Skip to content
Διάρκεια άρθρου: Λιγότερο απο 1 λεπτό Λεπτά

Η νέα φωνή της τζαζ έρχεται στο Μέγαρο: Η Εκέπ Ινκουέλλε μιλά στο «Βήμα» | ΤΟ ΒΗΜΑ

Google Button Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή

Σας επηρέασε η εκκλησία;

Επηρεάστηκα βαθιά από την πίστη μου, καθώς και από την κουλτούρα των εκκλησιαστικών κύκλων, είτε της Καθολικής είτε της Προτεσταντικής είτε της Πεντηκοστιανής Εκκλησίας. Δέχτηκα ισχυρές επιρροές από την εκκλησιαστική παράδοση, από τους μουσικούς της εκκλησίας και από τους καλλιτέχνες του γκόσπελ. Αργότερα, στο λύκειο, άκουσα για πρώτη φορά τη Σάρα Βον. Νομίζω πως ήταν γύρω στο 2015… ναι, το 2015 πρέπει να ήταν. Η φωνή της άλλαξε τη ζωή μου και θα είναι πάντα πηγή έμπνευσης για μένα. Ήταν η πρώτη τραγουδίστρια της τζαζ που άκουσα, και τότε συνειδητοποίησα ότι ήθελα κι εγώ να γίνω τραγουδίστρια της τζαζ, να ερμηνεύω αυτή τη μουσική. Αυτές είναι λοιπόν οι επιρροές που με έκαναν τη μουσικό που είμαι σήμερα: ο πατέρας μου και η μουσική του Καμερούν. Έπειτα η εκκλησία και η βαθιά σύνδεση με την πίστη μου στον Ιησού Χριστό, στον Θεό. Και στη συνέχεια οι σπουδαίες φωνές της τζαζ. Η Σάρα Βον (Sarah Vaughan), αργότερα η Νάταλι Κόουλ (Natalie Cole), η Άμπι Λίνκολν (Abbey Lincoln), η Έρνεστιν Άντερσον (Ernestine Anderson) και όλες αυτές οι απίστευτες ερμηνεύτριες. Όπως η Ντι Ντι Μπρίτζγουοτερ (Dee Dee Bridgewater), που είναι σαν μητέρα για μένα.

Το ντεμπούτο άλμπουμ σας, «Caged Bird», είναι εμπνευσμένο από το βιβλίο της Μάγια Αγγέλου «I Know Why the Caged Bird Sings»;

Ναι, είναι… Η Μάγια Αγγέλου (σ.σ. Αμερικανίδα ποιήτρια, συγγραφέας, τραγουδίστρια, ακτιβίστρια για τα πολιτικά δικαιώματα και πανεπιστημιακή, με πραγματικό όνομα Μαργκερίτ Άνι Τζόνσον) είχε πει κάποτε, σε συνέντευξή της στην Όπρα Γουίνφρεϊ, ότι το τραγούδι του πουλιού στο κλουβί είναι μερικές φορές πολύ πιο γοητευτικό, πολύ πιο όμορφο από το τραγούδι του ελεύθερου πουλιού. Κι αυτό επειδή το τραγούδι του φυλακισμένου πουλιού γεννιέται από τα ελάχιστα μέσα που διαθέτει. Πρέπει, επομένως, να βρει τρόπο να δημιουργήσει κάτι σπουδαίο έχοντας ελάχιστα στη διάθεσή του. Πιστεύω ότι πολλοί από εμάς μπορούμε να ταυτιστούμε με αυτό…

Δηλαδή;

Συχνά τα μεγαλύτερα επιτεύγματά μας, τα σπουδαιότερα έργα μας, γεννιούνται όταν βρισκόμαστε σε εξαιρετικά δύσκολη θέση, όταν έχουμε ελάχιστα εφόδια, όταν μας λείπει εκείνη η αφθονία μέσων που ίσως είχαμε σε μια άλλη φάση της ζωής μας. Σωστά;

