Πρώτα απορρίπτονται από το κοινό και τους κριτικούς. Ύστερα περνούν σε μια φάση αδράνειας και εξαφανίζονται. Στο τέλος, όμως, γίνονται «καλτ». Και μετά το καλτ, έρχεται το remake – τουλάχιστον αυτή είναι η διαδρομή του «Faces of Death», της ταινίας τρόμου που παρουσιάστηκε ως shockumentary (ψευδοντοκιμαντέρ, καλύτερα) και «απαγορεύτηκε σε 46 χώρες».
Μοιάζει περίεργο που κάτι τόσο ισχυρά ενοχλητικό όσο το «Faces Of Death» έγινε remake στις μέρες μας. Η αλήθεια είναι όμως πως δύσκολα θα αγγίξει τις ίδιες ευαίσθητες χορδές με τις προκλητικές εικόνες του. Ζούμε, άλλωστε, στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης.
Μια βόλτα σύντομη βόλτα στα social media είναι αρκετή για να καταλάβουμε πως η έκθεσή μας σε σκληρές εικόνες, αληθινές ή μη, είναι καθημερινή. Αυτόματα, λοιπόν, η έκθεση αυτή στερεί από τους θεατές το απαραίτητο μυστήριο που έκανε την αρχική ταινία τόσο ανησυχητική.
Το «Faces of Death» του Σουόρτς ήταν τρομακτικό επειδή εκμεταλλευόταν αποτελεσματικά τους προ-διαδικτυακούς φόβους ότι αυτό που έβλεπες θα μπορούσε να είναι αληθινό, κατέρριπταν τα πνευματικά σου όρια, και σε έκαναν να αμφισβητείς τη μικρή εσωτερική φωνή που σε προειδοποιούσε: «Είναι μόνο μια ταινία».
Πλέον, γνωρίζεις πολύ καλά πως ναι, πρόκειται για ταινία κι αν όχι, τότε για ένα βίντεο που δημιουργήθηκε με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης.