Γάτος με καπέλο που για τα παιδιά φτιάχνει τρελό χαμό, μηχάνημα χρονοταξιδευτή πρέπει να πάρει πίσω πριν γίνει το κακό. Τη δουλειά του θα τη σώσει ή ένα επικίνδυνο… κάτι τον κόσμο θα στοιχειώσει;
Την προηγούμενη φορά που το studio της Universal καταπιάστηκε με το φερώνυμο βιβλίο του Δρ.Σους, παρουσιάζοντας μια live action εκδοχή του (όπου τον ρόλο του γάτου με το καπέλο κρατούσε ο Μάικ Μάγερς), η αποτυχία ήταν ολοκληρωτική και παταγώδης σε όλα τα επίπεδα. Τόσο, μάλιστα, που η Όντρεϊ Γκάισελ, η χήρα του Αμερικανού συγγραφέα η οποία διαχειριζόταν τα εκδοτικά δικαιώματα των έργων του συζύγου της, απαγόρευσε την οποιαδήποτε ανάλογη διασκευή για το υπόλοιπο της ζωής της! Η Όντρεϊ πέθανε το 2018, ωστόσο, η απαγόρευση (μέσω των κληρονόμων της) καλά κρατεί.
Υπό αυτό το πρίσμα, η επαναπροσέγγιση (από πλευράς Warner Bros.) του βιβλίου που ο Δρ.Σους πρωτοδημοσίευσε στα 1957 δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετική από animated, παίρνοντας τη σχετική σκυτάλη από το «Γκριντς» του 2018 (το οποίο, παρεμπιπτόντως, είχε επίσης γνωρίσει μια αμφιλεγόμενη live action διασκευή, με τον Τζιμ Κάρεϊ να πρωταγωνιστεί στον κεντρικό ρόλο). Οι ομοιότητες δεν σταματούν εδώ, αφού σε αμφότερες (πλέον) τις πρόσφατες animated ταινίες που έχουν βασιστεί σε έργα του Δρ.Σους συναντάται το ίδιο πρόβλημα. Οι παιδικές ιστορίες που σκάρωνε η φαντασία του Αμερικανού συγγραφέα ήταν ιδιαίτερα σύντομες, κάνοντας την απόπειρα κινηματογραφικής διασκευής τους να απαιτεί extra σεναριακό γέμισμα ώστε να προκύψει ταινία «κανονικής» διάρκειας. Ό,τι είχε συμβεί στον «Γκριντς» συμβαίνει εκ νέου και σε τούτο, συνηγορώντας αφενός στον διχασμό ανάμεσα στο ύφος της πρωτότυπης πηγής και της διασκευής, αλλά και σ’ ένα κάποιο ξεχείλωμα της διάρκειας.
Στον μινιμαλισμό της original υπόθεσης που ήθελε δύο αδελφάκια (τα οποία βαριούνται αφόρητα στο σπίτι τους) να δέχονται την επίσκεψη ενός παλαβιάρη, ταραχοποιού γάτου με ριγέ καπέλο, έχει προστεθεί το εύρημα του «Ινστιτούτου Φαντασίας και Έμπνευσης». Σκοπός της υπηρεσίας αυτής είναι να σκορπά τη χαρά στα παιδιά που την έχουν ανάγκη, με τον περί ου ο λόγος γάτο ν’ αποτελεί τον πλέον αντισυμβατικό υπάλληλό της. Έχοντας διαλύσει το σύμπαν στις τελευταίες του αποστολές, ο γάτος με το καπέλο έχει μια ύστατη ευκαιρία να σώσει τη θέση του, αρκεί να καταφέρει να φτιάξει τη διάθεση της Γκάμπι και του Σεμπάστιαν δίχως… παράπλευρες απώλειες. Ο κακιασμένος Διευθυντής του Ινστιτούτου, ένα ρολόι με την ικανότητα να σε ταξιδεύει στον χρόνο, ένα τέρας που κανείς δεν ξέρει πως λέγεται και όλοι το αποκαλούν «κάτι», αλλά πάνω απ’ όλα η… αναρχική διάθεση του γάτου θα σταθούν ως σημαντικά εμπόδια στην ήρεμη ολοκλήρωση του έργου του.
Στον οπτικό τομέα, η Warner Bros. προσφέρει ένα τεχνικά άρτιο αποτέλεσμα γεμάτο ζωντανά χρώματα και εντυπωσιακά ψηφιακά τοπία, κάνοντας παιχνίδι με διάφορες animated τεχνικές που στην περίπτωση των σεκάνς του Ινστιτούτου (και ειδικότερα στον σχεδιασμό της φιγούρας του Διευθυντή του) δείχνουν όμορφα παλιακές. Η αχαλίνωτη φαντασία της πένας του Δρ. Σους μπολιάζεται με την παιδική ανάγκη για κέφι, παιχνίδι και ζωντάνια (υπό το καθεστώς των μη επιθυμητών αλλαγών της καθημερινότητας, ένεκα αναγκαστικής μετακόμισης), ποντάροντας από τη μία στη νοσταλγία του κοντινού παρελθόντος και από την άλλη στη δυσκολία προσαρμογής στο καινούργιο. Το παλαβό όσο και σουρεάλ στοιχείο με τα διάφορα trick που ο γάτος βγάζει από το… καπέλο του χτυπά από νωρίς κόκκινο, δίνοντας έναν αεικίνητο ρυθμό περιπλάνησης στο στόρι, ικανό να κερδίσει άμεσα την προσοχή της πιτσιρικαρίας.
Κάπου, όμως, το σενάριο φορτώνεται μ’ ένα σωρό κουλαμάρες (ο χρονοταξιδευτής είναι η πλέον βασική από αυτές), κάνοντας τον φρενήρη ρυθμό να «φωνάζει» πως χρειάζεται pause (εξ ου και η πλέον απολαυστική σκηνή είναι η… βωβή με το χρυσόψαρο που «τρέχει» για να προλάβει!), λες και το σκηνοθετικό δίδυμο φοβήθηκε ότι το παιδικό κοινό θα χάσει το ενδιαφέρον του αν οι ταχύτητες πέσουν έστω και λίγο. Η κορύφωση τύπου «Marvel για νήπια» παίρνει στο τέλος το πάνω χέρι από το ενίοτε slapstick και έξυπνο χιούμορ (τουλάχιστον όταν αυτό δεν καταφεύγει σε άτυχα λογοπαίγνια), δίνοντας στα δρώμενα μια σοβαρά απειλητική διάσταση, ενώ η πλοκή… μόνο τέτοια δεν είναι.