Συνεχίστε…

Το ελεύθερο πουλί γνωρίζει μόνο την ελευθερία. Έχει τόσα πολλά στη διάθεσή του, δεν του λείπει τίποτα. Κι όμως, μερικές φορές, όταν έχουμε τόσα πολλά, δεν αξιοποιούμε καν όσα διαθέτουμε. Αντίθετα, το πουλί στο κλουβί έχει ελάχιστα και αναγκάζεται να ανακαλύψει πώς θα δημιουργήσει κάτι μεγάλο με ελάχιστα μέσα. Νομίζω ότι ακριβώς εκεί βρίσκεται η ομορφιά. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε πόσο καλό είναι το «καλό» αν δεν βιώσουμε ποτέ το «κακό». Φυσικά, δεν θα ευχόμασταν σε κανέναν το κακό, αλλά στη ζωή υπάρχουν και τα δύο. Αφού περάσουμε μέσα από τις δύσκολες στιγμές, τις αντιξοότητες, τις δοκιμασίες και τον πόνο, μπορούμε να εκτιμήσουμε πραγματικά το καλό, την ελευθερία και όλα τα πολύτιμα πράγματα. Τα πουλιά, όπως και οι άνθρωποι, πλάστηκαν για να είναι ελεύθερα. Και τα πουλιά, όπως κι εμείς, πλάστηκαν για να τραγουδούν. Βλέπω το τραγούδι ως το αντίστοιχο οποιουδήποτε χαρίσματος σου έχει δοθεί. Όλοι μπορούν να τραγουδήσουν, αν και όχι όλοι σωστά. Σε καθέναν όμως έχει δοθεί ένα χάρισμα που οφείλει να αξιοποιήσει. Όχι μόνο για τη δική του ευχαρίστηση, αλλά για να απελευθερώσει, για να ενθαρρύνει κάποιον άλλον. Είτε είσαι ελεύθερος είτε δέσμιος, σαν να βρίσκεσαι σε κλουβί, το πουλί τραγουδά επειδή γι’ αυτό ακριβώς πλάστηκε. Έτσι κι εμείς οι άνθρωποι πλαστήκαμε για να χρησιμοποιούμε τα χαρίσματά μας, είτε έχουμε πολλά είτε λίγα, είτε είμαστε σωματικά ή πνευματικά ελεύθεροι είτε αιχμάλωτοι. Γι’ αυτό οφείλουμε να το κάνουμε.

Και πώς συνδέεται αυτό με το άλμπουμ σας;

Για μένα, αυτός ο δίσκος είναι η έκφραση του σκοπού για τον οποίο δημιουργήθηκα: να αξιοποιήσω το χάρισμά μου, δηλαδή να τραγουδήσω. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο το κάνω. Είναι το ντεμπούτο μου, έπειτα από τρία χρόνια περιοδειών. Επειδή δεν είχα κυκλοφορήσει ακόμη δίσκο, υπήρχαν περιορισμοί: στα μέρη όπου μπορούσα να εμφανιστώ, στις δραστηριότητες στις οποίες μπορούσα να συμμετάσχω, στις συνεντεύξεις που μπορούσα να δώσω, στα Μέσα όπου μπορούσα να προβληθώ. Τίποτα από αυτά όμως δεν με εμπόδισε να τραγουδήσω, να χρησιμοποιήσω το χάρισμά μου. Γι’ αυτό πλάστηκα και επομένως όφειλα να το κάνω. Ήταν μια επιταγή στη ζωή μου. Άλλωστε, ανέκαθεν χρησιμοποιούσαμε μέσα όπως η πίστη, η τέχνη και η κοινότητα για να αντλήσουμε ενθάρρυνση, για να ανυψωθούμε και να βγούμε από την αιχμαλωσία, την απόγνωση, τις δοκιμασίες και τα βάσανα, σε έναν τόπο ελπίδας, σε έναν τόπο ελευθερίας.

