
Με πρωταγωνίστριες την Μπέττυ Βακαλίδου και την Έλενα Τοπαλίδου, η «ΜΑΧΗ» ισορροπεί αξιοθαύμαστα ανάμεσα στο δράμα και το χιούμορ, αναζητώντας την αλήθεια των χαρακτήρων μέσα από τις αντιφάσεις και τα προσωπικά τους βιώματα. Για τον σκηνοθέτη, άλλωστε, η ιστορία δεν αποτελεί μια πολιτική δήλωση ή μια ταινία με διδακτικό χαρακτήρα, αλλά μια βαθιά ανθρώπινη προσέγγιση της οικογένειας και της ανάγκης για αποδοχή και συμπερίληψη.
Η χημεία τους, ωστόσο, φαίνεται πως χτίστηκε μέσα από μια μακρά διαδικασία προετοιμασίας.
Κάναμε πρόβες δύο χρόνια με την Μπέττυ, διότι έπρεπε να έχει μέσα της και τον στρατιωτικό. Έπρεπε να μετατραπεί σε έναν δωρικό στρατιωτικό, που έγινε πιο κλειστός με τα χρόνια. Αυτό έπρεπε να δουλευτεί πάρα πολύ, ώστε να μην έχει εκρήξεις. Αντίθετα, το δυναμόμετρο της ταινίας έπρεπε να είναι η μικρή, η Τοπαλίδου, που κουβαλάει το «γαμώτο» και τον θυμό της, αλλά και όλη αυτή την τεράστια αγάπη. Στις πρόβες έχω μάθει, ως ντοκιμαντερίστας, να αρπάζω τη στιγμή. Αυτό ενσωματωνόταν στο σενάριο μέχρι και την τελευταία στιγμή. Γράψαμε οκτώ drafts και γυρίσαμε το τελευταίο. Θέλαμε να υπάρχει κάτι αυθεντικό. Πιστεύω πως αυτές οι δύο διαφορετικές προσεγγίσεις λειτούργησαν. Το είδα, είδα τη χημεία τους από την πρώτη συνάντηση.
Θυμάστε εκείνη την πρώτη συνάντηση;
Θυμάμαι την πρώτη μέρα που συναντήθηκαν. Μπήκε η Έλενα στο σπίτι της Μπέττυς και της λέει: «Πειράζει να σε φωνάζω μπαμπά;» Εκείνη την περίοδο, το φθινόπωρο του 2023, η Έλενα είχε χάσει τον πατέρα της, με τον οποίο είχε έναν εξαιρετικά ισχυρό δεσμό. Ήταν συγκλονισμένη από το γεγονός. Έτσι, λοιπόν, ήμασταν τρεις άνθρωποι που, μέσα σε αυτή την ιστορία, υπηρετούσαμε την ίδια την ιστορία, αλλά ταυτόχρονα καταθέταμε πολύ έντονα τα προσωπικά μας βιώματα. Η Μπέττυ, που είναι ένας απόβλητος άνθρωπος, έπαιζε πάρα πολύ με τη δική της εκδίωξη από την οικογένειά της στον Έβρο, όταν ήταν 15 χρονών και την έστειλαν στο αναμορφωτήριο. Εγώ είχα τα δικά μου, η Έλενα είχε χάσει τον πατέρα της, με τον οποίο είχε έναν πολύ ισχυρό δεσμό, και είχε βιώσει μεγάλες αναταράξεις σε σχέση με τα προσωπικά της. Δουλέψαμε με πολύ μεγάλη αρμονία, αφοσιωμένοι στη δουλειά, με ελευθερία, πειραματισμό και πολλή αγάπη.
Το χιούμορ μοιάζει να λειτουργεί ως αντίβαρο σε όλη αυτή τη συναισθηματική και δραματουργική ένταση. Ήταν εξαρχής μέρος της σκηνοθετικής σας πρόθεσης;
Το χιούμορ προέκυπτε άμεσα! Όταν έχεις μια ιστορία με μεγάλο βάρος, με αυτό το οικογενειακό διακύβευμα, συν το ότι γνωρίζαμε και οι τρεις πως μέσα στην ταινία καταθέταμε τα προσωπικά μας βιώματα, χωρίς χιούμορ όλο αυτό θα ήταν βαρύγδουπο, μελοδραματικό. Έτσι, το χιούμορ ήταν κάτι ζητούμενο. Το λέγαμε εξαρχής, το κυνηγούσαμε στις πρόβες. Και ξέρετε, στην πραγματικότητα, οι πολύ δύσκολες στιγμές σε οδηγούν στο γέλιο. Μερικές φορές κοροϊδεύεις τον εαυτό σου, την ύπαρξή σου, τα πάντα. Είναι κομμάτι ζωής αυτό, συμβαίνει, είναι αληθινό, και έτσι το εντάξαμε. Επίσης, η Μπέττυ και η Έλενα έχουν εξαιρετική αίσθηση του χιούμορ. Με την Έλενα είχαμε πάρει την απόφαση εξαρχής πως θα υπηρετούσε το παιδικό στοιχείο: ένα παιδί που δεν έχει μεγαλώσει και που μπορεί να κάνει και «σκανταλιές» ή να έχει απορίες. Όλα αυτά οδηγούσαν στο χιούμορ εξ αντανακλάσεως. Ήταν κάτι που είχα πει εξαρχής και στις δύο κοπέλες. Και αυτό συνέβαινε και στα γυρίσματα. Η Μπέττυ χρησιμοποίησε το βίωμά της με έναν τρόπο που δεν είναι διδακτικός. Μπήκε στα παπούτσια του πατέρα και δημιούργησε μια χημεία που θέλαμε να βγει. Θέλαμε να μην υπάρχει ένα κέλυφος ανάμεσα στην ταινία και στην πραγματικότητα.
Πώς ισορροπεί κανείς ανάμεσα στην ανάγκη να μιλήσει για ζητήματα ταυτότητας και συμπερίληψης και στον κίνδυνο να καταλήξει σε μια διδακτική ή καταγγελτική αφήγηση;
Εξαρχής, δεν ήταν πρόθεσή μου να κάνω μια ακτιβιστική ταινία. Δεν ήρθαμε να κάνουμε δηλώσεις. Το λέω επειδή η Μπέττυ έχει τεράστια ιστορία ως ακτιβίστρια. Ήταν κεντρικό πρόσωπο στο πώς βγήκε προς τα έξω, στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και στις αρχές του ’80, η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα. Της είπα από την πρώτη στιγμή πως δεν κάνουμε ντοκιμαντέρ και δεν κάνουμε ακτιβιστική δήλωση. Δεν κάνουμε κάτι για να απευθυνθούμε σε μια κοινότητα. Είμαστε, φυσικά, απόλυτα ευαισθητοποιημένοι ως προς το θέμα της ταυτότητας, αλλά, περισσότερο απ’ όλα, η ταινία είναι και ένα αίτημα δημοκρατίας και συμπερίληψης. Είμαστε εδώ, δεν μπορεί να μας αγνοείτε.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.



