Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή
Η συγχώνευση δύο ιστορικών κινηματογραφικών στούντιο του Χόλιγουντ η οποία ολοκληρώθηκε προσφάτως με την εξαγορά της Warner Bros. Discovery από την Paramount Skydance, μετά από συμφωνία ύψους 81 εκατομμυρίων δολαρίων, έτυχε να συμπέσει με τη μεγαλύτερη εμπορική αποτυχία στην καριέρα του Τομ Κρουζ, το «Digger» του Αλεχάντρο Γκονζάλεθ Ινιαρίτου.
Δεν επιδιώκω να κάνω τον προφήτη αλλά εκ πρώτης αυτό σημαίνει ότι πολύ κοντά στον ορίζοντα βρίσκεται η ταφόπλακα για τις αμερικανικές ταινίες που διακρίνονται κατ’ αρχάς από καλλιτεχνικό όραμα και διάθεση και κατά δεύτερον για τις τρομερές εισπράξεις που θα έχουν στα ταμεία των αιθουσών. Εύχεται κανείς για το αντίθετο, οι ταινίες αυτές να εξακολουθούν να υπάρχουν ακόμα και από μεγάλα στούντιο, αλλά θα είναι πάρα πολύ δύσκολο.
Σε μια εποχή που το καλλιτεχνικό ρίσκο σημαίνει οικονομικό ρίσκο και κανείς δε θέλει να χάσει χρήματα, ταινίες όπως το «Digger» θα αποτελούν πλέον είδος πολυτελείας στο Χόλιγουντ, ακόμα και αν η αποτυχία δεν είναι δεδομένη σε όλες – και το παράδειγμα, εδώ είναι η περσινή «Μια μάχη μετά την άλλη» του Πολ Τόμας Αντερσον που και ικανοποιητικά στα ταμεία κινήθηκε και καλλιτεχνική επιτυχία θεωρήθηκε και πολλά Οσκαρ κέρδισε.
Βεβαίως, απάντηση εδώ υπάρχει, αρκεί να μην παίρνει τον πρώτο λόγο η υπέρτατη και εν τέλει παρανοϊκή φιλοδοξία.
Για ποιόν λόγο μια ταινία όπως το «Digger» που εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς από την αρχή ότι παρά την παρουσία του Τομ Κρουζ στον πρωταγωνιστικό ρόλο, δεν απευθύνεται στα εκατομμύρια των φαν που τον ακολουθούν πιστά στις «Επικίνδυνες αποστολές» ή στις ταινίες «Top gun», να φτάσει στο σημείο να κοστίσει 120 με 150 εκατομμύρια δολάρια με τις κακές γλώσσες να λένε ότι έφτασε τα 180;!
Για ταινία της αισθητικής και του προβληματισμού της, ένα τέτοιο ποσό είναι υπερβολικά γελοίο και στο τέλος της ημέρας, η κίνηση αυτοκτονική!
Είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε είτε όχι, με το ποσόν που επενδύθηκε στο «Digger», η ταινία του Γκονζάλεθ Ινιαρίτου, όσο σπουδαία και αν είναι, ήταν χαμένη από τα αποδυτήρια, καταδικασμένη δηλαδή από την αρχή να αποτύχει εμπορικά.
Αν όμως είχε κοστίσει πολύ λιγότερο, όσο δηλαδή θα έπρεπε για το είδος της art house ταινίας που ούτως ή άλλως είναι, θα μπορούσε κάλιστα να έχει έρθει – τουλάχιστον – στα λεφτά της και να μην έχει ανοίξει ρουθούνι.
Με άλλα λόγια το πρόβλημα δε βρίσκεται στην ιδέα που στηρίζει ένα σενάριο αλλά στο πως χειρίζεται κανείς με οικονομικούς όρους μια τέτοια ιδέα.
Αν το κόστος μιας ταινίας ποιότητας που ούτως ή άλλως σημαίνει ρίσκο είναι αντίστοιχο με εκείνο μιας ταινίας «μαζικής απήχησης» τύπου Marvel που όλοι από την αρχή ξέρουμε ότι θα βγάλει τα λεφτά της, τότε η ταινία στην πρώτη περίπτωση είναι καταδικασμένη να αποτύχει οικονομικά.
Και αν αυτό το καταλαβαίνει ένας σκράπας στα οικονομικά όπως ο υπογράφων αυτού του κειμένου αλλά δεν το καταλαβαίνουν οι οικονομικές διάνοιες που διαχειρίζονται όλα αυτά τα υπέρογκα ποσά που σπαταλώνται χωρίς λόγο, τότε αυτοί έχουν το πρόβλημα και όχι οι ταινίες.
Και δυστυχώς αυτοί είναι που αποφασίζουν τι θα δούμε και τι όχι._