
Η Βαγγελιώ είναι μια 65χρονη γυναίκα που φροντίζει τον κατάκοιτο και κακοποιητικό άντρα της. Εκτελεί το «καθήκον» της μηχανικά, αλλά το βλέμμα της κουβαλά τους αναστεναγμούς μιας ολόκληρης ζωής. Το νιώθουμε ήδη από τα πρώτα πλάνα. Έχουμε αρχίσει να φανταζόμαστε τι μπορεί να πέρασε. «Η μαμά έπεφτε συχνά από τις σκάλες όταν ήμασταν μικρά», θα πει ο ένας γιος στον άλλον
Η υπέροχη φωτογραφία του Σίμου Σαρκετζή και η μουσική του Λευτέρη Μουμτζή, που κρατά διαρκώς «σεκόντο» στο αίσθημα, είναι οι καλύτεροι σύμμαχοι του Αλεξίου στη δημιουργία της ατμόσφαιρας. Ο σκηνοθέτης επέλεξε πολύ σοφά να ακονίσει τα μαχαίρια της πατριαρχίας στο πεδίο της ελληνικής επαρχίας, που εντείνει το κλειστοφοβικό αίσθημα, όπως ένας βάλτος που τραβά σαν ρουφήχτρα τις ζωές των ανθρώπων της, ειδικά των νέων. Η παρέα που έχει στηθεί γύρω από τον πατέρα της Βίκυς, τον οποίο υποδύεται ο Μιχάλης Ιατρόπουλος, ίσως μια σκάλα πιο ανεβασμένη σε θυμό και ένταση απ’ όσο χρειάζεται η ταινία, αναδεικνύει ακριβώς αυτό: τις παθογένειες μιας πατριαρχικής, κλειστής κοινωνίας. Αυτές συμπυκνώνει, μάλιστα, μέσα σε μερικές μόλις σκηνές ο πάντα υψηλής κλάσης ηθοποιός Νίκος Γεωργάκης, ο οποίος υποδύεται τον αστυνομικό της επαρχίας: αυτόν που αφηγείται ρατσιστικές ιστορίες, που λαδώνεται, που κάνει χάρες και εξυπηρετήσεις, που έχει ένα περίστροφο εδώ και τριάντα πέντε χρόνια μόνο και μόνο για να το επιδεικνύει στο τραπέζι ενός καφενείου, όταν χρειάζεται να σπείρει ματσίλα. Η πρωτοεμφανιζόμενη Χριστιάνα Ματέλσκα Τόκα κάνει ένα καλό ντεμπούτο, αλλά είναι η έμπειρη Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη που, σε μια πολύ σημαντική στιγμή της στο ελληνικό σινεμά, χτίζει μια ερμηνεία απολύτως στέρεη, πολυεπίπεδη και στιβαρή, και μάλιστα χωρίς πολλές κουβέντες. Ίσα ίσα που οι σιωπές και τα βλέμματά της γίνονται αφηγητές της δικής της ιστορίας κακοποίησης. Όσα χρειάζεται να ξέρουμε είναι εκεί, στο πρόσωπό της και στον ήχο της φωνής της, αλλά και σε μία από τις ουσιαστικές σκηνές της ταινίας, όταν η Βαγγελιώ τηλεφωνεί στον γιο της για να αναγνωρίσει και το δικό του τραύμα. Ναι, έπρεπε, ως μαμά, να αντιδράσει όταν ο αυταρχικός μπαμπάς τον άφησε στη μέση του πουθενά, τεσσάρων χρονών, στο Πόρτο Χέλι, επειδή έκλαιγε και ήθελε ένα παγωτό. Κομβική σκηνή για όλα τα διαγενεακά τραύματα που ξύνει η «Θάλασσα από γυαλί», η οποία μας χαρίζει δύο γενναίες ηρωίδες, που αναπόφευκτα μας φέρνουν στο μυαλό το αρχετυπικό πλέον θηλυκό δίδυμο Θέλμα και Λουίζ. Η «Θάλασσα από γυαλί» κυκλοφορεί στις αίθουσες από την εταιρεία διανομής Weird Wave.

