Skip to content
Διάρκεια άρθρου: Λιγότερο απο 1 λεπτό Λεπτά

ΠΑΤΕΡΑΣ

Στοργικός πατέρας, αγαπημένος σύζυγος και πολυάσχολος businessman βλέπει τη ζωή του να διαλύεται, όταν εξαιτίας λάθους του το δύο ετών παιδί του βρίσκει τραγικό θάνατο.

Στην τρίτη ταινία της καριέρας της, η Σλοβάκα Τερέζα Νβοτόβα αντλεί έμπνευση από ένα αληθινό γεγονός που συνέβη σε γνωστό της, επιχειρώντας να εξερευνήσει το ψυχολογικό και νευρολογικό εκείνο φαινόμενο κατά το οποίο ένας γονιός ξεχνά ακούσια το μωρό του στο πίσω κάθισμα του κλειδωμένου αυτοκινήτου του. Το εν λόγω (προσωρινό) μπλοκάρισμα της μνήμης έχει ονομαστεί επιστημονικά ως «σύνδρομο του ξεχασμένου μωρού» και κατά τα φαινόμενα μπορεί να συμβεί σε κάθε στρεσαρισμένο ενήλικα.

Ο Μίχαλ είναι ένας αγαπημένος σύζυγος και πατέρας, με μια φαινομενικά συνηθισμένη όσο και ευκατάστατη οικογενειακή ζωή. Μια μοιραία στιγμή απροσεξίας, ωστόσο, κατά τη διάρκεια μιας κρίσιμης για το επαγγελματικό του μέλλον μέρας, θα ανατρέψει τα πάντα, οδηγώντας σε μια ανεπανόρθωτη απώλεια. Από εκεί κι έπειτα η ζωή του μετατρέπεται σε μια διαρκή αναμέτρηση με τις ενοχές, την κοινωνική κατακραυγή και την αδυναμία να κατανοήσει πώς και γιατί συνέβη σε αυτόν κάτι το τόσο φρικτό. Παράλληλα, η σχέση του με τη σύζυγό του δοκιμάζεται στα όρια της διάλυσης, καθώς το πένθος δεν βιώνεται με τον ίδιο τρόπο από τους δύο ανθρώπους.

Η Σλοβάκα auteur προσεγγίζει μ’ έναν σχεδόν ντοκιμαντερίστικο τρόπο το θέμα της, επιλέγοντας μεγάλης διάρκειας πλάνα, με την κάμερα να στέκει ασφυκτικά κοντά στον βασικό της ήρωα, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση πως τα γεγονότα διαδραματίζονται σε πραγματικό χρόνο (ειδικά εκείνα του πρώτου μέρους, το οποίο ολοκληρώνεται με τη συνειδητοποίηση του θανάτου της μικρής Ντομίνικα). Τούτο το εύρημα λειτουργεί με τρόπο αποτελεσματικό ως προς την αμεσότητα της αφήγησης, αφήνοντας τον θεατή να νιώθει πως βρίσκεται σχεδόν εγκλωβισμένος στην ίδια αγχωτική μέρα του Μιχάλ, βιώνοντας από πρώτο χέρι τα στάδια της κατάρρευσής του, δίχως να παρέχεται δυνατότητα αποστασιοποίησης. Στο κομμάτι αυτό, ο «Πατέρας» λειτουργεί ως ένα εν δυνάμει ψυχολογικό θρίλερ, το οποίο σιγοβράζοντας στήνει τα θεμέλια για το μεγάλο μπαμ του δεύτερου μέρους.

Δυστυχώς, η σεναριακή «έκρηξη» δεν έρχεται, μιας και άπαξ της ανακάλυψης της σορού της Ντομίνικα στο αυτοκίνητο του πατέρα της το στόρι κάπου εκτονώνεται παίρνοντας την τυπική μορφή μιας δικαστικής και κοινωνικής διαμάχης. Η Νβοτόβα αναλώνεται σε μια διδακτικού τύπου προσέγγιση περί της λειτουργίας του ανθρώπινου μυαλού υπό συνθήκες άγχους, μετατρέποντας την ταινία της σ’ ένα «ακαδημαϊκό» όσο και επαναλαμβανόμενο δοκίμιο γύρω από τον ηθικό και νομικό ορισμό της πρόθεσης και της ενοχής. Η ψυχολογική παρατήρηση ενός σοκαρισμένου πατέρα και η δαμόκλειος σπάθη της φυλακής που κρέμεται από πάνω του αντιπαραβάλλεται με τα κουτσομπολιά του φιλικού του περιγύρου και τις «δίκες» του όχλου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με τρόπο εύκολο, που αντί να προσδίδει βάρος στην πατρική ψυχοσύνθεση αφαιρεί από την ένταση της συναισθηματικής φόρτισης.

Το πρωτότυπο άρθρο https://freecinema.gr/movies/otec/ ανήκει στο FreeCinema .
‹ ›