Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά, μεγαλύτερη ικανοποίηση, απύθμενη ηδονή – τίτλος βιβλίου του Ιταλού Γκαμπριέλε Ντ’ Αννούντσιο – από το να ανακαλύπτεις άγνωστους συγγραφείς σαν τον Φέλζεν, έναν συγγραφέα αποκάλυψη τον οποίο ειρήσθω εν παρόδω αγνοούσα πλήρως. Είναι αυτή η δοκιμασία της άγνοιας που σε μετατρέπει σε επίμονο και ακούραστο αναγνώστη καθώς θες να προλάβεις να ανακαλύψεις παρόμοια διαμάντια σαν και αυτό. Ένα κορυφαίο μυθιστόρημα από την καρδιά και την ψυχή ενός ανθρώπου που από όσο διαβάζουμε, αγάπησε και λάτρεψε την γυναίκα, την Λιόλια. Είναι ο νεαρός Ρώσος ήρωας του βιβλίου, καθρέφτης του ίδιου του συγγραφέα πολύ πιθανόν, ο οποίος ξετυλίγει το κουβάρι των σκέψεών του, ανοίγει το σεντούκι των συναισθημάτων του και εμείς καλούμαστε να εξερευνήσουμε το πεδίο δράσης της ψυχής και της καρδιάς του καθώς ταλαιπωρείται και βασανίζεται από σκέψεις, ανησυχίες, αγωνίες και περιπλανήσεις στον άστατο κόσμο των συναισθημάτων. Βρισκόμαστε στο Παρίσι του Μεσοπολέμου, εκεί στήνει το σκηνικό της αφήγησής του ο «Γάλλος» Φέλζεν, εκεί στο μετερίζι μιας πόλης που δονείται από δημιουργία και έκφραση καθώς στο Παρίσι δραστηριοποιούνται συγγραφείς, ζωγράφοι, γλύπτες, ποιητές και κάθε λογής καλλιτέχνες.
Το σημάδι του Θηρίου: Συλλογή διηγημάτων με «ιστορίες αποικιοκρατικού τρόμου»
Ο Φέλζεν τοποθετεί τον ήρωά του σε ένα τεντωμένο σχοινί, πάνω σε ένα μεταίχμιο και τον καθιστά τραγική μορφή σαν ήρωα του Σαίξπηρ. «…με θλιμμένη περιέργεια παρατηρώ πως εξαφανίζεται αργά μέσα μου εκείνος ο αξιοσέβαστος, ερωτευμένος άνθρωπος που ήμουν τότε που βλεπόμασταν συνέχεια με τη Λιόλια, τότε που κατέφευγα σε πονηριές για χάρη της και αγωνιζόμουν, και πως αντικαθίστανται τώρα από έναν άλλο, συνηθισμένο, ήσυχο, συγκρατημένο άνθρωπο που πλέον δεν έλκεται από τίποτα». Δεν τα βάζει με τον αντίζηλό του, με αυτόν που φαίνεται να ποθεί η Λιόλια αντί για αυτόν, το πρόβλημά του είναι ο ίδιος του ο εαυτός που παλεύει να ορθοποδήσει και να ξεφύγει από την έννοια που τον βασανίζει. Είναι ένας άνθρωπος χαμένος, ένας άρρωστος ερωτευμένος, ένα θύμα της γοητείας της Λιόλια και έτσι πορεύεται σε μια πόλη όπου τίποτα δεν μπορεί να τον θεραπεύσει. Ο Φέλζεν είναι δεξιοτέχνης του λόγου και της αφήγησης και το μυθιστόρημα αυτό είναι η απόδειξη ενός σπουδαίου λογοτέχνη.
Απόσπασμα από το βιβλίο «Πλάνη»:
«…η γυναίκα στην οποία δινόμαστε τόσο αμέριστα, τόσο ευκολόπιστα, γίνεται, χωρίς να έχει επίγνωση του ρόλου της, αθέατος κριτής των πράξεών μας, των συζητήσεων, ακόμα και των κρυφών και ανομολόγητων αποφάσεών μας, κι εμείς αποδεχόμαστε τυφλά τις απόψεις της…»
Διαβάστε επίσης:
Γιούρι Φέλζεν – Πλάνη: Ένα συναρπαστικό βιβλίο από τον «Ρώσο Προυστ»