Πόσο σημαντική είναι η ελευθερία;

Ήθελα να χρησιμοποιήσω αυτή τη συλλογή τραγουδιών για να μας συντροφεύσει μέσα στον πόνο και τη θλίψη μας, σε όλα αυτά τα βιώματα. Αλλά και για να μας οδηγήσει σε έναν τόπο ελπίδας, σε έναν τόπο ελευθερίας. Διότι η ελευθερία δεν προορίζεται μόνο για σένα. Υπάρχει για να μπορείς να απελευθερώσεις και κάποιον άλλον. Το έχει πει η Τόνι Μόρισον. Όλες αυτές οι σπουδαίες προσωπικότητες μού έδωσαν δύναμη, ώστε να μπορέσω κι εγώ με τη σειρά μου να δώσω δύναμη σε κάποιον άλλον. Αυτές οι εκπληκτικές γυναίκες, αυτοί οι σπουδαίοι καλλιτέχνες, όλες αυτές οι συγκλονιστικές φωνές: η Μάγια Αγγέλου, ο Πολ Λόρενς Ντάνμπαρ, η Άμπι Λίνκολν, η Τόνι Μόρισον, ο Τζέιμς Μπόλντουιν (σ.σ. εμβληματικές μορφές της αφροαμερικανικής λογοτεχνίας, της μουσικής και του αγώνα για τα πολιτικά δικαιώματα). Αυτό είναι, λοιπόν, το νόημα του «Caged Bird».

Είστε νέα γυναίκα κι όμως το άλμπουμ σας μιλά για τον πόνο και την επιβίωση…

Γιατί συμβαίνει αυτό; Λοιπόν, το 2011 έχασα τον πατέρα μου από καρκίνο του ήπατος. Ήμουν 11 ετών, ο μικρότερος αδελφός μου ήταν 6 ή 7 και ο μεγαλύτερος 12. Δεν ήμασταν καν έφηβοι, ήμασταν μικρά παιδιά. Κι αν αφήσουμε στην άκρη τον δικό μου πόνο, σκεφτείτε τι αντίκρισα βλέποντας τη μητέρα μου να χάνει τον έρωτα της ζωής της, στα σαράντα της. Δεν ξαναπαντρεύτηκε ποτέ. Την έβλεπα, μέρα με τη μέρα, να παλεύει να μεγαλώσει μόνη της τρία παιδιά. Την έβλεπα όμως και να χρησιμοποιεί τη μουσική για να περιβάλλει τον εαυτό της με θετικότητα, για να αντλεί κουράγιο, ακόμα και για να νιώθει συντροφιά. Γιατί μερικές φορές δεν θέλεις ένα τραγούδι που απλώς θα σε «ανεβάσει».

Τι θέλεις τότε; Τι χρειάζεσαι;

Μερικές φορές θέλεις ένα τραγούδι που να σε συναντά εκεί ακριβώς που βρίσκεσαι. Μιλάω για το να είσαι δίπλα στους ανθρώπους μέσα στον πόνο τους. Μερικές φορές χρειάζεσαι ένα τραγούδι σαν το «Good Morning Heartache» της Μπίλι Χόλιντεϊ, έτσι δεν είναι; Ένα τραγούδι που να λέει: «Κάπως έτσι νιώθω σήμερα το πρωί. Είμαι πληγωμένη και χρειάζομαι κάποιον να καταλάβει ότι αυτή είναι η κατάστασή μου. Δεν θέλω κάποιον να μου επαναλαμβάνει συνεχώς θετικές διαβεβαιώσεις. Θέλω κάποιον να μου πει: Καταλαβαίνω, έχω περάσει κι εγώ από αυτό και είμαι εδώ μαζί σου».

Ποιος στάθηκε δίπλα στη μητέρα σας; Σε τι στράφηκε εκείνη για να ανταπεξέλθει;

Την έβλεπα να το πετυχαίνει με τη μουσική, όπως την έβλεπα να αντλεί δύναμη και από την πίστη της. Την είδα να στρέφεται στον Θεό μέσα στην ησυχία της νύχτας, εκεί όπου κάποτε ξάπλωνε δίπλα της κάποιος με τον οποίο μπορούσε να μιλήσει, κάποιος που μπορούσε να την κρατήσει στην αγκαλιά του όταν δεν ήξερε πώς θα συνεχίσει. Και είδα πώς η πίστη της και ο Θεός κάλυψαν αυτό το κενό. Βλέπω τώρα πόσο υπέροχους φίλους και οικογένεια έχει και πόσο έχουμε έρθει κοντά οι δυο μας. Είναι πλέον, θα έλεγα, η καλύτερή μου φίλη. Μιλάω λοιπόν για την τέχνη, την πίστη και την κοινότητα ως μέσα που ανέκαθεν χρησιμοποιούσαμε για να αντλήσουμε ενθάρρυνση, για να νιώσουμε συντροφιά και για να βγούμε από τον πόνο, σε έναν τόπο ελπίδας, σε έναν τόπο ελευθερίας.

