
Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή
Φωτό: Νεφέλη Καραφυλλάκη, Δώρα Δημητρίου
Φωτό: Νεφέλη Καραφυλλάκη, Δώρα Δημητρίου
Φωτό: Νεφέλη Καραφυλλάκη, Δώρα Δημητρίου
Φωτό: Νεφέλη Καραφυλλάκη, Δώρα Δημητρίου
Φωτό: Νεφέλη Καραφυλλάκη, Δώρα Δημητρίου
Τι χρειάζεται να αλλάξει για να ξεριζώσουμε επιτέλους τον σεξισμό από την κοινωνία μας;
Πάρα πολλά. Νομίζω ότι εμείς που συζητάμε αυτά τα θέματα, ενημερωνόμαστε και προσπαθούμε να αλλάξουμε αντιλήψεις, ζούμε μέσα σε μια μικρή φούσκα. Έξω από αυτήν, ο σεξισμός και η πατριαρχία καλά κρατούν. Και ξέρεις τι με στενοχωρεί περισσότερο; Η εσωτερικευμένη πατριαρχία. Να βλέπω γυναίκες να αναπαράγουν στερεότυπα που στρέφονται εναντίον τους. Δεν τις κατηγορώ. Έτσι μεγάλωσαν, έτσι έμαθαν να σκέφτονται. Κι εγώ, μέχρι πριν από λίγα χρόνια, έλεγα ότι δεν θέλω να πηγαίνω σε γυναίκα γιατρό. Κάποια στιγμή αναρωτήθηκα: Γιατί; Σε άλλη Ιατρική Σχολή σπούδασαν οι γυναίκες; Άλλες εξετάσεις έδωσαν; Τότε συνειδητοποίησα πόσο βαθιά ριζωμένη ήταν μέσα μου μια προκατάληψη που δεν είχα σκεφτεί ποτέ να αμφισβητήσω. Το ίδιο συμβαίνει και στις επαγγελματικές κουζίνες, που για χρόνια ήταν βαθιά σεξιστικά περιβάλλοντα. Οι γυναίκες περιορίζονταν στη λάντζα ή στις σαλάτες, χωρίς τις ίδιες ευκαιρίες εξέλιξης. Τα πράγματα αλλάζουν, αλλά έχουμε ακόμη δρόμο. Θυμάμαι μια εκδήλωση για το κρασί, όπου μια γυναίκα υποστήριξε ότι αν ένας σεφ ή ιδιοκτήτης πιει λίγο παραπάνω και παρενοχλήσει μια εργαζόμενη, εκείνη δεν χρειάζεται να δώσει σημασία. Πήρα αμέσως τον λόγο και αντέδρασα έτσι όπως έπρεπε. Δεν γίνεται να δικαιολογούμε τέτοιες συμπεριφορές επειδή κάποιος πίνει ή επειδή «έτσι είναι οι άντρες». Και εδώ βρίσκεται μια τεράστια παρανόηση. Πολλοί εξακολουθούν να πιστεύουν ότι φεμινισμός σημαίνει να μισείς τους άντρες. Καμία σχέση. Φεμινισμός σημαίνει να αντιστέκεσαι στην κακοποίηση, στον σεξισμό, στην υποτίμηση, στις διακρίσεις. Και οι άντρες πρέπει να συμμετέχουν ενεργά σε αυτή την προσπάθεια. Όταν σε μια αντροπαρέα κάποιος κάνει ένα αστείο για τον βιασμό ή σχολιάζει προσβλητικά το σώμα μιας γυναίκας, οι υπόλοιποι πρέπει να αντιδρούν. Να μη γελούν, να μη σιωπούν, να του λένε ότι αυτό δεν είναι αποδεκτό. Δεν μπορούμε να περιμένουμε από τις γυναίκες να δίνουν μόνες τους αυτή τη μάχη. Για να αλλάξουν πραγματικά τα πράγματα, πρέπει πρώτα και οι άντρες να γίνουν φεμινιστές.
Και κάπως έτσι τελείωσε μια ακόμη κουβέντα μας. Μία από τις πολλές που έχουμε κάνει στα δεκαπέντε χρόνια που γνωριζόμαστε. Πήρα το βιβλίο μου και έφυγα από το όμορφο στούντιο της Μαριλού για να ανηφορίσω προς το σπίτι μου, λίγους δρόμους πιο πάνω. Είχαμε πει κι άλλα, εκτός συνέντευξης. Είχα γεμάτο κεφάλι και καρδιά, πολλά να σκεφτώ και ακόμη περισσότερα να βάλω μέσα μου σε τάξη. Ένιωθα, όμως, καλύτερα απ’ ό,τι όταν είχα φτάσει.
Τα βιβλία της Μαριλού, με τα έντονα χρώματα και τα δυνατά μηνύματα, δεν υπόσχονται μαγικές λύσεις. Προσφέρουν κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: γνώση, κατανόηση και την υπενθύμιση ότι δεν είμαστε μόνες. Ότι αξίζουμε τη φροντίδα και την αγάπη που τόσο απλόχερα δίνουμε στους άλλους. Ότι χρειάζεται να ακούμε το σώμα μας, να το σεβόμαστε και να το θρέφουμε σωστά.
Είναι ωραίο να γράφεις για το φαγητό, να ανακαλύπτεις γεύσεις και να μοιράζεσαι ιστορίες γύρω από ένα τραπέζι. Είναι ακόμη ωραιότερο να θυμάσαι ότι το φαγητό δεν είναι μόνο απόλαυση ή ένας τρόπος να ικανοποιήσεις την πείνα σου. Είναι δύναμη, φροντίδα, το καύσιμο για όλα όσα θέλεις να ζήσεις και να καταφέρεις. Και κυρίως, δεν είναι θερμίδες και ενοχές. Είναι ένας τρόπος να έρθεις πιο κοντά στο σώμα σου, να το αγαπήσεις όπως είναι και να μην επιτρέψεις σε κανέναν να μετρήσει την αξία σου με τη μεζούρα γύρω από τη μέση σου.



