Καθηγητής φυσικών επιστημών ξυπνά σε διαστημόπλοιο χωρίς να έχει συναίσθηση του που βρίσκεται, ήδη έτη φωτός μακριά από τη Γη! Σταδιακά, θα θυμηθεί πως στάλθηκε… με το ζόρι, για να βοηθήσει σε αποστολή διάσωσης του ήλιου από μυστηριώδη ουσία που… σιγοτρώει το φως και την ενέργειά του! Θα προλάβει να σώσει τον πλανήτη του;
Ξεκινά με τις καλύτερες προθέσεις το «Αποστολή Χαίρε Μαρία», αλλά στην πορεία αποδεικνύει πως η πλοκή του δεν αποτελείται από τίποτα το καινούργιο σαν πρόταση για το είδος του σινεμά επιστημονικής φαντασίας, καταλήγοντας να μοιάζει με ένα «patchwork», φτιαγμένο από αμέτρητες παραγωγές του συγκεκριμένου φιλμικού genre, τις οποίες περισσότερο… κλέβει παρά σέβεται εν είδει homage.
Ο Ράιλαντ Γκρέις ξυπνά λες και ήταν ναρκωμένος σ’ ένα… διαστημόπλοιο, δίχως να καταλαβαίνει πως και γιατί βρίσκεται εκεί. Το υπόλοιπο πλήρωμα (δύο άνθρωποι όλοι κι όλοι) είναι νεκρό, η επικοινωνία με τη Γη είναι αδύνατη (έτη φωτός μακριά από αυτήν…) και η πορεία του σκάφους είναι προδιαγεγραμμένη και αδύνατον ν’ αλλάξει. Θα του πάρει λίγο χρόνο (και κάμποσα flashback) για να θυμηθεί πως σχεδόν απήχθη (!) από ομάδα της NASA για να αντικαταστήσει τελευταία στιγμή έναν άλλο επιστήμονα, σε αποστολή σωτηρία του πλανήτη μας, καθώς μια άγνωστη ουσία «ροκανίζει» ταχύτερα από το προβλεπόμενο τον ήλιο, με επερχόμενες συνέπειες καταστροφικές για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους.
Καθώς η ιστορία (θα) ξετυλίγεται με σαφήνεια στον θεατή, ο ορκισμένος fan του είδους θα «βλέπει» στο «Αποστολή Χαίρε Μαρία» αμέτρητες ιδέες από φιλμ του παρελθόντος, με την όλη αποστολή να φέρνει στον νου κάτι από «Interstellar» (2014), ενώ το μοναχικό ταξίδι του ήρωα στο διάστημα μας πηγαίνει λίγο πιο πίσω, στο 2013 του «Gravity». Λιγότερο επιτυχημένη σε ευρήματα, ανάπτυξη σεναρίου και σκηνοθετική αρτιότητα, η ταινία των Φιλ Λορντ και Κρίστοφερ Μίλερ πλατειάζει αδικαιολόγητα, μέχρι να προστεθεί ένα επιπλέον στοιχείο «υποπλοκής»: έτερο διαστημόπλοιο (;) αγνώστου ταυτότητας αιωρείται στο σύμπαν και… επιχειρεί να έρθει σε επαφή με τον γήινο ήρωά μας!
Παραδόξως, κάπου εδώ το όλο concept της ταινίας «βαλτώνει», καθώς στη δράση εισάγεται μία εξωγήινη μορφή με… πετρώδη χαρακτηριστικά και σχήμα που παραπέμπει σε αστακό (!), αποκτά φιλική σχέση με τον Ράιλαντ και μαζί αγωνίζονται να σώσουν αμφότερους τους πλανήτες τους. Το οπτικά (σχεδόν) αστείο look του εξωγήινου πλάσματος (αν και η «υφή» του δεν είναι τόσο άγνωστη στο σινεμά του φανταστικού, από το «The Monolith Monsters» του 1957 και το «Missile to the Moon» του 1958, έως το «Galaxy Quest» του 1999) μετατρέπει το όλο θέαμα σε κάτι το παιδιάστικο, ενώ το σενάριο μεταπηδά προς «Ο Εχθρός μου» (1985) μεριά, με εξαρχής πιο ειρηνική συνύπαρξη και αλληλεξάρτηση σ’ έναν κοινό αγώνα (επιβίωσης των ιδίων και των πολιτισμών τους).
Χωρίς (πια) να έχει να πει κάτι παραπάνω, η ιστορία κατρακυλά προς συναισθηματισμούς «αδελφοσύνης», προσθέτοντας κινδύνους και ρίσκα (δίχως να επιταχύνονται οι ρυθμοί ή να αισθάνεσαι πως παρακολουθείς μια περιπέτεια στο διάστημα) που πάντοτε καταλήγουν σε… χαριτωμενιές, όπως το φινάλε του έργου το οποίο σε αφήνει αμήχανο μπροστά στη μεγάλη οθόνη, να αμφισβητείς τη σκοπιμότητα του «Αποστολή Χαίρε Μαρία» στο πλαίσιο του σινεμά «φυγής». PG-13 το βγάλανε στις ΗΠΑ (κατάλληλο από 12 ετών στην Ελλάδα). Μα, γιατί; Κάθε παιδάκι θα θέλει ν’ αποκτήσει αυτό το εξωγήινο «τερατάκι» σε κούκλα…