Έχετε βιώσει πόνο;

Ακόμα κι αν δεν τον είχα βιώσει η ίδια, τον πόνο και την ταλαιπωρία τα έχω δει με τα μάτια μου. Αυτός ο δίσκος, το «Caged Bird», δεν φτιάχτηκε μόνο για μένα, αλλιώς δεν θα τον είχα κυκλοφορήσει ποτέ. Προορίζεται να συντροφεύει τον καθένα, όπου κι αν βρίσκεται, να συναντά τον άνθρωπο ακριβώς στο σημείο της ανάγκης του. Αν χρειάζεσαι κάποιον να είναι δίπλα σου και να καταλαβαίνει πού βρίσκεσαι, υπάρχει ένα τραγούδι όπως το «The Sad Ones». Είναι γραμμένο για τη γυναίκα που ζυγίζει τις επιλογές που έχει μπροστά της, για τη γυναίκα που έχει δεχτεί επικρίσεις ή εχθρότητα από την κοινότητά της, για τη γυναίκα που νιώθει ντροπή. Σκοπός είναι να βρίσκεται κοντά στους ανθρώπους εκεί ακριβώς που βρίσκονται και να τους δίνει κουράγιο. Δεν αφορά μόνο εμένα, αφορά όλους. Πρόκειται για μια συλλογή τραγουδιών που αφηγούνται την ιστορία της κοινότητάς μου, των ανθρώπων μου, αλλά και ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Μπορεί να υπάρξει ένα καλύτερο μέλλον για την ανθρωπότητα; Κι αν ναι, πώς;

Μα, φυσικά. Έχω κι εγώ στιγμές απαισιοδοξίας, αλλά, ξέρετε, είμαι παιδί της μητέρας μου. Η μητέρα μου είναι πολύ αισιόδοξος άνθρωπος και ένα μέρος αυτής της αισιοδοξίας έχει περάσει και σε μένα. Πέρα από αυτό, πιστεύω στον Ιησού Χριστό. Πάνω απ’ όλα είμαι άνθρωπος της πίστης, και δεν μπορώ να έχω πίστη χωρίς ελπίδα. Με βάση λοιπόν το ποια είμαι και πώς αυτοπροσδιορίζομαι, η απάντησή μου είναι «ναι», ένα καλύτερο μέλλον είναι εφικτό. Όσο για όσα ανέφερα προηγουμένως, την κοινότητα, την τέχνη, την πίστη, είναι στοιχεία που συνοδεύουν την ανθρωπότητα από την αρχή της ύπαρξής της. Η πίστη μας, δηλαδή ο πυρήνας πάνω στον οποίο χτίζουμε τη ζωή μας, και η κοινότητά μας, οι άνθρωποι γύρω μας, οι φίλοι, η οικογένεια, οι γείτονες, είναι καθοριστικές.

Μιλάτε συχνά για την «κοινότητα». Είναι τόσο σημαντική; Και πού βρίσκεται ο εαυτός μας μέσα σε αυτήν;

Πριν απευθυνθούμε στον κόσμο, ας ξεκινήσουμε από τον εαυτό μας και μετά από την κοινότητά μας. Διότι μπορείς να βοηθήσεις την κοινότητά σου μόνο στον βαθμό που έχεις βοηθήσει τον εαυτό σου, σωστά; Πρέπει λοιπόν να φροντίσουμε πρώτα τον εαυτό μας. Δεν αναφέρομαι σε επιφανειακά ζητήματα ούτε σε πράγματα που μπορεί κανείς να αγοράσει. Μιλάω για την πνευματική, τη συναισθηματική και την ψυχική μας υγεία. Και πώς θα βοηθήσεις την κοινότητά σου προτού βγεις στον κόσμο για να προσφέρεις βοήθεια; Τι έχεις κάνει για τους ανθρώπους γύρω σου; Τι έχεις κάνει για την οικογένειά σου; Είσαι καλή κόρη; Αν έχεις μητέρα και πατέρα, πώς στέκεσαι απέναντί τους ως κόρη; Πώς στέκεσαι ως αδελφός ή αδελφή, ως φίλος; Πώς στέκεσαι ως μέλος της ενορίας ή της εκκλησίας σου, μέσα σε ένα σχολείο, ως δάσκαλος; Με άλλα λόγια, πώς δίνεις το παρών στη δική σου κοινότητα;

Έχουμε όμως διάθεση να συνδέσουμε τον εαυτό μας με την ανθρωπότητα;

Νομίζω ότι, όταν εξετάζουμε αυτά τα ζητήματα σε ένα πολύ βασικό, πρακτικό επίπεδο, οι συζητήσεις για την ανθρωπότητα και τον κόσμο αρχίζουν να φαίνονται πιο εφικτές. Όχι σαν κάτι τόσο τεράστιο που ίσως να μη συμβεί ποτέ. Διότι, όταν οι άνθρωποι μιλούν για έναν καλύτερο κόσμο, ένα καλύτερο μέλλον, ένα καλύτερο αύριο, όλο αυτό ακούγεται τόσο μεγαλεπήβολο, τρομακτικό, ενίοτε και ακατόρθωτο. Αλλά πώς τρώει κανείς έναν ελέφαντα; Κομμάτι κομμάτι, βήμα βήμα. Έτσι ξεκινάμε αυτή τη συζήτηση και έτσι φτάνουμε στον στόχο μας: ασχολούμενοι με ό,τι έχουμε μπροστά μας. Σε ένα πολύ πρακτικό επίπεδο: πώς δίνεις το παρών στην κοινότητά σου όταν ψηφίζεις στις ενδιάμεσες ή στις προεδρικές εκλογές; Ποια είναι η στάση σου;

Γιατί τραγουδάτε;

Τραγουδάω επειδή γι’ αυτό πλάστηκα, και επομένως οφείλω να το κάνω. Νομίζω ότι πολλοί από εμάς, κάποια στιγμή στη ζωή μας, αναρωτιόμαστε: «Για ποιο σκοπό πλάστηκα; Ποιο είναι το χάρισμά μου;». Ή, ακόμα κι αν δεν το θέσουμε ως ερώτημα, κάποια στιγμή το ανακαλύπτουμε. Όταν κάποιοι μου λένε: «Εκέπ, η φωνή σου με άγγιξε. Εκείνο το τραγούδι που ερμήνευσες ή που έγραψες με ευλόγησε, μου έδωσε κουράγιο, ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν να ακούσω με όσα περνούσα. Πρέπει να το ακούσουν κι άλλοι», τότε συνειδητοποιείς κάτι σημαντικό. Όταν οι άλλοι σού λένε τέτοια πράγματα, είτε για τον τρόπο που βοηθάς τους γύρω σου, είτε για το πόσο προσιτός είσαι, είτε για την υπομονή σου ως δάσκαλος, καταλαβαίνεις ότι υπάρχει κάτι μοναδικό σε αυτό που κάνεις.

Το «χάρισμα», στο οποίο αναφερθήκατε και παραπάνω;

Είναι ένα χάρισμα που έχεις, και πρέπει να συνεχίσεις να το καλλιεργείς, να επιτρέπεις σε περισσότερους ανθρώπους να το δουν ή να το βιώσουν. Μη σταματάς, συνέχισε! Αν σταματήσεις ή αν το κρατήσεις μόνο για τον εαυτό σου, αδικείς όχι μόνο εσένα αλλά και την κοινότητά σου, ακόμα και ολόκληρο τον κόσμο. Γι’ αυτό τραγουδάω. Και γι’ αυτό το κάνω ακόμα κι όταν είμαι κουρασμένη, ακόμα κι αν έχω τσακωθεί με κάποιον ή αν ένιωσα ότι δεν με σεβάστηκαν, ας πούμε, κάποιος διοργανωτής. Γιατί το θέμα δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι οι άνθρωποι. Δεν αφορά εμένα, δεν έχει να κάνει πάντα με το πώς νιώθω ή με το τι θέλω να κάνω. Πλάστηκα γι’ αυτό, άρα οφείλω να το κάνω, και δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Και λατρεύω να το κάνω, μην παρεξηγηθώ. Λατρεύω να τραγουδάω. Αλλά η αγάπη μπορεί μερικές φορές να είναι φευγαλέα. Τόσο φευγαλέα.

Και τι κάνουμε όταν η αγάπη είναι φευγαλέα;

Ακόμα κι αν η αγάπη γι’ αυτό που κάνω κάποιες στιγμές μοιάζει να ξεθωριάζει, η εντολή παραμένει, δεν αναιρείται. Και, κατά συνέπεια, παραμένει σταθερή και η υπακοή μου σε αυτή την εντολή, η απόλυτη αφοσίωση σε αυτό που έχω κληθεί να κάνω. Κάποιοι ίσως πουν ότι η αγάπη θα έπρεπε να υπάρχει πάντα. Κατά τη γνώμη μου, όμως, η αγάπη ενίοτε έρχεται και φεύγει. Τις περισσότερες φορές είναι εκεί, αλλά στις στιγμές που νιώθεις πως δεν το αγαπάς πια, η εντολή παραμένει. Τραγουδάω επειδή το αγαπώ. Κι όταν η αγάπη μοιάζει να εξασθενεί, αυτή η εντολή με κρατά σε πορεία. Και καθώς συνεχίζω, ερωτεύομαι ξανά και ξανά το χάρισμά μου και τη χαρά του να μπορώ να το αξιοποιώ. Να γιατί τραγουδάω.

Τι θα ακούσουμε στην Αθήνα;

Καταρχάς, θα ακούσετε τους μουσικούς μου. Είναι η πρώτη φορά που συνεργάζομαι με τον ντράμερ Τζέισον Μπράουν και είμαι πραγματικά ενθουσιασμένη. Έχω ακούσει μέρος της απίστευτης δουλειάς του με την Κάρμεν Λάντι (Carmen Lundy) και τον Μόντι Αλεξάντερ (Monty Alexander). Με τον Λούθερ Άλισον συνεργάζομαι εδώ και… πω πω, κάπου τρία-τέσσερα χρόνια. Και φυσικά ο Ντάριλ Τζόουνς. Είμαι πραγματικά ενθουσιασμένη που φέρνω αυτό το σχήμα. Θα ακούσετε τη μουσική τους δεινότητα και κομμάτια από το άλμπουμ, αλλά και άλλα που δεν έχω ηχογραφήσει ακόμα. Αυτά τα ερμηνεύουμε με μεγάλη χαρά, και στις περιοδείες των τελευταίων μηνών έχουν χαρίσει χαρά σε πολύ κόσμο. Θα διακρίνετε τον ενθουσιασμό μου και την αγάπη μου για τη μουσική. Ελπίζω να ακούσετε και να νιώσετε και την αγάπη μου για τους ανθρώπους. Ανυπομονώ να συναντήσω το κοινό της Αθήνας και να παίξω για όλους εσάς.

Έχετε ακούσει ποτέ ελληνική μουσική; Γνωρίζετε κάτι για τον ελληνικό πολιτισμό γενικότερα;

Λοιπόν, το μόνο τραγούδι που ξέρω είναι η «Μισιρλού», αλλά δεν ξέρω πώς ακούγεται στην παραδοσιακή του μορφή. Είναι άραγε ελληνικό δημοτικό τραγούδι; Μπορεί και να είναι. Στάσου, εσύ υποτίθεται ότι πρέπει να μου κάνεις ερωτήσεις… Δεν ξέρω γιατί σου κάνω εγώ ερωτήσεις. Τέλος πάντων, η εκδοχή που ξέρω είναι του Ντικ Ντέιλ, από το «Pulp Fiction».

