Ένκε Φεζολλάρι: «…αυτός ο κόσμος δεν ήταν πλασμένος για εσένα, μικρή μου…»

© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
«Οι ζωές “λαμπερών” προσώπων στη σκηνή έχουν πάντα μια γοητεία και μια πρόκληση. Για μένα, ήταν ένα μυστήριο και συνάμα μια αποκάλυψη να μπω στα άδυτα της Μονρόε. Παλιά με είχε απασχολήσει όλο αυτό το ερωτηματικό γύρω από τον θάνατό της, η φήμη περί δολοφονίας ή αυτοκτονίας μιας μεγάλης προσωπικότητας· η ιστορία ενός φτωχοκόριτσου που κατέκτησε το Χόλιγουντ, έγινε sex symbol, απενοχοποίησε το σώμα και βρέθηκε νεκρή, μόνη, ρημαγμένη και τσακισμένη.
Όλη αυτή η τραγικότητα και όλος ο μύθος με συνάρπαζαν, ήθελα να βουτήξω στον μικρόκοσμό της. Στο παρελθόν, είχα ήδη ασχοληθεί με τον Παζολίνι, τον οποίο ερμήνευσα σε σκηνοθεσία της Αγγελικής Καρυστινού. Έχω καταπιαστεί με αληθινά πρόσωπα στη δραματουργία, με ενδιέφερε αυτό το αληθινό και συνάμα μακρινό πρόσωπο να το ερευνήσω έχοντας δίπλα μου τη δραματουργό Ροδή Στεφανίδου, η οποία έγραψε ένα πρωτότυπο έργο με άχρονη αλληλουχία, εν είδει –θα έλεγα– ημερολογιακής συναισθηματικής βόμβας, με “φέτες” ζωής, και δύο ερμηνευτές που κυριολεκτικά εκτιμώ και για τους οποίους νιώθω ευγνώμων.
Όταν ήμουν στη σχολή του ΚΘΒΕ, ο δάσκαλός μου Ανδρέας Βουτσινάς μάς έλεγε ιστορίες για εκείνη. Μετέπειτα, η ταινία της “Οι αταίριαστοι” και, φυσικά, όλη η συναρπαστική, αντιφατική ζωή της ενίσχυσαν μέσα μου αυτή τη γοητεία.
Ένας μύθος που υπάρχει παντού, ένα σύμβολο.  Η μορφή της έγινε εικόνα στην ποπ αρτ του Άντι Γουόρχολ, ποίηση για τον Πιερ Πάολο Παζολίνι, σημείο αναφοράς για ολόκληρη τη διανόηση της εποχής που πένθησε τον άδικο χαμό της.
Όλα αυτά καλλιεργήθηκαν μέσα μου με τα χρόνια. Νομίζω πως η Μονρόε κατοικούσε ήδη κάπου βαθιά μέσα μου, μέχρι που ήρθε η στιγμή να αναδυθεί η ανάγκη να αφηγηθούμε –ξανά και αλλιώς– την ιστορία της».«Μα η υπόθεσή της έκλεισε οριστικά ως αυτοκτονία τη δεκαετία του ’80! Κι όμως, ακόμη πλανάται το ερώτημα. Το κείμενο, ωστόσο, πάει ένα βήμα παραπέρα. Βρισκόμαστε πίσω από το σύμβολο· η δραματουργία εστίασε στον άνθρωπο. Στο κορίτσι του λούμπεν προλεταριάτου που άλλαζε σπίτια, ανάδοχες οικογένειες, γάμους, στη βία, την κακοποίηση και τους βιασμούς που βίωσε, στη δόξα και την παρακμή της, στο “πετσόκομμα” της Βιομηχανίας του Κινηματογράφου, στους πρωταγωνιστές της. Στην απουσία του άγνωστου πατέρα, στις ψυχικές διαταραχές, στο ορφανοτροφείο – σε όλα τα μεγάλα τραύματα που την καθόρισαν.
Βλέπουμε τη Νόρμα Τζιν –και για μένα αυτό είναι πολύ σημαντικό. Δεν αναπαριστούμε ένα πρόσωπο, αλλά βάζουμε στο επίκεντρο τον καθένα μας, που θα μπορούσε να είναι εκεί. Προσεγγίζουμε την ιστορία της με την πεποίθηση ότι η Τέχνη είναι το πεδίο όπου μπορούμε να αφηγηθούμε όλο αυτό το υπερβολικό μελόδραμα της ζωής της με τα δικά μας ψυχικά αποθέματα, με γνώση, ευαισθησία, πόνο και ατελείωτη αγάπη».Η ζωή και ο θάνατος της Μέριλιν γίνονται αφορμή για να βουτήξει ο θεατής στον σκοτεινό και φωτεινό μικρόκοσμό της, στη γεμάτη δυσκολίες διαδρομή προς τη δόξα, στους έρωτες, στον βασανισμό των πρωταγωνιστών της βιομηχανίας του θεάματος από το ίδιο το Σύστημα.«Δολοφονία ή αυτοκτονία; Διανοούμενη ή η “χαζή ξανθιά”, όπως την αποκαλούσαν; Ανθρωπίστρια; Αριστερή; Παρανοϊκή; Αλκοολική; Νυμφομανής; Ποια ήταν, τελικά;
Μέσα από την ταραχώδη ζωή της, η παράσταση φέρνει στο προσκήνιο όλες τις πτυχές και τις πολύπλοκες στιγμές που την καθόρισαν και τη μετέτρεψαν στο αιώνιο σύμβολο του κινηματογράφου και της δημόσιας σφαίρας. Ίσως, η απάντηση σε όλα αυτά δεν έχει τελικά σημασία. Η δική μας Μέριλιν μιλά κατευθείαν στην καρδιά.
Ένα κορίτσι που εγκαταλείφθηκε, βιάστηκε και κακοποιήθηκε, που ονειρευόταν να γίνει ηθοποιός, που αγάπησε και αγαπήθηκε, σε έναν κόσμο που την κατακρεούργησε και ταυτόχρονα τη λάτρεψε. Η “μηχανή” Μονρόε ακροβάτησε ανάμεσα σε ένα διεφθαρμένο σύστημα αξιών και στον λαμπερό κόσμο που η ίδια ονειρευόταν. Μια τραγική ιστορία γεμάτη πόνο, χαμένους έρωτες, λάμψη, ερημιά, εγκατάλειψη, αλκοόλ και χάπια, νεκρά παιδιά· μια ιστορία βουτηγμένη σε λευκά σεντόνια, στη βία και στο γκλίτερ, στα φώτα και στην πολιτική σκηνή…
Αλλά, ίσως, αυτός ο κόσμος δεν ήταν πλασμένος για εσένα, μικρή μου φοβισμένη Μέριλιν».