Γιώτα Σερεμέτη: «…το θέατρο είναι ζωντανό και ζει στο τώρα…»

© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
«Θα έλεγα κατ’ αρχήν πως και οι εφτά υπάρχουμε με μια αλήθεια πάνω στη σκηνή -δεν εννοώ υποκριτικά, αλλά ουσιαστικά. Φτιάχνουμε τις παραστάσεις μας με τέτοιο τρόπο,  ώστε να “χωράμε ολόκληρες” επί σκηνής. Με τα άγχη μας, με τις αμηχανίες μας, με τα λάθη μας, αγκαλιάζουμε κάθε τι απρόοπτο που μπορεί να συμβεί κατά τη διάρκεια της παράστασης –γιατί το θέατρο είναι ζωντανό και ζει στο τώρα. Δεν κρύβουμε τίποτα· όταν μπαίνει το κοινό είμαστε επί σκηνής, τους μιλάμε, μας μιλάνε. Χτυπάμε τα κουδούνια, τους ρωτάμε αν κρυώνουν.  Είχα μια προσωπική ανάγκη να καταργήσω κάθε τι που κάνει τα πράγματα στο θέατρο να φαίνονται πολύ επίσημα και, τελικά, αποστειρωμένα. Γιατί με άγχωναν πολύ. Η αναμονή στα παρασκήνια, χωρίς να βλέπω τον κόσμο. Το τρίτο κουδούνι που ήταν το σήμα ότι τώρα τέλος, ξεκινάει η παράσταση και πρέπει να είναι όλα έτοιμα στη θέση τους.  Κι αυτή η ανάγκη έγινε, τελικά, καλλιτεχνική θέση. Κι αυτή η θέση μάς κάνει όλες να αισθανόμαστε ασφαλείς. Κι έχω την αίσθηση πως φέρνει το κοινό πιο κοντά σε μια αλήθεια που δεν έχει συνηθίσει στο θέατρο· κάνει τους θεατές συνένοχους κι όχι απλούς παρατηρητές.«Είναι η δεύτερη φορά που δουλεύει η ομάδα  με κείμενα της Λένας και νομίζω πως όχι απλά έχουμε εξοικειωθεί με τη γραφή της αλλά συντονιζόμαστε και στο πόσο μας συγκινεί και στο πόσο επιθυμούμε να επικοινωνήσουμε αυτές τις ιστορίες με τον κόσμο. Κατ’ επέκταση έχουμε όλες κοινή εκπαίδευση και, έχοντας αποκτήσει και κοινό κώδικα, θεωρώ πως ξεκινάμε από μια πολύ γερή βάση.«Πάντα ξεκινάω από μέσα μου για να δημιουργήσω· τι έχω εγώ ανάγκη να πω και σε ποια φάση ζωής βρίσκομαι. Κάποιες φορές δεν είναι καν συνειδητό. Στην προηγούμενη δουλειά με την ομάδα μιλήσαμε για την ελληνική οικογένεια, την πατριαρχία και την κακοποίηση. Όταν διάλεξα τα κείμενα, δεν ήξερα ακόμα τι θέλω να πω. Απλά διάλεξα πέντε ιστορίες που με συγκινούσαν. Κι όταν η παράσταση άρχισε να παίρνει μορφή, τότε σιγά σιγά κατάλαβα κι εγώ τι έλεγα. Και ξαφνικά είχαμε φτιάξει μια παράσταση, “Το Μαράκι έκλασε”, που ανέβηκε την ίδια εποχή που ξέσπασε και το metoo στην Ελλάδα. Και δεν νομίζω ότι είναι τυχαίο. Κάποιες φορές, οι άνθρωποι συντονίζονται με έναν τρόπο που μοιάζει μαγικός.