Ένα πράγμα με φτερά: Η φαντασία ως καταφύγιο και άβυσσος

Υπάρχουν ιστορίες που δεν ξεκινούν, αλλά εμφανίζονται, σαν μαύρα πουλιά που σκοτεινιάζουν τον ουρανό της σκέψης σου. Το «Ένα πράγμα με φτερά» ανήκει σε αυτές. Δεν αφηγείται το πένθος, το εγκαθιστά, το αναλύει και το αφήνει ελεύθερο σα σκιά σε κατάλευκο δωμάτιο που ψάχνει το γκρίζο του. Το τοποθετεί στον χώρο, στο σώμα, στη σκέψη, μετατρέποντάς το σε συνθήκη ύπαρξης.«Η μητέρα μας μύριζε ωραία. Έκανε όλες τις φωνές όταν μας διάβαζε παραμύθια. Και μετά πέθανε. (…) Ο μπαμπάς ήταν διαφορετικός». Η φράση αυτή λειτουργεί σχεδόν φιλοσοφικά: περιγράφει τη ρήξη ανάμεσα στο «πριν» και στο «μετά», όχι ως αφήγηση γεγονότων, αλλά ως αλλοίωση της ταυτότητας. Ο πατέρας έχει ήδη αρχίσει να απομακρύνεται από τον κόσμο όπως τον γνώριζε.Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας στο YoutubeΓίνε μέλος στο κανάλι μας στο Viber– Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος