Η ίδια η Φανή Ματσινοπούλου λέει συχνά για το μοναχικό αλλά συναρπαστικό ταξίδι μέσα από το ημερολόγιο. Για την προσπάθεια της να ανασυνθέσει προτάσεις, ολόκληρες παραγράφους που από το χρόνο δεν ήταν πια ευανάγνωστες, να ελέγξει ξανά και ξανά τις πηγές που υπήρχαν στο ημερολόγιο, αλλά ακόμη κι αν δεν υπήρχαν εκείνη όφειλε να τις αναζητήσει και δεν δίστασε, δεν δείλιασε. “Πείραξα, μπαμπά μου, τη στίξη και το συντακτικό μόνο στα σημεία εκείνα που έκρινα απολύτως απαραίτητο….”. Μας έδωσε έτσι ένα δυνατό πόνημα -ντοκουμέντο που προτείνω να διαβαστεί, καθώς ανάμεσα σε όλα αναδεικνύεται αφενός το διαμορφούμενο ήθος ενός εφήβου σε εποχές πολεμικές, η ευρυμάθεια ενός νέου που αναζητά με πάθος να προχωρήσει στη ζωή του, όμορφα τοπικιστικά στοιχεία, διαφορετικά κάθε φορά, αλλά και διάλεκτοι ή γλωσσικά ιδιώματα.
Το «Γιώργο, να μου στείλεις ένα τόπι…» δεν είναι βιβλίο εύκολο. Δεν διαβάζεται γρήγορα, ούτε άνετα. Είναι όμως ένα αναγκαίο βιβλίο. Ένα ντοκουμέντο που υπενθυμίζει ότι η Ιστορία δεν γράφεται μόνον από μεγάλες αφηγήσεις, αλλά από τις μικρές, καθημερινές φωνές που πάλεψαν να επιβιώσουν. Και αυτές οι φωνές, όταν ακούγονται, μας αφορούν πολύ περισσότερο απ’ όσο θα θέλαμε να παραδεχτούμε.
Ο πατέρας Ματσινόπουλος δεν πρόλαβε – μήπως τελικά δίστασε; – να εκδώσει ο ίδιος το ημερολόγιο εκείνης της εποχής. Καμιά φορά ο χρόνος λειτουργεί αντίστροφα για κάποιους ανθρώπους και αντί να μας ωθεί στο να κλείσουμε το χ κεφάλαιο, μας βρίσκει να γυρίζουμε γύρω από αυτό, ίσως θεωρώντας το ατελές. Δεν είναι κάτι που προσωπικά θα μπορούσα να απαντήσω, καθώς δεν είχα την ευκαιρία να γνωρίσω από κοντά τον δικηγόρο και πατέρα της Φανής, Γιώργο Ματσινόπουλο.
Όμως συγκινούμαι όταν διαβάζω τυχαία μια πρόταση του που ολοκληρώνει το ημερολόγιο της Δευτέρας, 23 Μάρτη 1942, όπου γράφει εν μέσω πολέμου, Ιταλών, τρένων και μιας διαδρομής χωρίς εισιτήριο… «Η ωραιότερη, ίσως, εκδρομή μου ως τώρα τελείωσε. Το βράδυ κοιμήθηκα έναν ύπνο ευτυχισμένο»
Σκεφθείτε λίγο τον έφηβο που παρά τις αντιξοότητες ή τις δυσκολίες ενός πολέμου βρήκε έναν τρόπο να κοιμηθεί ευτυχισμένος! ‘Οσο δε κι αν ηχεί υπερβολή ακόμη και στα δικά μου ώτα, αυτή η πρόταση είναι σαν παρακαταθήκη για το μέλλον του καθενός μέσα από ένα ογκώδες βιβλίο πλούσιο σε ύλη, βιώματα εμπειρίες και έμμεσες προτροπές.
ΥΓ “Γιώργο μου, αν έχεις τίποτα παλιόχαρτα μισογραμμένα… ή κανένα τετράδιο, μας στέλνεις. Δεν έχουμε καθόλου ούτε για σημειώμα.
Σε φιλώ Μάνα”
Κυπαρισσία, 14/1/1945
Ρ.Μ.