Ανθή Γουρουντή: «…το φως μέσα από την προσωπική τραγωδία και τους κοινωνικούς αγώνες…»

© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
«Επιλέγοντας πίσω από τον τίτλο “Et Lux Perpetua” να παρουσιάσουμε το “Requiem in Do-” του Λουίτζι Κερουμπίνι κατατίθεται η ανάγκη μας να τραγουδήσουμε για το Άσβεστο Φως στην ανθρώπινη εξελικτική διαδικασία. Η συλλογική αυτή μουσική κατάθεση ακουμπά πάνω στα προφανή χαρακτηριστικά παρηγορητικής μνήμης που το έργο ως φόρμα παρουσιάζει· αλλά εμείς διακρίνουμε τη δυνατότητα μέσα από αυτό να “τοποθετηθούμε” συλλογικά μουσικά απέναντι στη σύγχρονη πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα ιδιαίτερα ζοφερή, με τον πόλεμο να διαχέεται γύρω μας σαν πυρκαγιά και την ανθρώπινη βιοτή να εκπίπτει ως αξία.
Μια ακολουθία προς κεκοιμημένους, όπως είναι το “Requiem”  του Κερουμπίνι, παραθέτει καλλιτεχνικά όλη τη συναισθηματική διακύμανση του πάσχοντος ανθρώπου, την πτώση, τη σύγκρουση, την άνοδο, τη γαλήνη, την ελπίδα…
Ένα έργο γραμμένο με ανατρεπτικό τρόπο για την εποχή του -18ος αιώνας,  από έναν καλλιτέχνη μετανάστη -Ιταλός που υιοθετεί τη Γαλλία ως δεύτερη πατρίδα του, και ερασιτέχνη ζωγράφο, βαθιά επηρεασμένο από τα αποτελέσματα της Γαλλικής επανάστασης».«Το Ρέκβιεμ είναι ένα είδος μουσικής σύνθεσης (για χορωδία, ορχήστρα, σολίστ) αφιερωμένο στους νεκρούς, μια νεκρώσιμη ακολουθία από συνήθως επτά μέρη.
Το συγκεκριμμένο Ρέκβιεμ του Κερουμπίνι διακρίνεται για την εσωτερικότητα με τη οποία περιγράφεται η απώλεια, για την ανυπαρξία σολίστ,  τη συγκλονιστική χορωδιακή γραφή της και τα ιδιότυπα ρυθμικά σχήματα που εισάγει ο συνθέτης.
Στο  “Requiem” in Cminor του Κερουμπίνι, η απουσία εξωτερικού δράματος του πένθους αντικαθίσταται από τη δραματικά σύνθετη μελωδική φωνητική επεξεργασία. Παράλληλα, το συγκεκριμένο έργο διακρίνεται για τη θαυμαστή ισορροπία του ανάμεσα στη δραματικότητα και τη στοχαστική γαλήνη».«Η απόδοση των Chiaroscuro ηχοχρωμάτων και οι φυσικές αντοχές των χορωδών μου».«Στις αρχές του ’90 -κινηματογραφόφιλη γαρ-  ακούω ενσωματωμένο στο soundtrack της ταινίας του Ντέιβιντ Λιντς  “Fire Walk with Me”,  ακούω σε μια εξαιρετική εκτέλεση το τελευταίο μέρος του έργου, το “Agnus Dei”.Αυτή η συναρπαστική διάσταση της μουσικής του Κερουμπίνι έχει παραμείνει ως μουσική μνήμη μέσα μου και γεννά πάντα την προσδοκία να την αποδώσω με την ένταση και τη σιωπηλή μεγαλοπρέπεια που της αρμόζει…»«Αγωγή σώματος, πνεύματος. Μια εξελικτική διαδικασία της ανθρώπινης περιπέτειας, που αναζητά το φως μέσα από την προσωπική τραγωδία και τους κοινωνικούς  αγώνες. Ο έντονος θόρυβος πάντα υποχωρεί στον εκκωφαντικό ήχο της σιωπής, που κερδίζει το φως της ζωής ακόμα και μέσα από την τελευτή της….»«Ο Benjamin Britten -Άγγλος συνθέτης, κορυφαίος του 20ού αιώνα, μέγας ειρηνιστής καλλιτέχνης θα συνθέσει το 1961 το  “War Requiem” (Πολεμικό ρέκβιεμ) για σόλο σοπράνο, τενόρο και βαρύτονο, οργανικό σύνολο δωματίου, χορωδία αγοριών, μεικτή χορωδία και ορχήστρα· ένα καλλιτεχνικό μανιφέστο για την παγκόσμια ειρήνη. Η εισαγωγή αυτή είναι απαραίτητη για να γίνει κατανοητή στη συνέχεια η επιλογή δύο τραγουδιών του ως προλογική μουσική εισαγωγή στο Ρέκβιεμ του Κερουμπίνι.
