότι μαθαίνουν από μας. Δε δειλιάζουν, μολονότι τους επάρθηκε η ελπίδα που είχαν να γεννήσουν τέκνα για τη δόξα και για την ευτυχία. Εμείς λοιπόν μπορούμε να μάθουμε απ’ αυτές και να τες λατρεύουμε έως την ύστερη ώρα…» Διονύσιος Σολωμός – Ελεύθεροι Πολιορκημένοι
*Η Χριστίνα Κόλλια είναι συγγραφέας & σύμβουλος ψυχικής υγείας