Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή
Στο Δουβλίνο, όπου εξακολουθούν να περιφέρονται τα λογοτεχνικά φαντάσματα του Τζέιμς Τζόις και του Σάμιουελ Μπέκετ, μια παρέα από… ροκάδες αποφάσισε να κάνει τόσο θόρυβο, ώστε να ακουστεί ως την άλλη άκρη του Ατλαντικού. Αρχικά ονομάζονταν The Fontaines, αλλά άλλαξαν το όνομά τους όταν ανακάλυψαν ότι υπήρχε ήδη ένα συγκρότημα με το ίδιο όνομα στο Λος Άντζελες. Αντ’ αυτού, επέλεξαν το Fontaines D.C.
Το όνομά τους είναι φόρος τιμής σε δύο διαφορετικές επιρροές. Η μία προέρχεται από τον κινηματογράφο και η άλλη από την… καταγωγή του συγκροτήματος. Το «Fontaines» είναι εμπνευσμένο από τον Τζόνι Φοντέιν, τον φανταστικό τραγουδιστή σε στιλ Σινάτρα από την κλασική ταινία του 1972 «Ο νονός», ενώ το «D.C.» σημαίνει Dublin City. Το γκρουπ δεν θέλει να κόψει τις ιρλανδικές ρίζες του, παρά το γεγονός ότι μόνο ένα από τα μέλη του είναι από την πόλη του Δουβλίνου.
Τα πρώτα χρόνια των Fontaines D.C.: ένα ερωτικό γράμμα στο Δουβλίνο
Ο frontman Γκριάν Τσάτεν γεννήθηκε στην Κάμπρια της βορειοδυτικής Αγγλίας, αλλά μεγάλωσε στο Σκέρις, παραθαλάσσια πόλη στα βόρεια της κομητείας του Δουβλίνου. Σε συνέντευξή του στην «Evening Standard» το 2020, ο Τσάτεν σημείωσε ότι το γεγονός πως δεν γεννήθηκε στην πρωτεύουσα επηρέασε την επιθυμία του να γίνει μέρος της: «Επειδή γεννήθηκα στην Αγγλία, είχα πάντα αυτή την αίσθηση του μη Ιρλανδού, οπότε αφιέρωνα πολύ χρόνο και προσπάθεια για να ξεπεράσω τους Ιρλανδούς και το Δουβλίνο. Με έκανε να μάθω το Δουβλίνο πιο διεξοδικά από πολλούς ανθρώπους που, σε σύγκριση με μένα, ίσως το θεωρούσαν λίγο δεδομένο».
Μετά τον πολιτιστικό οδοστρωτήρα του «Romance» (2024), και πριν καλά-καλά στεγνώσει το μελάνι από τις διθυραμβικές κριτικές, οι Fontaines D.C. παρουσίασαν λίαν προσφάτως τη νέα τους δουλειά, το «Dopamine Chamber». Άλλη μία αποθέωση για τους Γκριάν Τσάτεν (φωνητικά), Κόνορ Κέρλι (κιθάρα), Κόνορ Ντίγκαν ΙΙΙ (μπάσο), Τομ Κολ (τύμπανα) και Κάρλος Ο’Κόνελ (κιθάρα).
Η διαδρομή του συγκροτήματος, από το 2014 ως σήμερα, είναι γεμάτη λάμψη και μελόδραμα, ενώ παραμένει σταθερά ριζωμένη στην αποτύπωση του τόπου του και της μουσικής του. Το ντεμπούτο άλμπουμ τους, το «Dogrel» (2019), είχε άμεσο αντίκτυπο, ιδιαίτερα στους νέους που ζούσαν στην Ιρλανδία και ένιωθαν παραμελημένοι και απόβλητοι από την κοινωνία. Ερωτικό γράμμα στην πόλη τους, έσφυζε από post-punk ένταση, η δε αφήγησή του ήταν ωμή και ποιητική. Η ευρεία αναγνώριση από τους κριτικούς τούς «ανάγκασε» να μαζέψουν τα πράγματά τους και να μετακομίσουν στο Λονδίνο, όπου κυκλοφόρησαν τα «A Hero’s Death» (2020) και «Skinty Fia» (2022). Δύο άλμπουμ βυθισμένα στη λίμνη της νοσταλγίας.
«Romance»: το μεγάλο βήμα των Fontaines D.C.
Το 2024 το συγκρότημα κάνει τη μεγάλη του στροφή, αυτή που το έφερε στην κορυφή των rock bands. Σε παραγωγή του Τζέιμς Φορντ, γνωστού για τη δουλειά του με τους Gorillaz και τους Arctic Monkeys, οι Fontaines D.C. αλλάζουν δέρμα: ανταλλάσσουν τους βροχερούς, ποτισμένους με αλκοόλ δρόμους του Δουβλίνου με μια νέα cyberpunk φαντασία που μοιάζει με θρίλερ του Στάνλεϊ Κιούμπρικ. Το «Romance» ήταν κινηματογραφικό, δυστοπικό και απέκλινε ριζικά από τα προηγούμενα έργα τους.
Η δραματική αλλαγή στον ήχο τους έφερε και αλλαγή στην αισθητική. Έφυγαν τα βρόμικα, oversized μπλουζάκια και τα άβολα τζιν, και τη θέση τους πήραν φωτεινά, φανταχτερά αθλητικά ρούχα. Το νέο τους στιλ είναι ένα διασκεδαστικό νεύμα στον παραλογισμό των εμπορικών τάσεων της μόδας. Ωστόσο, παρά την αλλαγή, οι Fontaines D.C. δεν εγκατέλειψαν τις ποιητικές τους τάσεις. Κομμάτια όπως το «Death Kink» αναλύουν τις τοξικές σχέσεις με μια βραχνή ραχοκοκαλιά, ενώ το «Favourite» μάς μαλακώνει, καθοδηγούμενο από μια κιθάρα που κοιτά τον έναστρο ουρανό.
