Η αίθουσα γεμάτη και στα ηχεία οι The Fall. Όταν η Diane Morgan ανέβηκε στη σκηνή της Στέγης Ιδρύματος Ωνάση δεν ξέρω εμείς οι καθήμενοι θεατές τι περιμέναμε από εκείνη. Να μας κάνει να γελάσουμε, να μας διασκεδάσει, να μας προβληματίσει, να μας διδάξει πώς να κάνουμε κωμωδία αβίαστα ή έστω απλά να την γνωρίσουμε λίγο καλύτερα; Να σας πω την αλήθεια θα ήθελα να κάνει ένα Cunk on Onassis. Να μας πει την ιστορία του Ωνάση και του Ιδρύματος μέσα από ερωτήσεις στην Αφροδίτη Παναγιωτάκου, εκεί πιστεύω θα το διασκέδαζα στο έπακρον. Ήταν τελικά μια συζήτηση που θα την χαρακτήριζα ως άναρχη με την καλή έννοια. Ένα sit down comedy show, όπου η καλλιτεχνική διευθύντρια του Ιδρύματος Ωνάση, Αφροδίτη Παναγιωτάκου προσπάθησε να θέσει ερωτήσεις όπως κάνει η Diane Morgan ως Philomena Cunk. Αυτός ο ρόλος είναι που την έχει κάνει παγκόσμια γνωστή μέσα από το Netflix κι αυτά τα ντοκιμαντέρ της σειράς Cunk που σατιρίζουν όλα τα ιστορικά ντοκιμαντέρ και τη σοβαροφάνειά τους.
Η Diane Morgan παίρνει συνεντεύξεις από επιστήμονες και τους ρωτά δίχως να σέβεται τίποτε λες και δεν έχει κανένα κοινωνικό τρόπο συμπεριφοράς και συνείδηση του ότι η συνέντευξη θα προβληθεί. Ρωτάει ό,τι της έρθει στο μυαλό και βγάζει τα συμπεράσματα που εκείνη θέλει, π.χ οι πυραμίδες της Αιγύπτου έχουν αυτό το σχήμα για να μην μπορούν να κοιμηθούν οι άστεγοι από κάτω τους. Όλα αυτά με βρετανική αριστοκρατική προφορά και ένα βλέμμα στην κάμερα που σε αφοπλίζει γιατί ναι, σε πείθει ότι δεν έχει ιδέα από τίποτε αλλά νομίζει ότι τα ξέρει όλα και πάνω απ’ όλα δεν την νοιάζει η γνώμη του κόσμου. Δεν είναι ένας απλώς κωμικός ρόλος, είναι μια εκδοχή απόλυτης ειλικρίνειας, όπου μπορεί να πει ακριβώς αυτό που σκέφτεται χωρίς φίλτρο, χωρίς φόβο, χωρίς καν κοινωνική στρατηγική. Γι’ αυτό πιστεύω το κοινό ταυτίζεται και αγαπά τα Cunk, γιατί απλά η Philomena Cunk λέει αυτά που πολλοί σκέφτονται αλλά δεν τολμούν ποτέ να πουν.
Η Diane Morgan θεωρείται από τις πιο επιδραστικές φωνές της σύγχρονης βρετανικής σάτιρας και είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε τις απαντήσεις της και τις γεμάτες απόγνωση παύσεις της. Εύστροφη, ετοιμόλογη και θα πω γοητευτική γυναίκα με τα έντονα σε χρώμα μαλλιά της και το μωβ ένδυμά της κάθισε και απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις του κοινού που ήτανε πολλές. Η Αφροδίτη Παναγιωτάκου συντόνιζε όπως και όσο μπορούσε. Μερικά από αυτά που κρατάω από τη βραδιά είναι ότι η Diane Morgan χάρηκε πολύ όταν συνειδητοποίησε ότι είχαμε δει και τις άλλες τις δουλειές όπως το Mandy, τo After life και το Motherland. Ότι έκανε stand up comedy για σχεδόν 10 χρόνια και όπως μας είπε δεν ήταν και το αγαπημένο της πράγμα στον κόσμο, γιατί το ένιωθε αρκετά περιοριστικό. Δεν την ενδιαφέρει ή επιδιώκει να την συμπαθούν, δεν δίνει σημασία στο τι θα φορέσει. Δεν της άρεσε το σχολείο, δεν της αρέσει να ταξιδεύει και προτιμά να μένει μέσα στο σπίτι της με τον σκύλο της, όπως ανέφερε: «Νομίζω ότι οι άνθρωποι που δεν με γνωρίζουν περιμένουν από μένα να είμαι διασκεδαστική, αλλά οι άνθρωποι που με γνωρίζουν λένε, “α, είναι πάντα έτσι”. Όχι, δεν είμαι (διασκεδαστική), δεν βγαίνω τόσο συχνά γιατί νιώθω την πίεση των ανθρώπων που περιμένουν από μένα να κάνω αυτό που κάνω, που τους κάνει να γελάνε».
