Μπαίνοντας στην γκαλερί, κράτησε την ανάσα της. Δεν ήξερε τι να περιμένει. Αν έπρεπε να βασιστεί σε όσα είχε μάθει από τα social media, σε όσα της είχαν μεταφέρει οι φίλοι της. Της φαινόταν εξωπραγματικό. Ένας πίνακας -κανονικός πίνακας, με χρώματα που είχαν ποτίσει στις ίνες ενός κανονικού καμβά- που μπορούσε να αλλάζει ανάλογα με την πρόσληψή του από τους θεατές του. Πίστευε πως κάποιος είχε μηχανευτεί ένα κακόγουστο αστείο· μια φάρσα. Ή ίσως να ήταν μια μαρκετινίστικη τεχνική για να διαφημιστεί αυτή η σχετικά καινούρια γκαλερί.Μια γυναίκα απάντησε «Μα τι λέτε; Τα έχει τα κιλάκια της. Θα μπορούσε να χάσει μερικά». Το κόλπο -αν ήταν κόλπο- ήταν εντυπωσιακό. Έκλεισε τα μάτια για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου και, όταν εστίασε ξανά, η γυναίκα είχε αποκτήσει εμφανείς καμπύλες και πιο γεμάτα χέρια.«Και χείλη».
«Και γλουτούς».
«Και ζυγωματικά».
«Και γαλάζια μάτια».
Και ξαφνικά είχε. Τα είχε όλα αυτά.«Και πιο ωραία μαλλιά. Μακριά, πλούσια, μπουκλωτά. Στο καλύτερο χρώμα που υπάρχει».
«Ποιο είναι το καλύτερο χρώμα που υπάρχει;»
«Ξέρω γω;»«Σίγουρα έχει σταθερή σχέση. Φαίνεται πως είναι γυναίκα που θα παντρευόταν».
«Είναι προφανές ότι πηγαίνει με πολλούς. Να! Άλλαξε και στάση τώρα».«Ίσως και με πολλές».
«Το ίδιο κάνει».
«Νομίζω πως είναι γεροντοκόρη. Φαίνεται μεγάλη, εξάλλου».
«Δεν θα κάνει ποτέ παιδιά».
«Θα μπορούσε να ήταν καλή μητέρα».
«Μα, στ’ αλήθεια, δεν είναι δυνατόν να μη θέλει παιδιά».
«Θα μπορούσε σίγουρα να είναι μητέρα και να μην εργάζεται. Να κάνει τις δουλειές του σπιτιού και να μεγαλώνει τα παιδιά».
Τα χέρια της γέμισαν κοκκινίλες και φουσκάλες. Τα μέχρι πρότινος κόκκινα νύχια είχαν σπάσει και το χρώμα είχε φύγει σε πολλά σημεία. Κάτω από τα μάτια της είχε πλέον μαύρους κύκλους.
«Ίσως να ήταν καλή επιχειρηματίας όμως. Ή να μπορούσε να γίνει διευθύντρια κάπου. Να κάνει καριέρα».«Θα μπορούσε!»
Φορούσε τώρα ένα αυστηρό μαύρο σακάκι, ασορτί παντελόνι και μεγάλα γυαλιά μυωπίας. Έμοιαζε σαν να δούλευε σε κάποιο γραφείο. Παρέμενε όμως ξυπόλυτη. Όπως ήταν από την αρχή. Τα πόδια της δεν μετατοπίζονταν ποτέ. Παρέμεναν φυτεμένα στο χώμα και στο γρασίδι. Και η πλάτη της ευθυτενής, όσο και αν άλλαζαν οι ρόλοι της.«Ναι, θα ήταν μέγαιρα».
«Και δεν θα χαμογελούσε ποτέ».
«Εσείς τι λέτε; Τι πιστεύετε πως βλέπετε;» κάποιος της απηύθυνε απευθείας τον λόγο και την ερώτηση.
Έπρεπε να συγκρατηθεί. Δεν έπρεπε να απαντήσει. Έπρεπε να είναι ψύχραιμη και να συγκρατηθεί. Να συγκρατηθεί. Να συγκρατηθεί.
Λιγότερο απο 1 λεπτό
Διάρκεια άρθρου:
Λεπτά
