Αρκαδία Ψάλτη: «…συναισθήματα […] αυτά ενώνουν όλους τους κόσμους…»

© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
Αρχές του 1900, ήταν το πρώτο μεγάλο μεταναστευτικό κύμα από Ελλάδα προς Αμερική. Αμέσως μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους και με έναν τόπο, ρημαγμένο και φτωχό, που ταλαιπωρείται από πείνα και επιδημίες, ο Δημοστένης, αντιπαρέρχεται των αμφιβολιών και των φόβων της Ελέγκως και παίρνει την μεγάλη απόφαση. Θα πάει στην Αμερική, διεκδικώντας μια καλύτερη ζωή. Ονειρεύεται παράδεισο και,  τελικά, βρίσκεται μέσα σε μια κόλαση. Εργοστάσια χαλυβουργείας. Καζάνια πυρωμένα που λειώνουν τα μέταλλα. Στην έκρηξη της βιομηχανικής επανάστασης, μια καθαρά βιομηχανική πόλη, που ξεκάθαρα “ανθίζει”  μέσα από την εκμετάλλευση των εργατών και την τρομοκρατία των “αφεντικών”. Σήμερα, χρόνια μετά, ακόμη συνδέεται η παράσταση με θέματα που ανοίγει η πραγματικότητά μας. Βάλσαμο, μέσα σε όλη αυτή τη σκοτεινιά, η αγάπη τους. Μια αγάπη που καταλύει χώρο και χρόνο. Αυτή ήταν η αφετηρία της σκηνικής μας πράξης· και η δραματοποίηση των επιστολών που ανταλλάσσει αυτό το ζευγάρι -μια και δεν έχει συμβατική θεατρική δομή,  ήταν και αυτό μια πρόκληση θεατρική».Κείμενο: Σώτη Τριανταφύλλου