Ήταν πολλές οι αντιφάσεις στην περίπτωση του Μαρίνου, εκεί κρυβόταν όμως και η μοναδικότητά του: στο ότι σε όλη του τη ζωή, καλλιτεχνική και προσωπική, ισορροπούσε με μαεστρία πάνω σε ένα τεντωμένο σκοινί, μαγνητίζοντας τα βλέμματα με το ταλέντο του αλλά και την βαθιά, γενναία ειλικρίνεια του. Γιατί παρότι υπήρξε μέγας θεατρίνος, έβγαινε πάντα στη σκηνή «γυμνός», τίμιος, ξεκάθαρος, πολύ πιο «αντρίκιος» από τα κάθε λογής αυτοαποκαλούμενα βαριά αρσενικά.
Ακόμη και την σεξουαλική του ταυτότητα την αποκάλυψε δημόσια με τέτοια ανεπιτήδευτη ειλικρίνεια, ευγένεια και σεβασμό, που τούς έκανε όλους να τον αποδεχτούν γι΄ αυτό που ακριβώς ήταν, και μάλιστα σε μια εποχή που η ομοφυλοφιλία ήταν κόκκινο πανί για τα αδηφάγα πλήθη. Καθώς όμως ο Γιώργος Μαρίνος υπήρξε εκτός από εξαιρετικά ταλαντούχος και ιδιαίτερα ευφυής, γνωρίζοντας την σκληρότητα του κοινού, επέλεξε να το αφοπλίσει με την αλήθεια του. Και τα κατάφερε. Όχι μόνον να τον αποδεχτούν γι΄ αυτό ακριβώς που ήταν αλλά να τον λατρέψουν, να τον στέψουν αναντικατάστατο βασιλιά της ψυχαγωγίας και τον βάλουν για πάντα στην καρδιά του ως ένα καλλιτέχνη μοναδικό που όμοιός του δεν γεννήθηκε.
Από τον Χατζιδάκι στο θρίαμβο της «Μέδουσας»
Και κάπως έτσι γεννιέται, το 1973, η «Μέδουσα
Ο Γιώργος Μαρίνος άλλωστε δεν χώρεσε ποτέ σε έναν ρόλο, ένα τραγούδι, μια συνεργασία. Γι΄ αυτό και δεν συνδυάστηκε ποτέ με ένα όνομα ή έναν τίτλο παρότι ηχογράφησε πολλά κομμάτια κατά τη διάρκεια της καριέρας του κι έπαιξε διάφορους ρόλους στο θέατρο. Ήταν σόουμαν γι΄ αυτό και επέλεξε, τη δεκαετία του ’90, αφού είχε αφήσει πλέον τη νύχτα, να μεταφέρει το είδος αυτό στην ιδιωτική τηλεόραση. Το «Ciao Ant1» μπορεί να μην ήταν «Μέδουσα», διέθετε όμως αρκετές φωτεινές στιγμές του Μαρίνου τον οποίο γνώρισαν, μέσω της μικρής οθόνης και οι νεότερες γενιές.
Σε κάθε περίπτωση ο Μαρίνος υπήρξε ένας αυθεντικός, ειλικρινής, γενναίος, τολμηρός σταρ που τίμησε με την παρουσία του και σεβάστηκε τη σκηνή. Όταν κατέβαινε όμως απ΄ αυτή όλα έμοιαζαν διαφορετικά. Όπως χαρακτηριστικά έλεγε και το τραγούδι των Νίκου Δανίκα και Λευτέρη Παπαδόπουλου που τόσο συγκλονιστικά ερμήνευε «Σε λίγο θα σβήσουν τα φώτα/η αίθουσα τούτη θ’ αδειάσει/και κει στα τραπέζια τα πρώτα/θα `ρθει η ερημιά να κουρνιάσει/ Και τότε εγώ ο θεατρίνος,/ο κλόουν κι ο τραγουδιστής/στο καμαρίνι θα λουφάξω/ίδιος φονιάς, ίδιος ληστής…
Όταν ήταν μικρό παιδί ο Γιώργος Μαρίνος καθόταν στην αυλή του σπιτιού του στο Βοτανικό, περίμενε κάθε βράδυ τον πατέρα του που ήταν εξόριστος στη Μακρόνησο και για να ξεγελάσει τη μοναξιά του κοίταγε τα άστρα κι ονειρευόταν. Και κάπως έτσι δημιούργησε το δικό του αστέρι, που έφθασε ψηλά, πολύ ψηλά, και αφού έλαμψε στη γη, επέστρεψε εκεί όπου πάντα ανήκε, στον ουρανό.
Αναστασία Κουκά