Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή
credit_Giannis Antonoglou
Νεανική παράσταση με γρήγορους ρυθμούς
Η ρέουσα και δυναμική μετάφραση της Τζούλιας Διαμαντοπούλου, που δεν φοβήθηκε την ένταση των νεανικών διαλόγων της Σουίδινμπανκ, αποτελεί το στέρεο πλαίσιο της νευρώδους και σπιντάτης σκηνοθετικής οργάνωσης της Εμιλυς Λουίζου, η οποία ακολουθεί τους γρήγορους ρυθμούς των νεαρών χαρακτήρων καθοδηγώντας τους δύο ηθοποιούς της σταθερά και με ευαισθησία μέσα από μια πληθώρα συναισθηματικών διακυμάνσεων στις είκοσι τρεις σκηνές του κειμένου, οι οποίες δεν παραθέτουν τα γεγονότα μέσα από μία γραμμική αφήγηση. Η στιβαρή σκηνοθετική καθοδήγηση και επιμέλεια της Λουίζου διακρίνεται ξεκάθαρα στις συμπαγείς επιτελεστικά σκηνές που συνθέτει, όπως επίσης και στις επιμέρους συνιστώσες της παράστασής της που συνθέτουν ένα άρτιο σύνολο.
Καταρχάς, οι δύο ταλαντούχοι και σχοινοτενώς διδαγμένοι ηθοποιοί της. Η παράσταση δεν θα είχε την απήχηση που έχει αν δεν υποστηριζόταν από τις δύο εξαιρετικά δουλεμένες στις λεπτομέρειές τους ερμηνείες του Γιώργου Μπένου (Μάρκος) και του Αλέξανδρου Πιεχόβιακ (Αρης). Είναι αξιοθαύμαστος ο τρόπος που αλληλοσυμπληρώνονται οι δυο τους πάνω στη σκηνή χτίζοντας μια σπάνια ερμηνευτική χημεία. Ο μεν Μάρκος του Γιώργου Μπένου πιο εύθραυστος, πιο εσωστρεφής, με ευχάριστα ανοίγματα χιούμορ, ο δε Άρης του Αλέξανδρου Πιεχόβιακ πιο ορμητικός, σχεδόν χειμαρρώδης, με στιγμές συντετριμμένης συνειδητοποίησης.
Σημαντικό ρόλο στο συνολικό θετικό αποτύπωμα της παράστασης έχει η σχεδόν άγρια και συνάμα πλαστική επιμέλεια κίνησης της Ιόλης Φιλιππακοπούλου. Οι electro και techno μουσικοί σχεδιασμοί της Ειρήνης Σκυλακάκη συνάδουν με τη συνολική νεανική αισθητική της παράστασης. Τα casual κοστούμια των εφήβων Μάρκου και Αρη της Νίκης Ψυχογιού είναι ταιριαστά με το ύφος και το προφίλ των χαρακτήρων, σε αντίθεση με τη βρετανική παραγωγή που τους ήθελε με τις σχολικές ενδυμασίες τους – στα σχολεία στην Αγγλία οι μαθητές φορούν στολές ακόμα και στα δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα.
Πολύ ενδιαφέρον το μεταβιομηχανικό, πολυσήμαντο, κόκκινο σκηνικό-κούνια της Νίκης Ψυχογιού, που παραπέμπει στην εργατική γειτονιά που ζουν οι δύο έφηβοι, αλλά και σε σχολική τάξη, φαστ φουντ εστιατόριο, γυμναστήριο, καφέ, γήπεδο μπάσκετ, ποδήλατο, πάρκο. Οι φωτισμοί της Χριστίνας Θανάσουλα, συχνά έντονα κόκκινοι, σηματοδοτούν εύστοχα τα περάσματα από σκηνή σε σκηνή και από τη μία ψυχολογική συνθήκη των ηρώων στην επόμενη.
Υ.Γ. Αρκετές φορές οι παραστάσεις που βασίζονται σε σύγχρονα έργα της αλλοδαπής παρουσιάζονται στην ημεδαπή ως ξαναζεσταμένο φαγητό με τους σκηνοθέτες να αντιγράφουν από τις παραγωγές του εξωτερικού τα σκηνικά, τα κοστούμια, ακόμα και τα στησίματα των ηθοποιών πάνω στη σκηνή. Το «Bacon» της Εμιλυς Λουίζου δεν θυμίζει σε τίποτα την αντίστοιχη παράσταση που είχε παιχτεί στο Λονδίνο το 2022 στο Finborough Theatre, ενώ παράλληλα μπορεί να σταθεί άνετα και επί ίσοις όροις στην ανταγωνιστική λονδρέζικη σκηνή ως έχει.