Γιώργος Ασημακόπουλος: «…η απόλυτη αυτή αίσθηση τού να δημιουργώ»

© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
Νιώθω αρκετά τυχερός που, ως εικαστικός, μου αρέσει πολύ η εκπαίδευση και η μετάδοση της γνώσης. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, όσο επίπονη κι αν είναι κάποιες στιγμές, μου δίνεται η χαρά της προσφοράς. Άλλωστε, η εκπαιδευτική διαδικασία και η επαφή μου με τον κόσμο και τις δουλειές των ανθρώπων αυτών θεωρώ ότι με βελτιώνουν, τόσο ως καλλιτέχνη όσο και ως άνθρωπο».«Τα εικαστικά με συντρόφευαν πάντα σε ό,τι κι αν έκανα· κυρίως μέσω της φωτογραφίας. Οι πρώτες μου σπουδές σχετίζονταν με την επικοινωνία (marketing) και τα οικονομικά. Μετά την ολοκλήρωση του μεταπτυχιακού μου στην Αγγλία, εργάστηκα για περίπου δώδεκα χρόνια στον ιδιωτικό τομέα, σε μερικές σημαντικές εταιρείες στον χώρο τους. Αποκόμισα πράγματα, εμπειρίες και πληροφορίες που θεωρώ σημαντική γνώση. Παρ’ όλα αυτά, ένιωθα, και συνεχίζω να νιώθω, ότι αυτός ο χώρος δεν ταίριαξε ποτέ πραγματικά στην ιδιοσυγκρασία μου. Ήταν κάτι εντελώς ξένο σε εμένα.
Η μετάβαση από ένα ασφαλές περιβάλλον που μου προσέφερε ένα καλό επίπεδο ζωής, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τα υλικά αγαθά, δεν ήταν εύκολη, ήταν όμως, από ένα σημείο και μετά, επιβεβλημένη. Όσο δούλευα στον χώρο, παράλληλα έκανα εθελοντικά μαθήματα σε παιδιά και σε ευάλωτες κοινωνικά ομάδες. Αυτό διήρκησε περίπου πέντε χρόνια, παράλληλα με τη δουλειά στο γραφείο. Τότε συνειδητοποίησα πόσο μου άρεσε η εκπαίδευση. Θυμάμαι πως συχνά καθόμουν στο γραφείο και το μυαλό μου ταξίδευε σε προηγούμενα φωτογραφικά ταξίδια που είχα κάνει, καθώς και στις εκπαιδευτικές δραστηριότητες με τους μαθητές μου. Χωρίς να το συνειδητοποιώ τότε, είχε ήδη αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για την έξοδό μου από τον χώρο των εταιρειών.
Όσο περισσότερο με τραβούσαν τα μαθήματα και τα εικαστικά, τόσο μεγάλωνε μέσα μου η επιθυμία να αποδράσω από τον κόσμο του γραφείου. Κάποια στιγμή, όταν αυτό ωρίμασε πλήρως, δημιουργήσαμε τις “Διαδρομές” και αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε παρότι υπήρχε ο κίνδυνος να μην είναι βιώσιμο το εγχείρημα αυτό. Ευτυχώς, από την πρώτη στιγμή ο κόσμος μάς αγκάλιασε και όλα κύλησαν ομαλά.
Τίποτα δεν είναι εύκολο και τίποτα δεν μας χαρίζεται. Από την άλλη, όμως, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να διεκδικήσεις αυτά που πραγματικά επιθυμείς και που σε ολοκληρώνουν ως άνθρωπο».«Δεν νομίζω ότι θα μπω ποτέ μου σε αυτό το δίλλημα, όσο μπορώ να δουλεύω και με τα δυο αυτά μέσα. Είπα και πιο πριν ότι η αντίληψη είναι μία και ο αντίκτυπός της μπορεί να καθρεφτιστεί σε οποιοδήποτε εικαστικό μέσο, εφόσον υπάρχει η τριβή και η εμπειρια. Θα έλεγα για εμένα ότι το ένα τροφοδοτεί το άλλο και εξελίσσονται παράλληλα.
Η φωτογραφία με βγάζει στο δρόμο… είναι ο λόγος να ταξιδέψω, να συναναστραφώ και να γνωρίσω ανθρώπους από όλα τα σημεία του πλανήτη. Να μπω σε σοκάκια και να νιώσω την πραγματική ζωή του κάθε τόπου που επισκέπτομαι. Όλο αυτό με γεμίζει απόλυτα. Η ζωγραφική πάλι έχει τα δικά της εσωτερικά, νοητικά ταξίδια. Μια ημέρα ολόκληρη δουλεύοντας στο εργαστήριο, είναι ένα εσωτερικό ταξίδι. Η διαδικασία του πλασίματος στο χρώμα, το γεγονός ότι μπορείς να ανατρέψεις ανά πάσα στιγμή το έργο και να δημιουργήσεις κάτι εντελώς καινούριο, που δεν το είχα φανταστεί καν από την αρχή… Νομίζω ότι αυτό που ξεπερνάει το οποιοδήποτε εικαστικό μέσο είναι η απόλυτη αυτή αίσθηση τού να δημιουργώ».