Γιώργος Τσαγκαράκης: «…ο άνθρωπος […] εκμηδενίζεται στο άπειρο της εργασίας του…»

© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
«Η πολλή δουλειά. Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της εποχής μας είναι τα εξαντλητικά ωράρια· ιδιαίτερα στις μη χειρωνακτικές δουλειές· αυτές που, δηλαδή, μέχρι πρότινος, θεωρούνταν πιο “εύκολες”· οι δουλειές γραφείου. Στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, όμως,  η τάση εξάλειψης της χειρωνακτικής εργασίας μεγαλώνει τις απαιτήσεις αυτών των δουλειών, με αποτέλεσμα να υπάρχει στην πράξη, εδώ και χρόνια, η κατάργηση κάθε ωραρίου, κάθε προσωπικού χρόνου. Ενώ συχνά, από τη ζωή των αντίστοιχων εργαζομένων, απουσιάζει κάθε  προσωπική συναναστροφή, ακόμα κι αυτή η στοιχειώδης κατά τη διάρκεια της εργασίας, αφού είναι κλάδοι που οι εργαζόμενοι δουλεύουν είτε πλήρως απομονωμένοι, είτε με τηλεργασία. Αυτό δημιουργεί ανθρώπους πλήρως αποξενωμένους, που το μόνο που κάνουν είναι να δουλεύουν όλη μέρα.«Συμβολίζει τη σύγχρονη υπακοή άνευ όρων, αρκεί να είναι μεγάλη η ανταμοιβή. Σε μια εποχή που τα δεδομένα (DOC.) και η συλλογή τους παίζουν καθοριστικό ρόλο στην παγκόσμια παραγωγή όλων των αγαθών–εμπορευμάτων, η δεδομένη ύπαρξη του ανθρώπου κλονίζεται πρωτόγνωρα. Έχουμε συνηθίσει την ύπαρξη πόλεμων που γιγαντώνονται και τους διεθνείς ανταγωνισμούς να καθορίζουν τις ζωές μας. Ενώ το ενδεχόμενο ενός γενικευμένου πόλεμου έχει έρθει πιο κοντά από πότε. Έχουμε αποδεχτεί να αντιμετωπιζόμαστε από την εξουσία ως δεδομένα σε ένα κελί και τίποτα παραπάνω. Η ιστορία, όμως, μας διδάσκει ότι δεν είναι αυτός ο μόνος δρόμος».«Είχα να εμπνευστώ, θα σας πω χαριτολογώντας, από τα αλλεπάλληλα οξύμωρα σχήματα της κοινωνίας μας. Μόνο ένα παράλογο σχήμα θα μπορούσε να χωρέσει την περιγραφή ενός τόσου παραλόγου κόσμου. Στον οποίο, κάθε επαναστατικό άλμα της τεχνολογικής εξέλιξης, σημαίνει επί του ειδικού την ατελείωτη εκ νέου ένταση της εκμετάλλευσης, ενώ συμβάλει καθοριστικά στην όξυνση διεθνών ανταγωνισμών που φέρνουν γενικευμένους πόλεμους για άλλη μια φόρα. Ο μόνος τρόπος για να περιγράψεις όλα αυτά θεατρικά και να αφήσεις τον χώρο στο κοινό να τα σκεφτεί, είναι μέσω ενός ιδιότυπου, αποστασιοποιημένου, διογκωμένου ρεαλισμού, ενός υπερρεαλισμού – σουρεαλισμού. Σαν αυτόν του Μπρεχτ, του Μπέκετ, του Βάις και άλλων. Εδώ, βέβαια, να ξεκαθαρίσω ότι σε καμία περίπτωση δεν συγκρίνομαι με το μεγαλείο τους, πάρα μόνο αναφέρω την έμπνευση μου από αυτό. Έτσι, λοιπόν, μέσα στη σκληρή πραγματικότητα εισέβαλαν από μόνα τους το καμπαρέ, το τσίρκο, η φάρσα, το θέατρο σκιών. Φέρνοντας, βέβαια, μαζί, το αγαπημένο μαύρο χιούμορ τους».