“Η ηθικότητα ενός έργου δεν βρίσκεται στο θέμα του ή στη σχέση του ομιλητή με το κοινό, αλλά στο πνεύμα της εκτέλεσής του. Εάν αποπνέει τον πλούτο της ανθρωπότητας, τότε είναι ηθικό. Εάν είναι απλώς το έργο μιας ιδιαίτερης δύναμης και τέχνης, δεν είναι”, γράφει ο Φρήντριχ Σλέγκελ στο βιβλίο του “Φιλοσοφικά Θραύσματα”.
©Patroklos_Skafidas
©Patroklos_Skafidas
©Patroklos_Skafidas
Οι ερμηνείες του θιάσου υπηρετούν με ακρίβεια την εκρηκτική και αιχμηρή γραφή της Ρέιν, όπως αυτή αποδίδεται στη ρέουσα μετάφραση του Αντώνη Πέρη.. Ο Αλέξανδρος Μαυρόπουλος αποδεικνύει, για άλλη μια φορά, ότι ανήκει στην ερμηνευτική αφρόκρεμα της γενιάς του, καθώς αποδίδει με καθηλωτική ενέργεια τον αναίσθητο, ναρκισσιστή Έντουαρντ που διαλύεται συναισθηματικά μόνο όταν πληρώνεται από τη γυναίκα του με το ίδιο νόμισμα της απιστίας.
Τον θυμάμαι το 2010, νιόβγαλτο από τη σχολή του Εθνικού Θεάτρου να ερμηνεύει με ασύλληπτο σθένος και άνεση τον κραταιό Κρέοντα στην «Αντιγόνη» που παιζόταν σε σχολεία, επίσης με σκηνοθέτη τον Τάκη Τζαμαργιά. Από τότε μέχρι σήμερα, έχει διαγράψει μια αξιοθαύμαστη πορεία. Η Κίττυ Παϊταζόγλου (Κίττυ), η Βαλέρια Δημητριάδου (Ρέιτσελ), ο Παναγιώτης Γαβρέλας (Τζέικ), ο Ερρίκος Μηλιάρης (Τιμ), η Καλλιόπη Παναγιωτίδου (Γκέιλ/ Λάουρα) συμπληρώνουν με δυναμισμό έναν θίασο που λειτουργεί συλλογικά και οργανικά. Η Μανταλένα Καραβάτου στον κομβικό ρόλο της ηθοποιού Ζάρα δεν κατορθώνει να ενταχθεί στο σύνολο.
Με τη “Συναίνεση” της Νίνα Ρέιν, ο Τάκης Τζαμαργιάς επιτυγχάνει να μετατρέψει τη σκηνή σε χώρο δημόσιου διαλόγου, όπου οι θύτες και τα θύματα, οι δίκαιοι και οι άδικοι ανταλλάσσουν ρόλους μέσα σε ένα σύστημα αξιών που παραπαίει. Γιατί, όπως υπαινίσσεται το έργο, η αλήθεια του ενός μπορεί να καταστρέψει τη ζωή του άλλου και η δικαιοσύνη, χωρίς ενσυναίσθηση, δεν είναι παρά μια προσεκτικά λογαριασμένη μορφή εξουσίας.