
Λίγο πριν από την πρεμιέρα της παράστασης «Το Αμάρτημα της Μητρός μου» στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας, ο σκηνοθέτης Στάθης Λιβαθινός βρέθηκε στο studio της Popaganda για μια συζήτηση γύρω από το θέατρο, τη μοναξιά, τη μαθητεία, τον θείο του Μάνο Κατράκη, την πρωταγωνίστριά του Μπέττυ Αρβανίτη, αλλά και τη δήλωση της ιστορικού, Μαρίας Ευθυμίου, περί προοδευτικών… γκρινιάρηδων.
Η μοναχικότητα και η ομάδα
Για τον Στάθη Λιβαθινό, η μοναξιά είναι ένα πολύτιμο συναίσθημα. Ωστόσο σπεύδει να τη διαχωρίσει από τη μοναχικότητα. «Το επάγγελμά μου είναι μοναχικό, την ίδια στιγμή που είναι απολύτως πληθυντικό. Γιατί εξαρτάσαι από την παρουσία των άλλων. Γιατί μια λάθος ματιά, μια λάθος λέξη μπορεί να τα τινάξει όλα στον αέρα».
Παρόλα αυτά, ο Στάθης Λιβαθινός είναι γνωστός και για τον τρόπο που δουλεύει, αφού στήνει σταθερή ομάδα ηθοποιών. «Οι άνθρωποι της εποχής μας είναι αποσπασμένοι, διαλυμένοι. Πολλές φορές δεν ξέρεις τον γείτονά σου, τον ίδιο σου τον παρτενέρ», εξηγεί ο σκηνοθέτης. «Παράσταση μπορεί να ανεβάσει ο καθένας» σημειώνει. «Το μεγάλο μυστικό είναι πως αν θέλεις να κάνεις ανακαλύψεις, πρέπει να αφιερώσεις χρόνο».
«Ο θείος μου, ο Μάνος Κατράκης»
Ο Στάθης Λιβαθινός, είναι ο ανιψιός του τεράστιου Έλληνα ηθοποιού, Μάνου Κατράκη. «Είχα την τύχη να μεγαλώσω κοντά του και θυμάμαι τι προξενούσε στον κόσμο η παρουσία του Κατράκη. Είτε στη σκηνή, είτε όταν περπατούσε στον δρόμο. Τον πλησίαζαν για να του σφίξουν το χέρι. Ήταν αυτό που οι Ρώσοι ονομάζουν “ηθοποιός του λαού”» και οι Ιάπωνες «λαϊκό θησαυρό», περιγράφει για τον θείο του.
«Ο Κατράκης προξενούσε το δέος χωρίς να το επιδιώκει. Είχε ένα έμφυτο μεγαλείο και ήταν ο σεμνότερος των ανθρώπων. Μιλούσε για ώρες και ποτέ δεν θα τον άκουγες να λέει: “εγώ”. Επίσης δεν θα καταφερόταν ποτέ, εναντίον των συναδέλφων του», θυμάται ο Στάθης Λιβαθινός.
«Εγώ και η Ρωσία»
«Ο θείος μου είχε μια βιωματική σχέση με τον κομμουνισμό. Πίστευε από ρομαντισμό, δεν ήταν ένας διαβασμένος Μαρξιστής» προσθέτει ο Στάθης Λιβαθινός, περιγράφοντας πώς ο Μάνος Κατράκης μεσολάβησε για να καταφέρει ο ανιψιός του να πάει για σπουδές υποκριτικής και σκηνοθεσίας, στο φημισμένο κρατικό ινστιτούτο θεάτρου της Μόσχας.
«Οι άνθρωποι που γνώρισα στη Ρωσία ήταν σπουδαίοι δάσκαλοι της ζωής. Ένα από τα πράγματα που μαθαίνεις εκεί, είναι πως η τέχνη και το θέατρο είναι σοβαρή υπόθεση. Είναι μια πράξη ζωής και θανάτου».
Παρακολουθήστε όλη τη συνέντευξη στο βίντεο που ακολουθεί:


