Χρίστος Λύγκας: «…το όριο ανάμεσα στην οθόνη και την πραγματικότητα έχει θολώσει»

© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
«Με κέρδισε η προφητική του φύση. Ζούμε ήδη σε μια εποχή όπου το όριο ανάμεσα στην οθόνη και την πραγματικότητα έχει θολώσει. Το έργο της Χέιλι δεν είναι απλώς επιστημονική φαντασία· είναι μια ανατομία της ανθρώπινης μοναξιάς. Επιλέξαμε το “Καταφύγιο” γιατί προκαλεί το κοινό να αναμετρηθεί με τις δικές του κρυφές επιθυμίες και τον φόβο για ένα μέλλον, όπου το σώμα μας θα είναι περιττό».«Βρισκόμαστε σε ένα κοντινό μέλλον,  όπου το διαδίκτυο έχει εξελιχθεί στο “Nether”, έναν απόλυτα αισθητηριακό, εικονικό κόσμο. Η ιστορία ξεκινά με μια ανάκριση: ένας ντετέκτιβ ερευνά το “Καταφύγιο”, έναν εικονικό κήπο της βικτωριανής εποχής που δημιούργησε ένας άντρας με το όνομα Σιμς. Εκεί, οι χρήστες μπορούν να ικανοποιήσουν τις πιο σκοτεινές, τους επιθυμίες  πάνω σε ψηφιακά είδωλα. Είναι ένα αστυνομικό θρίλερ που μετατρέπεται, γρήγορα, σε υπαρξιακό δράμα».«“Υπάρχει έγκλημα χωρίς θύμα;”. Αν μια πράξη εκτονώνεται στο κενό της ψηφιακής νοημοσύνης, χωρίς να πονάει ένα πραγματικό σώμα, παραμένει ανήθικη; Το έργο μας ρωτά, αν η φαντασία μας πρέπει να έχει αστυνόμευση».«Απέφυγα τη διδακτική στάση. Σκηνοθετικά, αντιμετώπισα το δίλημμα μέσω της αντίστιξης. Δεν δείχνουμε τη φρίκη, αλλά την ομορφιά και την αθωότητα που επικαλείται ο θύτης. Θέλω ο θεατής να νιώσει την αποπλάνηση της λογικής του Σιμς, ώστε η σύγκρουση μέσα του να είναι πραγματική. Δεν δίνουμε απαντήσεις, αλλά στήνουμε έναν καθρέφτη, όπου η ηθική του καθενός δοκιμάζεται στην πράξη».«Χρησιμοποιήσαμε μια αισθητική “ψυχρής τεχνολογίας” για τον πραγματικό κόσμο —μέταλλο, καθρέφτες, κενό— και μια “υπερκορεσμένη θαλπωρή” για το Καταφύγιο. Στη σκηνή, η μετάβαση γίνεται μέσω του φωτισμού και του ήχου: το Nether είναι ένας χώρος που “αναπνέει”, γεμάτος ήχους φύσης και ζεστά χρώματα, που όμως μοιάζουν “πολύ τέλεια για να είναι αληθινά”. Αυτή η τελειότητα είναι που δημιουργεί τον τρόμο».«Θα ήθελα να φύγουν με μια ανησυχία, για το τι σημαίνει “ανθρώπινη επαφή”. Σε έναν κόσμο που μας προσφέρει το τέλειο ψηφιακό υποκατάστατο, ελπίζω το κοινό να ξαναεκτιμήσει τη σημασία του φυσικού σώματος, των ορίων και της ευθύνης που έχουμε απέναντι στον άλλον, ακόμα και μέσα στο απόλυτο σκοτάδι της ανωνυμίας».Παραστάσεις:  έως Τετάρτη 22 ΑπριλίουΘΕΑΤΡΟ ΑRT 63