Εκτός από τη «Μισιρλού»;

Όσον αφορά τον ελληνικό πολιτισμό, μας έχουν διδάξει ελληνική μυθολογία, οπότε γνωρίζω αυτή την πτυχή, καθώς και κάποια πράγματα για τη λογοτεχνία. Όσο για το φαγητό, λατρεύω τη μεσογειακή κουζίνα, οπότε δεν νομίζω να έχω πρόβλημα στην Αθήνα. Υπάρχει ένα πιάτο σας με γέμιση τυλιγμένη σε αμπελόφυλλα, πάνω στο οποίο ρίχνετε ελαιόλαδο. Κάθε φορά που το βλέπω, μου θυμίζει ένα πιάτο από το Καμερούν που φτιάχνεται με κοκογιάμ (cocoyam), ένα αμυλούχο ριζώδες λαχανικό, τυλιγμένο σε φύλλα μανιόκας. Το μαγειρεύουμε σε φοινικέλαιο, σαν στιφάδο. Είναι απίστευτα νόστιμο, το αγαπημένο μου πιάτο από το Καμερούν. Αυτά μπορώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή. Είμαι σίγουρη όμως ότι μόλις φτάσω θα δω ή θα ακούσω διάφορα πράγματα, αγάλματα, κτίρια, ίσως μουσική, και απλώς θα… ξέρω, υποθέτω. Για παράδειγμα, η άρπα… μήπως προέρχεται από την Ελλάδα; Δεν είμαι σίγουρη αν έχει αφρικανικές ρίζες, από την Αίγυπτο ας πούμε, ή αν προέρχεται από την Ελλάδα… Τέλος πάντων, αν η άρπα κατάγεται όντως από την Αίγυπτο ή την Ελλάδα, αυτό το ήξερα. Οπότε ναι, ξέρω κάποια πράγματα, κυρίως για την τέχνη, αλλά όχι πολλά για την πολιτική ή την οικονομία. Η μητέρα μου σίγουρα ξέρει περισσότερα, αλλά εσύ ρώτησες εμένα, όχι εκείνη, οπότε… Ναι, οι γνώσεις μου περιορίζονται κυρίως στο καλλιτεχνικό κομμάτι του πολιτισμού.

Πώς πιστεύετε ότι θα επηρεάσει η τεχνητή νοημοσύνη τη μουσική στο μέλλον, αν δεν το έχει κάνει ήδη;

Για να δώσω μια σύντομη απάντηση, γιατί το θέμα θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια πολύ μεγάλη και συναισθηματικά φορτισμένη συζήτηση: θα έλεγα ότι επηρεάζεται η αυθεντικότητα της μουσικής. Ακούω κάτι και σκέφτομαι: «Αυτό ακούγεται υπερβολικά τέλειο». Ποτέ δεν μου άρεσε ιδιαίτερα η μουσική που είναι απόλυτα τέλεια. Όλοι έχουμε καλλιτέχνες, φωνές ή ήχους που θεωρούμε «τέλειους», αλλά η ουσία της τελειότητας βρίσκεται ακριβώς στην ατέλεια. Αυτό που με απωθεί στη μουσική που παράγει η τεχνητή νοημοσύνη είναι ότι το αποτέλεσμα είναι υπερβολικά τέλειο. Σκέφτομαι: «Αυτό δεν είναι διασκεδαστικό, είναι σχεδόν επώδυνο να το ακούς». Χάνονται όλες εκείνες οι λεπτές αποχρώσεις που συνοδεύουν την ανθρώπινη φωνή, τη μουσική που δημιουργείται εξ ολοκλήρου από πραγματικούς ανθρώπους. Χάνεται η αυθεντικότητα της ίδιας της ζωής.