Θα ήθελε πολύ να παίξει έναν δολοφόνο ή έναν απόλυτα τρελό χαρακτήρα, γιατί νομίζει ότι θα είχε πολλή πλάκα. Όταν παίζει την Philomena Cunk νιώθει ότι είναι ο πραγματικός της εαυτός δίχως να προσποιείται. Της αρέσει η ελευθερία και να εκφράζεται ελεύθερα: «Όταν κάνουμε τις συνεντεύξεις, δεν κάνουμε πρόβες. Δεν ξέρουν τι θα τους ρωτήσω. Γνωρίζω ότι έχουμε μόνο μία ευκαιρία και αν τα θαλασσώσω γελώντας ή απλά επειδή δεν είμαι αρκετά γρήγορη αυτό με κάνει λίγο νευρική στο γύρισμα, οπότε είμαι πραγματικά σε ετοιμότητα, περιμένοντας να τους παγιδέψω. Με την Cunk, υπάρχει πολύ αυτοσχεδιασμός, και νομίζω ότι μου αρέσει αυτό, γιατί δεν μπορείς ποτέ να γράψεις κάτι τόσο αστείο. Νομίζω ότι είναι πράγματα που αυτοσχεδιάζονται εκείνη τη στιγμή, γιατί παίρνεις αληθινές αντιδράσεις από τους ανθρώπους που παίρνω τις συνεντεύξεις. Αν γράφεις, μπορείς να προσπαθήσεις και να γράψεις πράγματα που είναι αστεία. Αλλά νομίζω ότι τα πράγματα που βγαίνουν εντελώς αυθόρμητα εκείνη τη στιγμή, δεν μπορείς ποτέ να τα ξεπεράσεις. Νομίζω ότι οι άνθρωποι μπορούν πάντα να αισθανθούν πότε κάτι είναι αληθινό και πότε είναι αληθινές οι αντιδράσεις των ανθρώπων». Δεν νιώθει αμηχανία. Αλλά λατρεύει να κάνει τους άλλους να νιώθουν αμήχανα. «Δεν ξέρω τι είναι, απλώς μου αρέσει να βλέπω τους ανθρώπους να συστρέφονται από αμηχανία. Πολλοί λένε “ω, μισώ το cringe”. Εγώ το λατρεύω».
Της αρέσουν και την κάνουν να γελάνε ο Λάρι Ντέιβιντ, οι ταινίες του Βorat, ο Ricky Gervais και ο Zach Galifianakis με το Between Two Ferns: «Είναι ενδιαφέρον να το βλέπεις, γιατί υπάρχουν πολλές ομοιότητες μεταξύ των συνεντεύξεων με τους ειδικούς και των συνεντεύξεών του με διάσημους ανθρώπους, μου αρέσει πολύ».
Δεν μαθαίνει πολλά πράγματα μέσω της Philomena τελικά, όπως μοιράστηκε μαζί μας: «Δεν θυμάμαι τίποτα από αυτά και πηγαίνω παντού. Ξέρετε πήγα στο σπίτι του Τσαρλς Ντίκενς που ήταν υπέροχο αλλά δεν θυμάμαι τίποτα για αυτόν». Θα ήθελε πολύ να πάρει συνέντευξη από τον JD Vance και θα ήθελε πολύ να ρωτήσει τον Τραμπ: «Είναι αληθινά τα μαλλιά σου;». Δεν έχει ένοχες απολαύσεις όπως μας είπε: «Είμαι πολύ περήφανη για τις απολαύσεις μου». Πάντα της άρεσε η κωμωδία: «Όταν μεγάλωνα, έδειχναν ασπρόμαυρες ταινίες στην τηλεόραση το απόγευμα και ήμουν πάντα παθιασμένη με όλες αυτές τις βουβές κωμωδίες. Μου άρεσε πολύ και ανέλυα γιατί ήταν αστείο ένα αστείο. Η κωμωδία ήταν το μόνο πράγμα που με ενδιέφερε και αγαπούσα και νομίζω ότι πρέπει να είσαι έτσι αν θέλεις να κάνεις κωμωδία. Νομίζω ότι γεννήθηκα βλέποντας το αστείο. Βλέπω το γελοίο σε όλα. Δεν μπορώ να μην το βλέπω».
