Χθες είδα την ταινία Θραύσματα Και ενώ η ταινία μοιάζει να ανήκει σε ένα μακρινό παρελθόν και σε μια άλλη ήπειρο, η πραγματικότητα μας χτυπάει για μια ακόμη φορά σήμερα την πόρτα με σκληρό τρόπο. Σήμερα το πρωί διαβάζω για την έκρηξη στο εργοστάσιο μπισκότων στα Τρίκαλα: Τα ξημερώματα της Δευτέρας, ισχυρή έκρηξη στο υπόγειο του κεντρικού κτηρίου της γνωστής μπισκοτοβιομηχανίας «Βιολάντα» στα Τρίκαλα προκάλεσε μεγάλη φωτιά, η οποία κατέκαψε πτέρυγα του εργοστασίου. Σύμφωνα με τις μέχρι στιγμής πληροφορίες, στο σημείο της έκρηξης βρίσκονταν πέντε γυναίκες εργαζόμενες. Τέσσερις από αυτές έχασαν τη ζωή τους, ενώ μία ακόμη αγνοείται. Στο νοσοκομείο μεταφέρθηκαν πέντε εργαζόμενοι και ένας πυροσβέστης, ευτυχώς εκτός κινδύνου. Μια νυχτερινή βάρδια, άνθρωποι που βρίσκονταν απλώς στη δουλειά τους και μέσα σε δευτερόλεπτα, η καθημερινότητα μετατράπηκε σε τραγωδία. Άνθρωποι σε νυχτερινή βάρδια, σε έναν χώρο που υποτίθεται ότι λειτουργεί με ασφάλεια. Άλλη χώρα, άλλη εποχή, το ίδιο μοτίβο. Η «κανονικότητα» της βιομηχανικής ζωής που σπάει βίαια, αφήνοντας πίσω της θύματα, ερείπια και κοινότητες σε πένθος. Καταστροφές, επαναλαμβανόμενες πληγές ενός συστήματος που συχνά θέτει την παραγωγή πάνω από την ανθρώπινη ζωή. Οι απειλές υπάρχουν και παραμονεύουν σε κάθε γωνία, πίσω από φουγάρα εργοστασίων, μέσα σε υπόγεια, σε βιομηχανικές ζώνες που συνεχίζουν να θρυμματίζουν την ανθρώπινη ζωή. Παρακολουθούμε με αγωνία την έρευνα για όσα συνέβησαν στα Τρίκαλα, με την προσδοκία να μην προστεθεί άλλη μία τραγωδία στη μακριά λίστα εκείνων που έμειναν χωρίς πραγματική απόδοση ευθυνών. Γιατί συνήθως τέτοια περιστατικά δεν είναι τίποτα άλλο παρά τα οδυνηρά συμπτώματα ενός συστήματος που συχνά κρύβει ευθύνες πίσω από τον όρο «ατύχημα». Και όσο δεν φωτίζονται οι μηχανισμοί που τις γεννούν, θα επαναλαμβάνονται. Δυστυχώς, κάθε μέρα και μια μέρα πένθους για την ανθρωπότητα.
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο
ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός
.