Ο δροσερός και γεμάτος αφελή φρεσκάδα  “cuckoo” Κούκος  από την παιδική συλλογή “Friday Afternoons, Op. 7” του συνθέτη θα ανοίξει τη συναυλία μας.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, ο τότε 27χρονος Britten θα διασκευάσει με θαυμαστό τρόπο ένα παραδοσιακό ουαλέζικο τραγούδι και θα το αφιερώσει στην κορούλα φίλων του. Η τρυφερή μελώδία του “The ash grove”, στη δική του εκδοχή, θα συνομιλήσει με μία αυτόνομη πιανιστική μελωδική  γραμμή, που με το υπαινικτικό γκροτέσκο της σε κάποια σημεία θα εμφανίσει το σκούρο χρώμα του πολέμου ως απειλή της αθωότητας και της γαλήνης των παιδιών.
Με αυτά τα δύο τραγούδια –δηλωτικά της επιθυμίας των νέων ανθρώπων να ζήσουν σε έναν δίκαιο και ειρηνικό κόσμο, συνδιαλεγόμαστε με το βαθύτατα ανθρωποκεντρικό  Ρέκβιεμ του Κερουμπίνι».«Η χορωδιακή μουσική βρίσκεται, μετά και την περίοδο της πανδημίας,  σε ένα κομβικό σημείο επαναπροσδιορισμού τόσο της στοχοθεσίας της, όσο και της λειτουργικότητάς της στον καλλιτεχνικό χάρτη.
Οι φαραωνικές εξ αποστάσεως ηχογραφήσεις χορωδιών που κατά κόρον παρήχθησαν εκείνη την εποχή, παρά τις άριστες τεχνικές ηχητικής επεξεργασίας, δεν “περπάτησαν” -πλην ελαχίστων εξαιρέσεων π.χ. της συγκλονιστικής εκδοχής του “Dido’s Lament” από την Άννυ Λένοξ. Παράλληλα, η ανάγκη έκφρασης με ομαδικό τραγούδι των ανθρώπων παρέμεινε αλώβητη μέσα στον χρόνο, με κοινοτικές χορωδίες να ξεπηδούν καθημερινά.
Στη δική μας περίπτωση, αν και δεν ρωτήθηκα, αλλά για την οικονομία της ενδιαφέρουσας συζήτησής μας, θα τοποθετηθώ· η χορωδιακή μας δύναμη αντλείται και από το γεγονός ότι προσδιοριζόμαστε και από την παραστατική διάσταση του συνόλου μας. Το Libro Coro δημιουργεί ή αφηγείται ιστορίες με τη μουσική του. Αφήνει στην άκρη τη μονοδιάστατη μουσική απόδοση ενός η περισσότερων έργων και στοχεύει, πέρα από την ανάδειξη των αρετών εκτέλεσης, στη μουσική δραματουργία της συναυλίας που παρουσιάζει. Η συγκινησιακή εγρήγορση που προσφέρει  η ανθρώπινη φωνή παραμένει μια ακατανίκητη και αναντικατάστατη καλλιτεχνική συνθήκη. Αυτή, κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι ή αέναη δύναμη του ομαδικού τραγουδιού ή της χορωδιακής μουσικής -επί τω λογιότερο».«Η ηχητική αντίστιξη με τον χώρο και το σώμα, λοιπόν. Τραγουδούμε χωρίς ηχητική ενίσχυση. Ο επιβλητικός στη λιτότητά του, με εξαιρετικές ηχητικές αρετές φιλόξενος χώρος της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας Πειραιά φιλοξενεί για δεύτερη φορά συναυλία μας.