Μας είπε για τον Charlie Brooker και τη συνεργασία τους: «Λοιπόν, πάντα μου άρεσαν τα άρθρα του. Έγραφε στήλη σε μια εφημερίδα, την διάβαζα κάθε Σάββατο. Την περίμενα με ανυπομονησία γιατί ήταν πραγματικά αστεία. Σκεφτόμουν ότι αυτός ο τύπος είναι ιδιοφυής. Και μετά άρχισε να κάνει το Weekly Wipe. Μια μέρα ο ατζέντης μου με πήρε τηλέφωνο και μου είπε: “Έχεις ακούσει για το Weekly Wipe; Ψάχνουν για έναν άλλο χαρακτήρα, γιατί έχουμε αυτόν τον χαρακτήρα που λέγεται Barry Ships και θέλουν μια γυναικεία εκδοχή του”. Είπα: “Είμαι η κατάλληλη”. Έτσι έπρεπε να πάω σε οντισιόν. Πήγα στην οντισιόν και…πήρα τον ρόλο. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι αυτός ο ρόλος γράφτηκε ειδικά για μένα αλλά πέρασα οντισιόν». Ήταν επίσης αυτονόητη ερώτηση το γιατί ο Charlie Brooker, ο δημιουργός του Black Mirror δεν της έχει δώσει ρόλο στη σειρά: «Ωραία ερώτηση κι όταν τον ρώτησα κι εγώ μου είπε: Ω, στην πραγματικότητα, σκεφτόμουν να σου δώσω έναν ρόλο στο Black Mirror, αλλά δεν έχω βρει ακόμα τον κατάλληλο ρόλο. Κλασική δικαιολογία κλισέ ξέρετε…»
Η βραδιά ήτανε μια ανοιχτή συζήτηση στα όρια του χάους μιας και το κοινό είχε απέναντι του μια γυναίκα που θ’ απαντούσε σε όλα με χιούμορ. Δεν απέρριψε καμία ερώτηση ακόμα κι όταν δήλωνε ξεκάθαρα ότι δεν καταλάβαινε την ερώτηση. Αυτό ήταν που έκανε και την κουβέντα πιο ζωντανή, γιατί η Diane Morgan δεν ήρθε στην Στέγη για να δώσει απαντήσεις ή να μοιραστεί μυστικά επιτυχημένης καριέρας, αλλά ήρθε να μας αποδείξει ότι το να μην γνωρίζεις, το να μην ενδιαφέρεσαι και το να γελάς με την ίδια τη σοβαρότητα του κόσμου, ίσως και να είναι μία απ’ τις πιο ριζοσπαστικές πράξεις και στάσεις ζωής σήμερα. Σε έναν κόσμο υπερπληροφόρησης, η Morgan προτείνει την απάθεια, όχι όμως ως παραίτηση αλλά ως επανάσταση. Το να ρωτάς τις πιο ανόητες ερωτήσεις είναι στην πραγματικότητα μια πράξη απομυθοποίησης. Τίποτε δεν είναι τόσο ιερό, ώστε να μην μπορεί να αμφισβητηθεί.
Αυτό που σίγουρα δεν θ’ αμφισβητήσω από τη χθεσινή βραδιά είναι ένα μήνυμα που μου πέρασε ηθελημένα ή άθελα της η Diane Morgan, όπως μοιράστηκε το εξής: «Υπήρχε μια περίοδος, όταν ήμουν στη δραματική σχολή, που ανησυχούσα για τα πάντα. Ανησυχούσα και περνούσα πολύ χρόνο σκεπτόμενη τα πάντα συνεχώς. Και θυμάμαι μια μέρα στη σχολή ήμουν εξαντλημένη από την ανησυχία και απλά είπα, δεν μπορώ να το κάνω άλλο αυτό πια. Και για τόσο καιρό, δεν ανησυχούσα για τίποτα, γιατί ήθελα να σταματήσω. Νομίζω ότι μπορείς απλά να πεις στον εαυτό σου “Δεν θα είμαι πια έτσι”. Και τότε είσαι ελεύθερος. Σταματήστε να ανησυχείτε για τα πάντα. Απλώς αφήστε τα να πάνε στο καλό. Να είστε ελεύθεροι».