Συν τω χρόνω, η ποιότητα έφερε και την εμπορική επιτυχία. Το συγκρότημα περιόδευσε στη Βόρεια Αμερική, παίζοντας σε εμβληματικούς χώρους.
Οι Fontaines D.C. είναι κάτι πολύ περισσότερο από την καταγωγή τους. Το συγκρότημα έχει αποδείξει ότι η ταυτότητά του δεν ταυτίζεται με το στιλ του. Η ανάληψη ρίσκου και η επανεφεύρεσή τους τούς έχουν χαρίσει μια άξια θέση στην ιστορία της ροκ.
Dopamine Chamber»: το νέο άλμπουμ των Fontaines D.C.
Ακριβώς εδώ είναι η στιγμή που οι Fontaines D.C. φαίνεται να έχουν όλο τον κόσμο στα πόδια τους. Με το νέο τους άλμπουμ, το «Dopamine Chamber», το ιρλανδικό συγκρότημα επιβεβαιώνει ότι είναι ένα από τα καλύτερα της γενιάς του. Σοβαροί και συγκεντρωμένοι, αποδεικνύουν ότι η δημιουργική πορεία δεν είναι ποτέ μια ευθεία γραμμή. Η τελευταία τους δουλειά είναι το soundtrack της ένδοξης εποχής της διάσπασης της προσοχής μας. Οι ροκ ποιητές της γενιάς τους υφαίνουν με τη μουσική, τα τραγούδια και τους στίχους τους τον καμβά της δεκαετίας του ‘20. Παράλληλα, τελειοποιώντας και διευρύνοντας τον ήχο τους, έχουν προσθέσει vintage συνθεσάιζερ, έγχορδα και, εντελώς απενοχοποιημένα, τη Ροσαλία στο τραγούδι «Where Is Gone?».
Το «Dopamine Chamber» χτίζει έναν ηχητικό κόσμο που θυμίζει με απόκοσμο τρόπο τη σύγχυση που βιώνουμε, κάτι που είναι ακριβώς και η πρόθεση της μπάντας. Οι Fontaines D.C. θέλουν να κάνουν τους ανθρώπους να νιώσουν πραγματικά τι συμβαίνει στον κόσμο όπου ζουν και αναπνέουν. Να τους δείξουν πόσο τρομακτικός είναι ο κόσμος αυτή τη στιγμή. Σε επικοινωνία με το κοινό, ο Τσάτεν, μαζί με τα υπόλοιπα μέλη, καταθέτει την επιθυμία του να εξερευνήσει πώς το ανθρώπινο συναίσθημα επιβιώνει σε έναν ολοένα και πιο μηχανοποιημένο κόσμο. Τι έχουμε χάσει, τι συνεχίζουμε να χάνουμε και πού μπορεί να κατευθυνόμαστε.
Με τη σαγηνευτική ανησυχία τους, οι Fontaines D.C. είναι οι τροβαδούροι της εποχής μας. Όπως σημειώνει ο Τσάτεν: «Πάντα είχα μια ύπουλη υποψία ότι υπάρχει κάτι σπουδαίο που προσπαθώ να πω, κάτι που πιθανώς προσπαθώ να μεταδώσω στον κόσμο πριν –ξέρεις, πριν γεράσω και πεθάνω. Καταλαβαίνεις τι εννοώ; Υπάρχει κάτι σαν… υπάρχει ένα πράγμα που πάντα θα κυνηγάω».
Η φυγή διαπερνούσε πάντα τη μουσική των Fontaines D.C., αλλά στο «Dopamine Chamber» αποκτά μια νέα, επείγουσα σημασία. Εγκατέλειψαν το Δουβλίνο, που πάντα τους καθόριζε, και άνοιξαν τα φτερά τους. Το επόμενο άλμπουμ τους θα είναι το πιο καθοριστικό απ’ όλα: θα φανεί αν έχουν την ικανότητα να μείνουν στο πάνθεο. Κι ακόμη κι αν κάνουν «κοιλιά», όπως λένε στο ποδόσφαιρο, θα φανεί αν έχουν το κουράγιο και τη δύναμη να συνεχίσουν.
Στη διαδρομή του συγκροτήματος υπάρχει και μια κάποια ειρωνεία, ένα είδος αυτοτρολαρίσματος. Ενώ ασχολείται ολοένα και περισσότερο με τους τρόπους με τους οποίους η τεχνολογία μάς διαμορφώνει, μας αποσπά την προσοχή και μας βάζει να καταναλώνουμε, βρίσκει νέο κοινό μέσα από τις ίδιες τις πλατφόρμες που αμφισβητεί. Τραγούδια όπως το «I Love You» και το «Favourite» έχουν αποκτήσει δική τους ζωή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και έχουν μεταφέρει τη μουσική του συγκροτήματος πολύ πέρα από το αρχικό του κοινό.
Φαίνεται πως οι Fontaines D.C. χρησιμοποιούν τα μέσα του συστήματος που κατακρίνουν για καλό σκοπό. Και αυτό δεν είναι καθόλου, μα καθόλου, άσχημο.