«Νιώθω πως η ομάδα βρίσκεται στην πιο ώριμη φάση της, μέχρι τώρα. Κι εγώ προσωπικά. Αλλά χρειαζόταν να περάσει όλα τα προηγούμενα στάδια, για να φτάσει εδώ. Έτσι λειτουργεί η εξέλιξη. Ξεκινήσαμε δειλά και χωρίς να ξέρουμε ακριβώς τι κάνουμε και πού πηγαίνουμε, κάπως με το ένστικτο –έμαθα σιγά σιγά να το εμπιστεύομαι  το ένστικτό μου· μιλήσαμε για την παιδική ηλικία, στην πρώτη μας δουλειά, και ήρθαμε αντιμέτωπες και με τη δική μας παιδική ηλικία και τα δικά μας τραύματα. Και με το “Πάρανταϊζ”,  θυμόμαστε ξανά την εφηβεία μας και τον πρώτο μας μεγάλο έρωτα· για να ενηλικιωθούμε -κάποιες απότομα και κάποιες πιο γλυκά, να απογοητευτούμε, να  ματαιωθούμε, χρειάστηκε ακόμα και να τον απομυθοποιήσουμε τον έρωτα για να τον αποδεχτούμε ξανά, να έρθουμε σε μετωπική σύγκρουση με τις επιθυμίες μας και, τελικά, να παραδοθούμε άνευ όρων.
Συνειδητοποιώ πως μιλώντας για την ομάδα μιλάω, πρωτίστως, για τον εαυτό μου τόση ώρα.
Δεν είναι τυχαία και η διαδρομή που διανύσαμε με την ομάδα. Με πολλά σκαμπανεβάσματα, προκλήσεις, μεγάλες χαρές αλλά και απογοητεύσεις. Σαν ζωή. Έχουμε ωριμάσει η καθεμιά ξεχωριστά μες στην ομάδα, έχουμε ανακαλύψει η μία την άλλη κι η καθεμιά την εαυτή της μέσα από τις άλλες και μέσα από την ίδια την ομάδα, που λειτουργεί σαν ένας ζωντανός οργανισμός. Κι έχω μάθει κι εγώ να αφουγκράζομαι πολύ καλύτερα πια τις ανάγκες αυτού του ζωντανού οργανισμού που λέγεται Seven Sisters, να δίνω χώρο σε καθεμιά ξεχωριστά αλλά και σε μένα την ίδια.
Κι όλο αυτό που περιγράφω, φυσικά, έρχεται και ακουμπάει και στο καλλιτεχνικό αποτύπωμα της ομάδας. Γιατί πιστεύω πολύ πως η βάση για την υγιή λειτουργία και συνέχεια μια ομάδας είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα στην προκειμένη περίπτωση. Οι Seven Sisters “γεννήθηκαν” από βαθιά προσωπική ανάγκη να εκφράζομαι καλλιτεχνικά, μέσα σε ένα πλαίσιο όπου θα αισθάνομαι ασφαλής. Κι εγώ και όλες οι συνεργάτιδές μου. Και νομίζω πως αυτό το έχουμε καταφέρει. Και είμαι ευγνώμων».Σύλληψη – Σκηνοθεσία: Γιώτα Σερεμέτη
Σκηνικά – Κοστούμια – Βίντεο – Σχεδιασμός φωτισμών: Λυδία Τσάτσου Παρασκευοπούλου
Μουσική επιμέλεια: Γιώτα Σερεμέτη
Φωτογραφίες: Μυρτώ Κουτλή
Σχεδιασμός αφίσας: Λυδία Τσάτσου ΠαρασκευοπούλουΆρτεμις Δούρου
Μαρίνα Βαρβάρα Ζέρβα
Μαρούλα Καλαμποκιά
Νικολέττα Παναγιώτου
Γιώτα Σερεμέτη
Λυδία Τσάτσου ΠαρασκευοπούλουΘέατρο 104
Ευμολπιδών 41, Γκάζι (Σταθμός μετρό Κεραμεικός)
τηλ. 6951269828κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00Ανζελίκα Καψαμπέλη
[email protected]