Η εμπειρία μας από την παρουσίαση του έργου “Η μουσική που κάνει τη σιωπή και κλαίει” του Δημήτρη Μαραμή μας πριν δύο χρόνια και το καλοδέξιμο από τους ανθρώπους του χώρου, μας οδήγησε στο να επιλέξουμε εκ νέου να παρουσιάσουμε το “Et lux perpetua” στην Ευαγγελική Εκκλησία,  έναν από τους παλαιότερους ναούς της πόλης του Πειραιά».«Ιστορικές αναγωγές δεν θα καταφέρω να σας περιγράψω· ίσως δεν θα μπορέσω και να σας απαντήσω, ακριβώς, στην ερώτησή σας. Μάλλον δεν θα τον ρωτούσα το παραμικρό. Ένα, όμως, θα έκανα σίγουρα· δεν θα άφηνα συναυλία του  για συναυλία…»«…..τη μουσική μας και την αγάπη για τη ζωή και τον άνθρωπο…»«Θα μου επιτρέψετε να μεταφέρω τη συναισθηματική μου φόρτιση των ημερών,  η οποία διαπερνά, πλέον, με έναν ιδιαίτερο τρόπο την εμπλοκή μου με το συγκεκριμένο έργο… Κλείνω τα μάτια και η εικόνα των ασκεπών με σηκωμένη γροθιά 200 εκτελεσμένων στην Καισαριανή κομμουνιστών, με πλημμυρίζει… θανάτω  θάνατον πατήσας….»Πιάνο: Μάρκος Κώτσιας
Τσέλο: Κλεοπάτρα Δαρδάλη
Παραγωγή: Εταιρεία Τεχνών Πειραιά «ΕΝΤΡΟΠΙΑ»
Ευγενική συνεργασία: Λαογραφική Στέγη ΣαλαμίναςΑΜΠΡΑΧΑΜΙΑΝ ΜΑΡΙΑ,ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΑΘΗΝΑ,ΒΑΛΑ ΧΡΙΣΤΙΝΑ,ΓΙΑΝΝΙΚΟΥ ΔΑΝΑΗ,ΓΚΑΡΤΖΟΠΟΥΛΟΣ ΜΙΧΑΛΗΣ,ΘΕΡΜΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ,ΚΑΙΣΑΡΙΝΗΣ ΣΤΑΥΡΟΣ, ΚΑΛΚΑΝΗ ΒΑΝΕΣΣΑ, ΚΑΜΙΝΙΩΤΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ, ΚΑΠΡΑΝΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ, ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ ΜΕΛΣΑ,ΚΑΡΑΜΠΙΛΑ ΚΑΤΕΡΙΝΑ, ΚΟΛΟΣΙΩΝΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ, ΚΟΥΡΜΟΥΛΗΣ ΜΑΝΟΥΣΟΣ, ΛΕΚΟΔΗΜΗΤΡΗ ΜΥΡΣΙΝΗ,ΜΑΚΡΙΔΑΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ, ΜΠΑΡΜΠΑΓΙΑΝΝΗ ΕΛΕΝΗ, ΤΖΙΤΖΗ ΜΑΡΓΙΑΝΝΑ, ΤΖΙΤΖΗ ΕΛΕΑΝΝΑ, ΤΣΑΚΙΡΑΚΗ ΗΛΙΑΝΑ, ΠΙΣΚΙΟΥΛΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ,ΠΑΚΑΚΗΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ, ΠΑΠΑΧΕΙΜΩΝΑ ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ, ΡΟΜΠΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ, ΦΩΤΙΑΔΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ,ΧΥΤΗΡΗ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑΚυριακή 22 Μαρίου στις 20:30
Προπώληση εισιτηρίων:  https://www.more.com/gr-el/tickets/music/et-lux-perpetua/
Τιμές εισιτηρίων:
Γενική είσοδος: 16 ευρώEmail: [email protected]