Η μουσικοθεατρική παράσταση «Νίκος Ξυλούρης, ο Αρχάγγελος της Κρήτης», που παρουσιάζεται από τις 3 Δεκεμβρίου στο θέατρο ΗΒΗ, σε σκηνοθεσία του Νικορέστη Χανιωτάκη καταχειροκροτήθηκε από περισσότερους από 11.000 θεατές μέσα στον πρώτο μήνα της παρουσίασής της. 
–Η εποχή που ζούμε θεωρώ ότι είναι δύσκολη για όλο τον κόσμο. Όμως πιστεύω ότι ένα καλό θεατρικό ή μια σειρά που μπορεί να μεταδώσει στον τηλεθεατή νοήματα μπορεί να αποτελέσει μια όαση δροσιάς στην ψυχή του. Συμφωνείτε με αυτό;
Φυσικά γιατί μιλάμε έτσι κι αλλιώς για ψυχική σύνδεση. Για να αισθανθούμε πράγματα η συγκίνηση είναι ότι μετακινούμαι μαζί με τους άλλους προς τα κάτω. Δηλαδή όταν βλέπω κάτι ή όταν ακούω κάτι, ξεκινάω από μια κατάσταση άλφα και όταν το ακούω ή το βλέπω και το βιώνω και το ολοκληρώνω και έχω μετακινηθεί προς μια κατάσταση βήτα. Η πρόθεση έχει πολύ μεγάλη σημασία. Όταν θέλουμε να αναδείξουμε το κίνητρο, αυτό που θέλει να πει ο συγγραφέας και να βγάλουμε το φως του κειμένου, τότε σίγουρα προσφέρουμε μια ανάταση ψυχής. Αλλά αυτό έχει να κάνει πάλι με την σύνδεση του έργου με εμάς και με το κοινό. Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Το κάθε συναίσθημα που δημιουργείται στον κάθε θεατή είναι διαφορετικό, δεν είναι το ίδιο σε όλους. Και αυτό είναι πολύ όμορφο.
-Ποιά είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;
Οπωσδήποτε το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης έχει μια προτεραιότητα και σχεδιάζουμε ήδη την καλοκαιρινή μας περιοδεία, η συνέχεια της παράστασης η ζωή του Νίκου Ξυλούρη αλλά και τα υπόλοιπα έργα που κάνω που θα ήθελα να συνεχίσουν. Τώρα για παράδειγμα κάνουμε πρεμιέρα με το «Σεσουάρ για δολοφόνους» για τέταρτη χρονιά στο θέατρο «Γκλόρια» στην Αθήνα, και εγώ κοιτάω τα άμεσα βήματα δεν κοιτάζω πολύ μακριά.
Να είμαστε υγιείς, ενωμένοι, να προσπαθήσουμε όλοι για έναν καλύτερο κόσμο όσο μπορούμε για ειρήνη, αγάπη, οι οικογένειές μας να είναι καλά, οι άνθρωποι γύρω μας όλοι, και από εκεί και πέρα τα σχέδια θα τα πετύχουμε. Βήμα-βήμα. Σιγά σιγά θα ανακοινώσουμε και τι θα κάνουμε το καλοκαίρι με το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης και τι θα κάνουμε άμεσα μετά το Πάσχα.
-Πού αποδίδετε το γεγονός ότι από την Κρήτη λείπει πολύ το θέατρο; Δηλαδή δεν υπάρχουν χώροι σε όλες τις μεγάλες πόλεις του νησιού.
Εγώ έχω μια διαφορετική εικόνα να σας πω την αλήθεια. Δηλαδή βλέπω αρκετούς χώρους θεατρικούς. Απλώς γενικά στην Ελλάδα δεν έχουμε καλούς θεατρικούς χώρους και δεν έχουν όλοι την ίδια ευκαιρία να παράξουν θέατρο. Όμως βλέπω στην Κρήτη ότι δημιουργείται πολιτισμός σε κάθε γωνιά. Όλοι έχουν αυτή την ανάγκη. Είτε με τη μουσική είτε με το θέατρο είτε με τα εικαστικά και αυτό με έχει συγκινήσει πάρα πολύ. Και θέατρο βλέπω να παράγεται παντού. Από εκεί και πέρα είναι στη δική μας ευχέρεια και στην πολιτεία φυσικά, να διαμορφώσει καλύτερα τους χώρους, να υπάρχουν χώροι πιο οργανωμένοι, να βγάζουν μια υγεία μια ασφάλεια, και να δώσει την ευκαιρία σε όλους τους πολίτες να μπορούν να εκφραστούν. Όμως βλέπω αρκετά πράγματα να γίνονται στο νησί.
-Aς κλείσουμε με τον τόπο καταγωγή σας την Κρήτη. Τι συναισθήματα σας γεννιούνται όταν ακούτε για το νησί ή όταν επιτρέπει ο χρόνος σας να το επισκεφθείτε.
Μια επιστροφή στην παιδική μου ηλικία. Ξανανιώθω παιδί κάθε φορά που επισκέπτομαι την Κρήτη ή όταν ακούω γι’ αυτήν, υπάρχει ένα σκίρτημα μέσα μου. Βλέπω πάλι τον εαυτό μου μικρό, πως έπαιζα στους δρόμους ξυπόλητος και αυτό επίσης είναι για μένα βαθειά καλλιτεχνικό, η επιστροφή στην παιδικότητα. Και αυτό συνδέεται πάρα πολύ με το νησί μου. Μια αίσθηση ελευθερίας, και μάλιστα τώρα όταν ακούω τα λόγια του Νίκου Ξυλούρη που έλεγε «Δεν αντέχω επαέ τα φώτα της Αθήνας να γυρίσω στην Κρήτη να αρχίσουμε τις μαντινάδες και τις κοντυλιές και να τραγουδήσουμε τα ριζίτικα».
Αυτό για εμένα είναι βαθειά ποιητικό και ανθρώπινο και με συντροφεύει πολύ μέσα στην καρδιά μου.
Ελένη Δ. Μπουχαλάκη