Άρα χάνονται ο αυθορμητισμός και η αυθεντικότητα;

Υπάρχει κάτι στο να ζεις, στο να υπάρχεις πραγματικά, αληθινά, ειλικρινά και ολοκληρωτικά, που αποτυπώνεται στη μουσική, είτε μέσα από τη φωνή είτε μέσα από τα όργανα που λειτουργούν ως δίαυλος για τη φωνή σου. Αυτή ακριβώς η αυθεντικότητα χάνεται. Αυτό επηρεάζεται και θα συνεχίσει να επηρεάζεται, και η επίδραση είναι ήδη ορατή. Από την άλλη, για πολλούς μεγαλύτερους ακροατές ίσως είναι πιο εύκολο να βρουν αμέσως αυτό που αναζητούν. Υπάρχει βέβαια έντονος προβληματισμός γύρω από την τεχνητή νοημοσύνη. Δεν χρειάζεται όμως να ανησυχείς, ας πούμε, αν ένας καλλιτέχνης θα «ακυρωθεί», γιατί πρόκειται απλώς για τεχνητή νοημοσύνη. Δεν υπάρχει πραγματικό πρόσωπο από πίσω, οπότε όλα γίνονται πολύ πιο απλά. Αναζητάς τον ήχο που θέλεις να ακούσεις και τον έχεις αμέσως στη διάθεσή σου. Ξέρω ότι πολλοί «θείοι» και «θείες» μου εκτιμούν πραγματικά το πόσο εύκολα βρίσκουν αυτό που ψάχνουν. Όταν όμως ακούω τι επιλέγουν, νιώθω ότι λείπει η αυθεντικότητα μιας ζωής που έχει βιωθεί. Αυτό μπορείς να το νιώσεις και να το ακούσεις στον ήχο. Αυτό είναι για μένα το πιο σημαντικό και το πιο άμεσο σημείο που μπορώ να επισημάνω.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

Πάνω απ’ όλα, να περάσω περισσότερο χρόνο με την οικογένειά μου. Θέλω επίσης κάποια στιγμή να ηχογραφήσω το επόμενο project μου. Έχω πολλές ιδέες και θέλω να τις υλοποιήσω. Αλλά πριν το ηχογραφήσω, θέλω να το παρουσιάσω ζωντανά. Προτιμώ να εμφανίζομαι πριν από την ηχογράφηση, γιατί έτσι εκφράζω τις ιδέες μου και τις βιώνω, ώστε να μη σπαταλάμε χρόνο στο στούντιο κάνοντας ουσιαστικά πρόβες. Τα σχέδιά μου περιλαμβάνουν επίσης να συνεχίσω να φροντίζω τον εαυτό μου και τους ανθρώπους γύρω μου, ώστε να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Όχι μόνο για μένα, αλλά και για τους φίλους και την οικογένειά μου, καθώς και για τους ανθρώπους που συναντώ στις περιοδείες. Αυτό με βοηθά να έχω καθαρό μυαλό και ανοιχτή καρδιά, ώστε να μπορώ να δημιουργώ, να δείχνω αγάπη στους ανθρώπους που συναντώ, να φέρομαι στους άλλους με καλοσύνη και να ζω τη ζωή μου με ειλικρίνεια και θάρρος. Αυτά είναι, λοιπόν, τα σχέδιά μου, για την ώρα. Και να συνεχίσω να απολαμβάνω καλό φαγητό και καλή μουσική. Θέλω να δω περισσότερες ζωντανές εμφανίσεις άλλων καλλιτεχνών την επόμενη χρονιά. Ανυπομονώ να συνεχίσω τις περιοδείες και να γνωρίσω κι άλλους ανθρώπους στον δρόμο. Πέρυσι, για παράδειγμα, συνάντησα αρκετές φορές τη Σεσίλ ΜακΛόριν Σαλβάν. Είμαι περίεργη να δω ποιους άλλους θα συναντήσω. Ελπίζω να πετύχω την Ντάιαν Ριβς και τον Μπράνφορντ Μαρσάλις στις δικές τους περιοδείες. Ναι, λοιπόν: καλό φαγητό, καλή μουσική. Θέλω να ζήσω μια όμορφη ζωή και να είμαι ένα καλό μέλος της κοινότητάς μου, καλή για τους ανθρώπους γύρω μου. Αυτό ανυπομονώ να κάνω στο μέλλον.

Το πρωτότυπο άρθρο https://www.tovima.gr/2026/11/18/culture/i-nea-foni-tis-tzaz-erxetai-sto-megaro-i-ekep-inkouelle-mila-sto-vima/ ανήκει στο μουσική – ΤΟ ΒΗΜΑ .
‹ ›