Φαίδρα Χατζοπούλου: «…το θέατρο είναι ένας φανταστικός χωροχρόνος…»

© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
Στις πλαγιές του παγωμένου ηφαιστείου Γιουγιαϊγιάκο, τον 15ο αιώνα, τρία παιδιά των Ίνκας βαδίζουν προς την κορυφή. Προορισμένα για θυσία, ετοιμάζονται να γίνουν θεοί. Πεντακόσια χρόνια αργότερα, το 1999, ένας αρχαιολόγος κι ένας απόγονος των Ίνκας ακολουθούν την ίδια πορεία, αναζητώντας ίχνη ζωής στον βράχο και φωνές στον αέρα.«Αρχικά, το ότι πρόκειται για πραγματική ιστορία, και μάλιστα σχετικά πρόσφατη -η ανακάλυψη των παιδιών του Γιουγιαϊγιάκο έγινε το 1999. Γενικά,  μου αρέσει πολύ το ντοκιμαντέρ, σε όλες τις μορφές του, και με συγκινεί η δημιουργική δοκιμή πάνω σε πρωτογενές υλικό, σε μία αυθεντική βάση, στην οποία πάντα μπορείς να επιστρέφεις και να ξαναξεκινάς. Επιπλέον, το ότι αφορά έναν πολιτισμό που απέχει τόσο πολύ από εμάς, χρονικά και γεωγραφικά αλλά και ουσιαστικά, και για τον οποίο ομολογώ ότι γνώριζα ελάχιστα, ήταν σημαντικό κίνητρο για μένα».«Αυτή είναι μάλλον μία ερώτηση για τη Μαρίσσα Φαρμάκη, τη σκηνοθέτριά μας, η οποία ανέλαβε και συνέθεσε το κείμενο της παράστασης, μετά την πρώτη μας σκηνική απόπειρα να πούμε αυτή την ιστορία στο Φεστιβάλ Νέων Καλλιτεχνών στο Τρένο στο Ρουφ τον προηγούμενο Μάιο. Αυτό που κάναμε μαζί κατά την προετοιμασία αυτής της παράστασης ήταν έρευνα και συζητήσεις γύρω από τα κύρια θέματα που αγγίζει το έργο, και στη συνέχεια δουλέψαμε το πώς συνομιλούν οι παράλληλες αφηγήσεις, πώς συνδέονται τα διάφορα ποιητικά στοιχεία που έχουν εμπλουτίσει την ιστορία, και πώς συμβαίνουν όλα αυτά ενώ παραμένει καθαρά στο κέντρο η πορεία της ανάβασης και η σπουδαία ανακάλυψη αυτών των παιδιών».«Με έρευνα, αλλά και με πολλή φαντασία. Θέλω να πω, το πρώτο βήμα ήταν η μελέτη των συνεντεύξεων και συνολικά του διαθέσιμου υλικού του αρχαιολόγου Γιόχαν Ράινχαρτ, τόσο από την αποστολή στο Γιουγιαϊγιάκο όσο και από άλλες. Έχοντας αυτά τα δεδομένα στον νου, στις πρόβες υπήρξε η ελευθερία και ο πειραματισμός, ώστε να ανακαλύψω πού συναντούν οι αφηγήσεις του Ράινχαρτ τη συνθήκη του έργου μας αλλά και εμένα, πού ακουμπάμε και πού αποκλίνουμε. Συνολικά, το αντιμετώπισα ως μία μεταφορά· η προσέγγιση ήταν συναισθηματική και ψυχική· είναι ξεκάθαρο πως δεν είμαι ένας 55χρονος Aμερικανός άνδρας επιστήμονας».«Θα έλεγα ότι η μεγαλύτερη πρόκληση, που αφορά βέβαια το σύνολο της παράστασης και όχι κάποια συγκεκριμένη σκηνή, είναι η ερμηνεία της σωματικής εξάντλησης ταυτόχρονα με τον ενθουσιασμό και την πίστη για την ανακάλυψη».«Πιστεύω ότι αφορά εξίσου και τα δύο. Ναι μεν αναφέρεται στο παρελθόν, αλλά ταυτόχρονα οι έννοιες της μνήμης, του φόβου, της τελετουργίας, του θανάτου και του θεϊκού που διατρέχουν την παράσταση, όπως και το στοιχείο του μύθου, απλώνονται στο διηνεκές. Υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντα, και το θέατρο είναι ένας φανταστικός χωροχρόνος για να μιλάμε για αυτές».«Η ανίχνευση».«Οτιδήποτε από την ιστορία τους αγγίξει, τους φανεί ενδιαφέρον ή και παράξενο, οτιδήποτε με το οποίο συνδεθούν. Ίσως την επιθυμία να πάνε μία εκδρομή στο βουνό. Και ίσως την προοπτική ότι είναι δυνατή μία αντίστροφη πορεία, από την ανυπαρξία στην ύπαρξη».«Τι όνειρα είδαν σε αυτόν τον μεγάλο και βαθύ παγωμένο ύπνο τους, μέσα στο ηφαίστειο».