«Άρρηκτα. Ο πρωταγωνιστής ζει σε συνθήκες επαυξημένης πραγματικότητας, αγνοώντας ηθελημένα την αληθινή πραγματικότητα. Αυτή που είναι γεμάτη φτώχεια, πολέμους, αδικία, θανάτους παιδιών, μαζική κακοποίηση ανηλίκων σε πρωτοκλασάτα πάρτι απ’ όπου παρελαύνει η πλειοψηφία των πλούσιων “βρικολάκων” που κυβερνούν τον κόσμο και πολλά αλλά. Πιστεύει ότι “ο όλεθρος του πόλεμου είναι πολύ μακριά” από τη δική του ζωή. “Ζει στον κόσμο του κι αφήνει τον κόσμο να καεί”, όπως λέμε και στο έργο. Με τη στάση του θεοποιεί την τεχνολογία, αναθέτοντας σε αυτή τη λύση όλων του των προβλημάτων. Η τεχνολογία, όμως, είναι το μέσο· όχι ο σκοπός και σίγουρα όχι η λύση. Όπως έλεγε και ο Αϊνστάιν, είναι το μαχαίρι· το αν θα χρησιμοποιηθεί για να κόψει το ψωμί ή να σκοτώσει αποτελεί κοινωνικό φαινόμενο και ως τέτοιο είναι ευθύνη των πολλών να το λύσουν».«Η πειθαρχεία στην εξουσία στις μέρες μας είναι σαν “συμβόλαιο πίστης”, “ὁρατῶν τε πάντων καὶ ἀοράτων”, απαιτεί την τυφλή πειθαρχία “ψυχῇ τε καὶ σώματι”. Όπως, βέβαια, έκανε πάντα η εξουσία των λίγων. Το διαφορετικό στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, όμως, είναι ότι πλέον οι εκμεταλλευτές ζητάνε εκτός από χέρια και μυαλά, πολλά μυαλά. Η σκλαβωμένη σκέψη, όμως, δεν είναι αποδοτική. Η ελεύθερη από την άλλη, μπορεί να αποβεί μοιραία για το σύστημα. Και εδώ αρχίζουν τα “μαγικά”. Η εξουσία πασχίζει -με μυστικές συνταγές που εμπεριέχουν αλλεπάλληλους στόχους και μπόνους, ατελείωτη καταστολή, ατέλειωτη προπαγάνδα με τόνους μελάνι και δυσθεώρητο όγκο πληροφοριών και μέσων-, να καταφέρει αυτήν την πλήρως εύθραυστη ισορροπία της “δημιουργικής σκλαβιάς” της συνείδησης της εργατικής τάξης. Όμως, η ανθρώπινη συνείδηση είναι το ανώτερο δημιούργημα της φύσης. Χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης για να γίνει αυτό το θαυμαστό πράγμα, που ο Μαρξ το περιγράφει ως “η ανώτερη μορφή οργάνωσης της ύλης”. Και, όπως έχει δείξει η ιστορία, παρόλα τα πισωγυρίσματά της,  δεν είναι πάρα “θέμα χρόνου”,  το πιο λαμπρό δημιούργημα της φύσης να απελευθερωθεί από τα δεσμά του».«“Ότι δεν έχει να χάσει τίποτα άλλο, από τις αλυσίδες του”· τι άλλο;»Από το Θίασο Λαϊκού Θεάτρου MATICAPI
Πρωτότυπο κείμενο: Γιώργος Τσαγκαράκης
Σκηνοθεσία: Γιώργος Τσαγκαράκης
Βοηθός σκηνοθέτη: Σοφία Σίμου
Σκηνικά / Κοστούμια: Βικτώρια Νταρίλα
Πρωτότυπη μουσική: Νατάσσα Μουσάδη
Ενορχήστρωση / Σχεδιασμός ήχου: Νατάσσα Μουσάδη, Αντώνης Γουγής
Σχεδιασμός φωτισμού: Γιώργος Ζιώγαλας
Επιμέλεια Κίνησης: Βαγγελιώ Κυριαζίδου
Μουσική διδασκαλία: Νατάσσα Μουσάδη
Φωτογραφίες / Video: Άκης Βαλεργάκης
Animation: Νίκος Ραδαίος
Γραφιστικά: Νατάσσα ΜουσάδηΟργάνωση Παραγωγής: Σοφία Σίμου
Προβολή και Επικοινωνία: Βάσω Σωτηρίου – We Willκάθε Πέμπτη μέχρι και τέλος Απρίλη (εξαιρούνται οι Πέμπτες 9&16/04)
Εισιτήρια: 15€ (γενική είσοδος), 10€ (άνεργοι, ΑμεΑ, άνω των 65 ετών)
Προπώληση: https://t.ly/N6VNoΤηλέφωνο κρατήσεων: 6934654289
Διάρκεια: 110’