Θα ήταν ευχής έργον και φρόνιμο οι ιστορίες να διαβαστούν μέρα γιατί ο αναγνώστης με τέτοιες απόκοσμες αφηγήσεις ενδεχομένως και να χάσει τον ήσυχο ύπνο του. Οι αφηγήσεις που παρουσιάζονται εδώ διαπνέονται από μία έντονη ανησυχία των συγγραφέων για τον κόσμο των ζωντανών νεκρών που διαφεντεύουν τις ζωές και προκαλούν πλείστα ερωτήματα σχετικά με τη ζωή μετά τον θάνατο. Όλες οι ιστορίες εκτυλίσσονται στην αγγλική ύπαιθρο, μην ξεχνάμε πως οι περισσότερες ιστορίες είναι γραμμένες τον προπροηγούμενο αιώνα. Σε αντίθεση με τις άλλες δυτικές ιστορίες τρόμου όπου η αγωνία για την βιομηχανική επανάσταση είναι στο επίκεντρο των αφηγήσεων εδώ έχουμε να κάνουμε με ιστορίες νεκρών που στοιχειώνουν τις ζωές των ζώντων και απειλούν τα θεία. Αναδεικνύεται αναμφίβολα μέσα από τις ιστορίες αυτές η έλευση του άγνωστου, η παρουσία και η επέλαση του μεταφυσικού που μεταφράζεται σε εσωτερική διαταραχή και οράματα, σε θέαση νεκρών, οι οποίοι και στοιχειώνουν τον κόσμο των πρωταγωνιστών με κίνδυνο πολλές φορές την ίδια τους τη ζωή. Οι ιστορίες των μύθων και θρύλων είναι εμποτισμένες με ένα άρωμα που ξεπερνά το γήινο και μας φέρνει σε επαφή με κάτι το ξένο, το τρομακτικό, το αλλοπρόσαλλο.
Δημήτρης Γιαλαμάς – Ερουρέμ: Ένα βιβλίο με ιστορίες απλών ανθρώπων
Οι ιστορίες αυτές δεν είναι οι μόνες που έχουν αυτό το στοιχείο του τρόμου. Έχουν προηγηθεί ήδη από την εποχή των Ντιντερό και Ντ’ Αλαμπέρ, στην εγκυκλοπαίδεια των οποίων, όπως πάλι μας επισημαίνει ο Νίκος Σταμπάκης, ο Βολταίρος μιλούσε για φαντάσματα ως συνήθη φαινόμενα, που οφείλονται στην υπερθέρμανση του αίματος. Οι ονειροπολήσεις και τα οράματα των ανθρώπων σε αλλόκοτες μορφές είναι μια συνήθης κατάσταση και είναι πολλοί αυτοί που έχουν τέτοιες ανησυχίες. Μην ξεχνάμε τον Οξαποδώ του Μωπασάν, τις ιστορίες φαντασμάτων του αρχιστράτηγου της λογοτεχνίας τρόμου Έντγκαρ Άλαν Πόε, τα διηγήματα του Χόφμανσταλ, τα δικά μας διηγήματα από τα ελληνικά χωριά, ιστορίες που βρίσκουμε πλέον σε εκδόσεις πρόσφατες και προσελκύουν το ενδιαφέρον των αναγνωστών. Συμπερασματικά, τα όσα εκτυλίσσονται στην Βίλα Ντιοντάτι δεν είναι παρά το αποτέλεσμα μιας παρέας νέων, οι οποίοι παρατηρούν τον κόσμο που μεταλλάσσεται και εγχέουν κάθε τους σκέψη και κάθε τους περίεργη αίσθηση σε ιστορίες που σήμερα μας προκαλούν όχι μόνο τρόμο αλλά και υπέρτατο θαυμασμό γιατί αν και γράφτηκαν δύο αιώνες πίσω είναι τόσο ζωντανές όσο και τα πρόσωπα των νεκρών.
Απόσπασμα από το βιβλίο «Ιστορίες των νεκρών»
«Είμαι η Βέρθα, και παρατηρώ τις θυγατέρες μου, για να ιδώ αν κάποια από αυτές θα πεθάνει για χάρη μου, εξιλεώνοντας με από τα εγκλήματά μου και συμφιλιώνοντας με με το Θεό. Τότε θα ιδώ τις δυο οικογένειες των Μελτχάιμ και των Χάινθαλ επανενωμένες από έρωτα και θα γνωρίσω την ευτυχία με τη γέννηση των απογόνων τους»
Διαβάστε επίσης:
Ιστορίες των νεκρών: Ένα βιβλίο – ανθολογία φανταστικής λογοτεχνίας